SiteLock
Livre du mois Le Petit futé Kinshasa 14,95 € Communiqué de presseGuide Kinshasa 2017 (petit futé)Neocity
Boek van de maand Zoon in Congo 15% korting + gratis verzending Zoon in Congo Lanoo Uitgeverij
   Webmasters Delcol Martine Eddy Van Zaelen De webmaster Delcol MartineEddy Van Zaelen
  Helpt U mee en stuur je ons uw boeken in ruil voor een publicatie op de site  Sponsor Site
Kasai Rencontre avec le roi des Lele Kasaï , rencontre avec le roi Prix exclusif Grâce a Congo-1960 Sans limite de temps 29.80 € frais de port inclus  -Editeur Husson
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historiquecongo 1957-1966 TémoignageLes chemins du congoTussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en CongoLeodine of the belgian CongoLes éxilés d'IsangiGuide Congo (Le petit futé)Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul DaelmanCongo L'autre histoire, avec mes remerciements a Charles LéonardL'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van BostL'année du Dragon avec mes remerciements a Mr Eddy Hoedt et Mr Peeters Baudoin

De ivoren toren

door © Jessy Maesen

 
Mijn geprefereerde boeken van de auteur :
1 - Zoals De Zee Een Zandkasteel
2 - Een boom voel ik mij
3 - De ivoren Toren

Biographie Jessy Maesen:

Ik werd geboren op 22 november 1949, studeerde Romaanse filologie aan de KUL, ben getrouwd met Roger Knaepen met wie ik drie kinderen heb en woon sinds 1999 in Heers. Toen ik vier jaar was, vertrok ik met mijn ouders naar Congo. Daar leerde ik schrijven en lezen… in het Frans. Er ging een wereld voor mij open: lezen en schrijven werden een dagelijkse bezigheid. Ik had er echt nood aan om mijn eigen wereld te 'herscheppen'. Maar al die schrijfsels van me belandden steevast in een la. Tot mijn echtgenoot en kinderen mij vroegen waarom ik in het Frans bleef schrijven. Daar was ik nog nooit blijven bij stilstaan. En toen ben ik beginnen vertalen wat ik had geschreven kort nadat we in 1960 uit Congo terugkwamen: mijn herinneringen aan mijn kinderjaren (dus geen fictie). Het resultaat vonden de kinderen zo interessant dat ik daar een roman (wel fictie dus) van heb gemaakt en op hun aandringen heb ik die tekst naar de uitgeverij Zuid & Noord gestuurd. Zo werd in 1994 mijn eerste boek geboren: 'Zoals de zee een zandkasteel'. In 1996 volgde, bij dezelfde uitgeverij, 'Incubi', een wat mysterieus verhaal over mensen die energie aftappen bij hun medemensen. In 1999 gaf Zuid & Noord mijn 'Een boom voel ik mij' uit, een incestverhaal geïnspireerd door het dagboek van een van mijn leerlingen. In Antwerpen, waar we destijds woonden, staat een huis dat me toen fel intrigeerde. In 1997 'infarcteerde' (zo zeggen dokters dat!) Roger. Dat accident en dat huis zijn het vertrekpunt geweest voor de roman 'De ivoren toren' die in 2001 verscheen. In 2004 verscheen 'Marraine', mijn herinneringen aan mijn grootmoeder, een bewerking van een tekst die ik 1983 in het Frans schreef vlak na haar overlijden. Tussendoor, in 2000, heb ik samen met anderen (waaronder onze zoon Hendrik) een bundel korte verhalen en gedichten uitgegeven: 'Tropengeur en regenbogen'. In 2007 verscheen bij Free Musketeers 'In de schaduw van de moerbeiboom' een verhaal geïnspireerd door het prachtige Haspengouw, de streek waar ik woon sinds 1999. En in 2009 kwam bij dezelfde uitgever 'Bruce, 17 maanden uit mijn leven' uit, geschreven in samenwerking met mijn zus Bie: het dagboek van haar kater.

 
Alle boeken van Jessy Maesen

(recensent Veerle Adriaens)

Wanneer haar man Daan met een hartinfarct in het ziekenhuis belandt, steekt de werkzoekende Greet zelf -onbezoldigd- de handen uit de mouwen om zijn vertaalbureau draaiend te houden. Wanneer ze dan nog door een pijnlijk toeval haar auto kwijtraakt, is ze voor haar verplaatsingen van en naar het ziekenhuis aangewezen op het openbaar vervoer.

Zoals zo dikwijls gebeurt in Antwerpen, geraakt ze in de bus in gesprek met verschillende mensen. Dit geeft haar de kans om zich te bezinnen over een aantal zaken zoals de verhouding tussen man en vrouw, liefde en vriendschap, eerlijkheid en bedrog, schijn en werkelijkheid, het feit dat elke generatie zijn eigen dogma's en taboes lijkt te hebben, de zin van het werken en van het leven in het algemeen. Door het huishouden, de vertalingen, de bezoeken aan Daan enz. wordt haar leven precies in deze periode heel druk maar ze kan gelukkig terugvallen op haar ex-collega en vriend Frans. Tot deze op zijn beurt een hartinfarct krijgt...

In dit boek is Jessy Maesen erin geslaagd een gewone vrouw te portretteren, een vrouw waarin bijna iedereen zichzelf zal herkennen. De (soms diepzinnige) vragen die Greet zichzelf stelt (en die grotendeels onbeantwoord blijven) heeft iedereen zich wel eens gesteld. Maesen bewijst dat ze haar onderwerp beheerst, de uittekening van de personages is zeer realistisch en de dialogen levendig. Een vlot lezend, sfeervol, en toch nooit melodramatisch boek, waarin elk woord zijn belang heeft.

Even meelezen :

"Is Thomas nog niet op?" wilde ze weten. "Nee... Ik denk dat hij heel laat is thuisgekomen. want ik heb hem niet gehoord." "Hij zal wel weer een paar lessen missen vandaag," besloot Greet terwijl ze zich een kop koffie inschonk. "Die jongen is op het slechte pad vrees ik! Jouw koffie is lekker, Jasmien. Morgen sta ik weer op tijd op, dat is beloofd!" "O, ik vind het niet echt zo erg... maar nu moet ik weg. Je weet dat we straks aan die opdracht gaan werken, ik eet dus niet thuis deze middag. Ben je er rond vier uur?" "Zeker!" Nadat ze de tafel had afgeruimd. behalve dan het kopje en het bord van Thomas, maakte Greet een boodschappenlijst en wilde de autosleutel uit haar tasje halen. Toen herinnerde ze zich dat Thomas de vorige avond de auto had genomen. Dus ging ze naar de garage. De Volvo stond er niet. Greets hart sloeg over, ze liet haar boodschappentas staan en stevende naar boven. Op de eerste verdieping bonkte ze op de deur van Thomas' kamer, maar er kwam geen antwoord. In normale omstandigheden zou ze nooit de slaapkamers van de kinderen binnengaan zonder hun toestemming. Ze vond dat ze recht hadden op dat beetje privacy. Maar nu overtrad ze die onuitgesproken regel. Thomas' bed was leeg en duidelijk niet beslapen. Na een moment  paniek stelde ze zichzelf gerust. Ze was toch ook studente geweest? Hoe vaak kwam ze niet pas 's morgens thuis? In de tijd van Ben dan toch. Trouwens, het was niet de eerste keer dat Thomas bij het ochtendgloren de sleutel in het slot draaide. Ja, maar zij had als studente geen auto, en het was nu al negen uur. Het ochtendkrieken was al lang voorbij. Ach, hij ligt waarschijnlijk naast Sofie. probeerde ze haar hartklop pingen te bedaren. Ze spraken daar nooit over, maar ze wist zeker dat hij geregeld bij zijn meisje bleef slapen. Weer haastte ze zich naar de woonkamer. krabbelde een kattebelletje en ging dan maar te voet boodschappen doen. Normaal trok ze

.... blz 68