logo New documents congo 1960

share this

SiteLock
L'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van Bost
Les chemins du congo
congo 1957-1966 Témoignage
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historique
Kasaï , rencontre avec le roi
Tussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en Congo
Leodine of the belgian Congo
Les éxilés d'Isangi
Guide Congo (Le petit futé)
Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul Daelman

Weg uit Congo

Het drama van de Kolonialen

 

 

Toen het boek van Peter Verlinden "Weg uit Congo" op de markt verscheen, las ik dat boek in een adem uit. Zijn boek is dan ook een aanrader en geeft de realiteit weer.

Boek Peter Verlinden "Weg Uit Congo"

 

Een paar maanden later berichtte radio en tv over het eerherstel van "Patrice Lumumba". Dit kon toch niet waar zijn.

Verbitterd keek ik terug naar ons verleden. De website bouwen werd een doel. Mijn besluit stond vast ik zou, wilde en moest het verhaal van mijn ouders kwijt.

Wetend dat er vele ex-kolonialen met hetzelfde leeg gevoel achter blijven.

Vele angsten heb ik overwonnen.

Velen raadde me toch af om over één zo weinig interessant onderwerp, een website te bouwen.

Niemand zou er in geinterreseert zijn en ik zou wel eens alle moeite voor niks hebben gedaan.

Eigenljk wist ik niet waar te beginnen.

Hoe moest ik dat nu klaarspelen van htlm ken ik niets.

Het is zeker niet aan mij besteed 'geduld is een mooie zaak maar dat heb ik nu eenmaal niet alles moet vooruit gaan.

En alleen kon ik het niet.

Ik had al eens een poging ondernomen maar vond het toch wel heel moeilijk.

Ik vroeg aan mijn man of hij niet een handje kon helpen.

Hij beet zich erin vast en liet niet meer los, we maakten al eens ruzie, want soms vond ik het niet goed.

En moest hij opnieuw beginnen. De teksten en lay-out was dan ook mijn opdracht!

We wisselden gedachten uit en het duurde toch wel heel lang eer ik iets te zien kreeg. Ik ben dan ook dankbaar dat mijne webcreator (lees «echtgenoot») in spee op zo een korte tijd, niets kennende van computers op nog geen 4 maanden tijd, een verbluffend resultaat liet zien, geluid inbegrepen.

Hij vond dat het af was! (maar een website is nooit af)

Mijn verbazing was nog groter, toen hij me op een avond meldde :

Ik heb de website gemeld bij cybersenioren van 'Pascal Vincke' en gevraagd of ik mag meedingen als Cybersenior van de maand.

Eind september kreeg hij geen antwoord en was teleurgesteld.

Maar opeens kregen we een mail binnen op 30 september om middernacht van Pascal met de mededeling dat we erbij zijn voor maand oktober. Ik kon het amper geloven.

Droom ik nu ?

Het zal wel niets worden, maar ja we zijn erbij.

Dat is een goed teken dacht ik zo bij mezelf. Is ook teken dat we goed bezig zijn! ....

Ja dat is het ook , we dronken er een glas wijn bij en lachtten van blijdschap. We kijken wel wat het geeft. Na een paar dagen stelden we tot grote vreugde vast dat we op de eerste plaatst stonden.

Nooit had ik gedacht dat ik zoveel respons zou krijgen via e-mail. Ik kreeg mails binnen van verre landen waaronder: Frankrijk, Zwitserland, Canada, Nederland, Lumbubashi, Amerika, Bedankt Phil, de mail naar mijn moeder toe van Adeline was hartverwarmend!

Bedankt Jean-Jacques voor je bijdrage site van KOLWEZI. Bedankt INCHU YETU en in het bijzonder Hendrik, Michèle en zijn dochter voor het welwillend verbeteren van mijn eerste vertaling "gratis voor niets - pour rien mailde hij me maar vooral BEDANKT Ben DeBourse .

Bedankt Jos voor je bijdrage ivm met je vriend ex-coloniaal

Bedankt het team van info-desk voor jullie reikende hand i.v.m. computerproblemen.

Bedankt Pierre een zeer goede internetvriend voor het vertalen van de meeste texten van mijn site.

Bedankt Josianne van Leespunt die wel een goede vriendin is geworden in alle aspecten.Hopelijk ontmoeten we eens elkaar binnenkort.

Bedankt zovele die ik hier niet direkt vernoem, maar zeker niet onbelangrijk de lijst zou te lang worden indien ik hier verder zou uitbreiden met thanks

Ik mag zeker niet de site van Stanleyville vergeten, Yves en Marc een site in konstruktie (vele clips en video beelden). Toen ik op hun site al die opzoekingsberichten hoorde die ze in 1960 via de radio verspreidde rolden wel een paar traantjes.

Dan is er nog de site van Aloubè †(Albert) een site die bij mijn favorieten staat je geraakt niet uitgelezen zoveel informatie. Jammer dat hij nooit gedacht heeft aan een vertaling.

En last but not least Benoît De Bourse †, Dankzij zijn Fotos is de intro zo prachtig geworden. Indien we op de tweede plaats staan op 31 oktober dan vind ik het zelfs niet erg de vreugde die we beleefd hebben deze maand is mij meer waard dan een eerste plaats.

Ik denk hier nu aan een spreuk die ik tegenkwam van de PLS school in Kinshasa "website van Katrien Baert "Je kan Afrika verlaten maar Afrika verlaat je nooit" neem gerust eens een kijkje op haar website staat in mijn linken pagina.

Dan mag ik zeker de franstalige vrienden niet vergeten. Deze site's zijn zo geweldig en daar was mijn verbazing al even groot 'het is daar een echte familie'

Bedankt Jean, Ben, Jean-jacques, Hendrik, Alain† en vele anderen. Jullie websites zijn dan ook heel tof en vooral heel actief. Binnenkort zal ik me er dan ook op toeleggen om jullie banners ook te plaatsen op mijn website.

December wordt pijnlijk.

Begin december word ik verwezen naar een cardioloog. Denkend aan stress te lijden wordt het verdict uitgesproken. Ik mag niet meer gaan werken algemeen rust toegewezen. Een bypass operatie wordt dringend gepland.

Mijn man weet niet goed hoe ermee om te gaan. Ik die altijd dacht sterk te zijn wordt ineens geveld. Maar ik hou de moed erin en stel mijn moeder gerust. Trek me terug in stilte en bereid me psychologisch voor op de grote dag. Een gerustelling had ik wel ik heb geen ongeneeslijke ziekte. Kanker is veel erger en soms ongeneeslijk; bij mij gaan ze een nieuwe madam creeren met meer energie dan voorheen. Ik heb er goede hoop in.

Mijn man weet niet goed wat er gebeurd en ik zie hem denken. Elke dag belt hij meermaals op; het begint me te storen. Lachend zei ik "Eddy ik ben nog niet dood". Twee dagen geleden ging ik nog werken. Laat me nu even met rust als ik niet goed ben zal ik zelf wel bellen.

Dit was mijn reactie maar ook een noodzaak om mij kalm te houden en op de operatie voor te bereiden.

Het is 30 december en ik mag eindelijk naar huis 8 dagen na de operatie en fier dat ik ben dat alles zo goed verlopen is. De pijn moet je er maar bij nemen hoort bij het leven. Gelukkig ook dat ik thuis aan mijn herstelperiode kan beginnen.

En wat een geluk ik ben maar 24 uur op intensieve gebleven dat was al een geruststelling die dag dat ze me naar boven brachten en ik vroeg welke dag we waren dinsdag zeiden ze me en het is 12 uur.

Dat kan toch niet dacht ik en vroeg boven aan mijn man bevestiging. Ja zei hij ik heb je maar een keer gezien op intensieve zorgen en dan was je aan het slapen. De volgende keer dat ik mocht komen werd me gezegd dat je naar boven mocht.

Het is 1 Januari 2004 kondigt zich aan. Gehaast ging ik eens kijken naar de resultaten van CYBERSENIOR van het jaar 2003.

Ik hoopte toch bij de 10 eerste te zijn. Wat blijkt ik sta op de eerste plaats. Een tweede victorie. Het is alsof ik ontwaak in een andere wereld; Wie had dat ooit durven denken ? Ik dank hier iedereen die mee heeft gestemd om ons als CYBER van het jaar te kiezen.

Als ik hier zo mijn bedenkingen neerpen dan kan ik alleen maar zeggen zoals ik onlangs ook hoorde via een telefonisch contact

«Martine doe verder alle colonialen zijn een familie.»

Ze zei: Ik ondervind dat dagelijks op mijn kantoor dat ex-kolonialen of kinderen van ex-kolonialen mekaar proberen terug te vinden. Je moet je zeker niet schamen voor je verleden jullie ouders hebben in de baarste omstandigheden moeten werken. Velen vergeten wel eens dat door het coloniaal tijdperk aan velen Belgen hier werk werd verschaft ik denk hier bv aan alle fabrieken, die de kans kregen om hun producten uit te voeren. Een groep ex-colonialen is enig en spijtig genoeg zijn de echte ex-kolonialen een uitstervend ras.

Ik kan er alleen maar tevreden naar terugkijken en hopen dat onze website verder kan groeien.

Het tofste maar ook verrassendste e-mail was die eigenaardige mail van een vriend van een ex-coloniaal. Op mijn hoede zoals altijd dacht ik Martine "wees voorzichtig" Je weet nooit wie je mailt.

Ik had wel een heel blij gevoel. Toch drufde ik het aan hem de vraag te stellen of die ex-koloniaal wel eens een verhaaltje had voor mijn website. Hij kon eventueel zijn verhalen mailen. Ik kreeg niet direkt een antwoord en vond dat wel verdacht.

Blijkbaar had deze persoon niet veel tijd. Maar het bleef me integreren. Zijn mails waren dan ook kort en cordaat. Ik dacht bij mezelf: Die maakt me iets wijs. Ik hoorde een aantal dagen niets meer en kreeg geen antwoord terug en besloot hem toch terug te mailen.

Mijn gevoel zei me geef niet op. ik vroeg hem of ik die ex-coloniaal wel eens kon ontmoeten. Hij ging het vragen. Een paar dagen later kreeg ik een mail terug... ja ik kon hem ontmoeten maar kreeg enkel een GSM nummer mee. Vond ik nu nog meer verdacht wou het opgeven.

Maar na een paar dagen bleef het knagen ik wou toch wel willen weten waar ik aan toe was. Ik mailde hem vriendelijk terug... Heeft jou ex-coloniaal geen gewoon telefoonnummer en adres ? Ik kreeg het adres maar een vast telefoonnummer had hij niet. Nog een stapje verder... zou ik bellen of zou ik niet ???? Een paar dagen dubben en even later nam ik dan maar moedig mijn GSM toestel en belde de 73 jarige ex-koloniaal BEDANKT JOS.

We mochten zelfs onmiddellijk komen. Het werd de mooiste avond van mijn leven, zo een toffe vriendelijke en boeiend persoon had ik nog nooit ontmoet. We babbelden tot in de late uurtjes en zijn nog niet uitgepraat. Deze man heeft me zo veel meegegeven op één avond

"Een nadenkertje voor mij en zelfs heel toepasselijk ... Als je iets wil realiseren moet je het "DOEN" "UITVOEREN" "DURVEN" "REALISEREN" Wat ik hieruit heb geleerd ga op je gevoel af meestal zit je juist.

Laat U niet ontmoedigen en zet door. Zelfs als je vrienden het maar niks vinden. Een website is zo persoonlijk en geeft je wel voldoening. Al is het maar die ene bezoeker die je mailt of je gastenboek tekent. Het geeft je zo een prettig gevoel. Bedankt allemaal voor jullie bijdrage in het gastenboek, 2005 - 2006 Martine Delcol- Eddy Van Zaelen april 2007

 


 

Vandaag is het april 2007 ik lees even mijn brief aan de bezoekers opnieuw en wat zie ik ? Zo schreef ik :

Denkend aan stress te lijden wordt het verdict uitgesproken. Ik mag niet meer gaan werken algemeen rust toegewezen. Een bypass operatie wordt dringend gepland. Mijn man weet niet goed hoe ermee om te gaan. Ik die altijd dacht sterk te zijn wordt ineens geveld. Maar ik hou de moed erin en stel mijn moeder gerust. Trek me terug in stilte en bereid me psychologisch voor op de grote dag. Een gerustelling had ik wel ik heb geen ongeneeslijke ziekte. Kanker is veel erger en soms ongeneeslijk; bij mij gaan ze een nieuwe maken met meer energie dan voorheen. Ik heb er goede hoop in.

Mijn man weet niet goed wat er gebeurd en ik zie hem denken.

 

Wel WEL WEL l denk ik dan!

het is nu 2007 en ben tot 2 maal toe geopereerd van Kanker einde 2004 hoorde ik het verdikt

Na maanden testen en stress hoor ik "Mevrouw U heeft KANKER" ze spraken van een invasieve kanker een kwaadaardige kanker Na operatie en testen was me gezegd hadden we het een jaar later gevonden was U er niet meer. Nu gaan we ons best doen en ik kreeg chemo bestralingen en nog veel meer. Belandde ook in de intensieve, ook op isolatie ik was zo verzwakt van de chemo en bestralingen die ze tesamen gaven ik uren en dagen versleten in dat ziekenhuis.

Een geluk dacht ik! Want ik wilde zelfs niet dat jaar op de gratis consultatie van mammographie gaan, omdat ik zoveel testen van het hart gehad het jaar tevoren en was een beetje ziekenhuis gedoe beu, maar raapte mijn moed bijeen en ging toch !!!

Mevrouw wist de oncoloog me te vertellen u heeft een invasieve kanker met uitzaaiïngen we gaan ons best doen gelukkig was je vroeg erbij.

Het jaar erop werd ik dan nog eens aan de rechter borst geopereerd de eerste controle wees uit dat er ook problemen waren nu aan de rechterborst.

Vandaag gaat alles beter en ik hoop dat nu in mei de derde jaarlijkse controle oké zal zijn.

Als het kan bid maar mee voor me, ik leef niet in angst om te sterven maar heb nog zoveel te doen; wel droom ik allerlei scenario hoe het zal zijn in de hemel gelukkig ben ik catholiek opgevoed en mijn kinderjaren bij de zusters in Zellik hebben me het geloof bijgebracht.

Ik leef NU meer intens en gelukkiger als je weet dat het misschien niet meer voor lang kan zijn dan denk je wel aan het verleden. Ik droom elke dag van alle mensen die mijn pad kruistte vergeten nichten, vergeten collega's, van kameraden, mijn kinderjaren met mijn broers en zuster en ONZE CONGO en nog veel meer (soms denk ik in CONGO leefden we onder de eterniete platen en denk zou het daaraan liggen dat ik kanker kreeg of van de DTT die ze elke maan sproeiden?

Bah we waren niet welkom na 1960 in België zelfs beschimpt en ja hoor ik werd wel eens geslagen als kind omdat we aanzien werden als profiteurs en ik mijn ouders met hand en tand verdedigde.

Waren we maar ginder kunnen blijven we leefden daar als gezin veel gelukkiger dan in Belgïe en ook voor onze ouders was het een opgave om te overleven.

Zo ik omhels jullie allen die me lezen en hoop dat ik volgend jaar nog meer op de site kan plaatsen 2010 is immers 50 jaar na de onafhankelijkheid

Tine april 2007

 

congo 1960 image foto sans titre

Voor 2015 zal ik er volgend jaar in 2016 .. over spreken ?

..... er zijn wel serieuze veranderingen op de site bezig

Ik zou u zoveel willen vertellen sinds deze vorige brief echter ik zal dit ooit eens doen in 2017 misschien ?

 

Je voudrais vous dire tant de chose depuis la derniere info ci-dessus , anaquer, bouleversée, méchanceté et encore encore mais je vous en parleras certainement un jours !! faite attention sur facebook il y a des malfaiteur des pisse vinaigre , des menteurs et des jaloux je supose sur internet !!

 

Mais pour tout les autres