SiteLock
Livre du mois Le Petit futé Kinshasa 14,95 € Communiqué de presseGuide Kinshasa 2017 (petit futé)Neocity
Boek van de maand Zoon in Congo 15% korting + gratis verzending Zoon in Congo Lanoo Uitgeverij
   Webmasters Delcol Martine Eddy Van Zaelen De webmaster Delcol MartineEddy Van Zaelen
  Helpt U mee en stuur je ons uw boeken in ruil voor een publicatie op de site  Sponsor Site
Kasai Rencontre avec le roi des Lele Kasaï , rencontre avec le roi Prix exclusif Grâce a Congo-1960 Sans limite de temps 29.80 € frais de port inclus  -Editeur Husson
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historiquecongo 1957-1966 TémoignageLes chemins du congoTussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en CongoLeodine of the belgian CongoLes éxilés d'IsangiGuide Congo (Le petit futé)Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul DaelmanCongo L'autre histoire, avec mes remerciements a Charles LéonardL'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van BostL'année du Dragon avec mes remerciements a Mr Eddy Hoedt et Mr Peeters Baudoin

Een boom voel ik mij

door © Jessy Maesen

 
Mijn geprefereerde boeken van de auteur :
1 - Zoals De Zee Een Zandkasteel
2 - Een boom voel ik mij
3 - De ivoren Toren

Biographie Jessy Maesen:

Ik werd geboren op 22 november 1949, studeerde Romaanse filologie aan de KUL, ben getrouwd met Roger Knaepen met wie ik drie kinderen heb en woon sinds 1999 in Heers. Toen ik vier jaar was, vertrok ik met mijn ouders naar Congo. Daar leerde ik schrijven en lezen… in het Frans. Er ging een wereld voor mij open: lezen en schrijven werden een dagelijkse bezigheid. Ik had er echt nood aan om mijn eigen wereld te 'herscheppen'. Maar al die schrijfsels van me belandden steevast in een la. Tot mijn echtgenoot en kinderen mij vroegen waarom ik in het Frans bleef schrijven. Daar was ik nog nooit blijven bij stilstaan. En toen ben ik beginnen vertalen wat ik had geschreven kort nadat we in 1960 uit Congo terugkwamen: mijn herinneringen aan mijn kinderjaren (dus geen fictie). Het resultaat vonden de kinderen zo interessant dat ik daar een roman (wel fictie dus) van heb gemaakt en op hun aandringen heb ik die tekst naar de uitgeverij Zuid & Noord gestuurd. Zo werd in 1994 mijn eerste boek geboren: 'Zoals de zee een zandkasteel'. In 1996 volgde, bij dezelfde uitgeverij, 'Incubi', een wat mysterieus verhaal over mensen die energie aftappen bij hun medemensen. In 1999 gaf Zuid & Noord mijn 'Een boom voel ik mij' uit, een incestverhaal geïnspireerd door het dagboek van een van mijn leerlingen. In Antwerpen, waar we destijds woonden, staat een huis dat me toen fel intrigeerde. In 1997 'infarcteerde' (zo zeggen dokters dat!) Roger. Dat accident en dat huis zijn het vertrekpunt geweest voor de roman 'De ivoren toren' die in 2001 verscheen. In 2004 verscheen 'Marraine', mijn herinneringen aan mijn grootmoeder, een bewerking van een tekst die ik 1983 in het Frans schreef vlak na haar overlijden. Tussendoor, in 2000, heb ik samen met anderen (waaronder onze zoon Hendrik) een bundel korte verhalen en gedichten uitgegeven: 'Tropengeur en regenbogen'. In 2007 verscheen bij Free Musketeers 'In de schaduw van de moerbeiboom' een verhaal geïnspireerd door het prachtige Haspengouw, de streek waar ik woon sinds 1999. En in 2009 kwam bij dezelfde uitgever 'Bruce, 17 maanden uit mijn leven' uit, geschreven in samenwerking met mijn zus Bie: het dagboek van haar kater.

 
Alle boeken van Jessy Maesen
 
 
Alle boeken van Jessy Maesen

Eén van de poëtische tekstjes die het boek een grote emotionele lading geven:
We leefden als kat en hond, als slachtoffer en beul. Uiteindelijk vond je dat je beter wegging. Je ontkende alles, je was te trots om te bekennen dat je verkeerd was toen je jezelf
meer achtte dan ik. Haal die stempel weg de stempel die je op mij drukte toen ik een kind was en niet rijp voor je lusten.

0

 
Auteur : Jessy Maesen
Met grote bewondering voor de schrijfster heb ik deze roman gelezen die ik iedereen kan aanraden die wil begrijpen hoe een slachtoffer denkt en voelt.
Een roman die ogen opent.

Deze roman is een dagboekverhaal dat zeer aangrijpend en reëel is geschreven. Het dagboek begint met kleine flarden, dingen en problemen die van ieder ander zouden kunnen zijn.

Al snel merkt de lezer dat de schrijfster van het dagboek meer dan gewone problemen heeft en dat die al heel lang spelen. Een aangrijpend verhaal over incest en mishandeling wordt verteld in telkens kleine stukjes met daartussen normale dagelijkse dingen waardoor je als lezer de kans krijgt de afschuwelijkheden goed tot je door te laten dringen. Gaande het verhaal kun je niet anders dan bewondering hebben voor de schrijfster in het verhaal die op haar heel eigen manier weet te overleven en haar weg naar erkenning.

Je kan het boek ook vinden in de bibliotheek vraag ernaar
 
 
 
 
Even meelezen

- Je voelde je wel heel eenzaam. En dat van dat verzonnen vriendinnetje, Gwendy... - Ze was niet verzonnen, antwoordde ik boos. Ze sprak echt tegen mij. - Misschien wel, maar ze was toch niet tastbaar aanwezig, dat bedoelde ik, ze bestond enkel in je dromen... Wel, kinderen hebben dikwijls zo’n... gedachtevriendje. Alleen heeft het bij jou blijkbaar langer geduurd dan gewoonlijk... Ik ben teleurgesteld bij de psychologe weggegaan. lk zag in dat ik me weer vergist had: zij begreep me ook niet. wou ze niet de houding van moeder verontschuldigen? Ging ze mij ook de schuld geven van alles? Ging ze ook beweren dat ik abnormaal ben? Maar toen ik zo een uurtje of twee mijn boosheid had uitgewerkt in een tekening - een hele stoet zwarte gedaanten die vallen, opstaan en opnieuw vallen - voelde ik mij kalmer worden. Ik besefte dat Tine enkel haar werk had gedaan. Ze bad geprobeerd te begrijpen waarom moeder mij zo behandeld had, ze had niet gezegd dat ze haar handelwijze goedkeurde. En misschien heeft ze gelijk, was moeder ook het slachtoffer van vader. Wie weet wat hij haar allemaal wijsmaakte? Wie weet wat hij van haar eiste? Hij mocht dan al tegen mij zeggen dat hij haar te dik vond... Zenhad toch succes bij andere mannen. En dat wist hij. Ja, ik ben zeker dat hij wist dat ze andere mannen ontving... Ik herinner me trouwens dat het af en toe gebeurde als hij thuis was... Moest ze dat doen van hem? Verplichtte hij haar? Onmogelijk. Thuis was het zij die de broek droeg. Tegenover mij kon vader wel zijn macht laten gelden, maar in het bijzijn van moeder gedroeg hij zich als een pietluttig ventje... Ik geraak er niet uit. Maar één ding weet ik zeker. Moeder had een andere wending aanhaar leven en aan het mijne kunnen geven. Ze had moeten reageren. Maar dat heeft ze niet gedaan, omdat ze het niet wou, of omdat ze het niet kon? Ze was natuurlijk verslaafd aan alcohol. Dat is een ziekte, heeft de psychologe mij uitgelegd. Een ziekte die maakt dat je je eigen lot niet in handen kan nemen, vertelde ze m1| 58 Akkoord. Maar ik drink geen bier of wijn en neem ik mijn lot zo goed in handen? Laat ik niet altijd anderen voor mij beslissen? Zelfs mijn jawoord aan Pol leek me een ingeving van Gwendy. 25 september Gisteren, in bed, lag ik weer na te denken. Het is niet waar dat ik nooit iets zelf beslist heb. Telkens ik zelfmoord wou plegen deed ik dat wel. Maar ik geef toe: het waren negatieve besluiten. Nu heb ik enkele positieve beslissingen genomen. Helemaal alleen, zonder er zelfs met Pol over te spreken. En Gwendy heeft er ook niets mee te maken: ik heb ze sinds de aankondiging van mijn zwangerschap niet meer ontmoet in mijn dromen, zelfs haar stem niet gehoord! Eerste beslissing: dit dagboek is niet meer bestemd voor de psychologe. Ik beslis zelf wat ik haar ervan vertel of laat lezen. Ten tweede: ik ga zwangerschapsgymnastiek volgen. De dokter had het me al enkele keren voorgesteld, maar ik zag het nut niet van. Althans dat maakte ik mezelf wijs, omdat ik geen zin had om uit de beslotenheid van onze flat te komen, om mensen te ontmoeten. Nu denk ik dat het me goed zal doen om andere vrouwen te leren kennen, om wat oefening te hebben. En naar het schijnt vergemakkelijkt het de bevalling (al ben ik helemaal niet bang: ik weet dat ik de uiterste pijnen al ken, en ook dat je de pijn kan afwenden door jezelf helemaal weg te cijferen. Maar dat wil ik deze keer niet doen. Ik wil ons kind bewust weten geboren worden, ik wil erbij zijn als het zijn eerste kreet slaakt...). Derde beslissing: ik wil niets meer te maken hebben met moeder. Ik kan geen medelijden voor haar opbrengen. 29 september - lk zag wel dat je kwaad op mij was, zei de psychologe toen ik haar deze namiddag had uitgelegd dat ik toch nog altijd niet kon begrijpen 59