Zoals de zee een zandkasteel.

Auteur Jessy Maesen

Auteur Jessy Maesen

Biographie Jessy Maesen:

Voor de website congo-1960 heeft Jessy Maesen mij de toelating gegeven om haar boek "Zoals de zee een zandkasteel" te delen met jullie. Het verhaal speelt zich af in Congo vanaf hoofdstuk V met het vertrek naar Congo. De vorige hoofdstukken ga ik hier niet plaatsen: zij behandelen het leven in België maar hier kan je wel kennis maken met de hoofdfiguur Josepha waar vele kinderen zich in zullen herkennen, zowel die van België als zij die leefden in Belgisch Congo. Het hele boek is beschikbaar via knaepen-moens(at)telenet.be in pdf formaat. .

Gelieve te mailen naar bovenstaand adres indien u het boek wenst te ontvangen in pdf formaat.

Hieronder uittreksels van het boek : Zoals de Zee een Zandkasteel

Prachtig geschreven
het boek is dus geschreven naar aanleiding van haar dagboek die ze schreef als kind in de belgische kolonie.
fictie en non fictie verweven in één boek.

 

Hoofdstuk V :

Met Michele

Michelle is geboren en later vindt haar vader werk maar dan moet Josepha verhuizen naar Congo.

Aangekomen in Congo moet Josepha Frans leren.

THUIS

- Ga maar spelen op het gazon, had Oma gezegd. Het gazon, dat was vlak achter het huis, en daar viel niet veel te beleven.

Maar verder, achter de moestuin, daar was ook een grasperk, het bleekveld zoals Oma en mama het noemden. Dat was verboden terrein, Josepha wist het wel, maar aan de andere kant, gazon is gazon' Ze liep langs het paadje, tussen het wassend loof van de wortels en de aardappelen rechts en de tuin van Peter links. Daar was Gaby aan het studeren: ze wandelde het andere paadje op en af en bewoog haar lippen terwijl ze in een boek keek. Josepha bewonderde Gaby die al kon lezen.

Natuurlijk had ze soms zoveel werk dat ze niet met Josepha kon spelen, maar dat vond het kleine meisje heel normaal. Daar kwam Peter, de papa van Gaby, net buiten. Die ging waarschijnlijk zijn duiven verzorgen.

- Dag Peter, riep Josepha

- Waar gaat onze kleine meid naartoe?

-'Wandelen met POP.

' t Beste was om maar niet te zeggen dat ze op weg was naar het bleekveld.

Er viel zoveel te ontdekken in en rond het huis sinds die dag dat ze zich had voelen wegglijden in die afgrond, sinds die dag dat ze had gevoeld dat ze leefde, ja leefde... en had beseft dat er heel wat te beleven zou vallen. Van voor die dag had ze enkel wazige herinneringen.

Sindsdien was alles zo duidelijk: de kamer van oma, haar eigen bedje, de keuken met de bruingele tegels tegen de wand; de kachel waarop Oma soep bereidde waarvan de weeë geur elke dag opnieuw het huis doordrong; de " goede kamer" waar je bijna nooit mocht komen, het washok waar het soms zo koud was dat ze er slechts gekleed als voor een wandeling binnenmocht; de veranda waar de waterpomp uitnodigde tot leuke spelletjes, de tuin en al die aangrenzende tuinen die tot in het oneindige elkaar opvolgden.

Daar was het bleekveld. Zoals de laatste keer dat ze er met mama geweest was, lagen er lakens op het gras. Heel grote, vierkante lakens die wit schitterden in de voorjaarszon.

- Dat is mijn huisje, besloot Josepha en legde pop op een hoek van het middelste doek. ze ging naast haar zittenen bewonderde al dat wit dat zo mooi afstak tegen het groen.

Eens was wit akelig geweest, die dag dat daarna alles zo duidelijk werd.

Een meneer helemaal in het wit was naar oma's kamer gekomen, waar Josepha in haar vertrouwde bedje lag. En die meneer had iets op haar gezicht geduwd, iets waartegen ze wel moest vechten, want ze kreeg er zo'n drukkend gevoel van in de buik. ze had proberen te roepen om mama, maar dat ging niet, en ze zwaaide dus maar met haar armpjes om die meneer weg te jagen. Iemand had haar toen met veel kracht doen stilliggen.

En daarna , terwijl ze nog steeds probeerde dat hoogst onaangenaam gevoel weg te ademen, had ze zich voelen wegglijden in een diepe put.

Toen ze weer wakker werd, zat Gaby bij haar bedje. En Josepha had plots het machtige gevoel gehad Josepha te zijn, Josepha die vanaf nu van alles zou meemaken. ze lag in de kamer van oma. En ze verwonderde zich dat ze die kamer, waar ze nochtans elke nacht sliep, nog nooit heel goed had bekeken.

- Blijf maar rustig liggen, had Gaby gezegd.

Mama komt zo bij je. Nu is je zere keel verzorgd. verzorgd? Nu deed ze pas pijn. Nou, dat was misschien een reden om straks geen soep te eten. op een tafel aan het raam stond een beeld van een meneer met een rare gele hoed op het hoofd.  
Zijn ene arm was naar voren gestrekt, met de andere wees hij naar een rode vlek op zijn wit, lang kleed onder de rode mantel.
Vanuit de rode vlek op zijn borst vertrokken een hele boel gouden stralen. En zijn blonde haar was zolang, echt mooi. Als hij niet die baard had zou je gezegd hebben dat het een mevrouw was.

- Nee, blijf in je bedje, herhaalde Gaby alsmaar.

Waarom moet dat nou ? had Josepha gedacht. Het zijn mijn benen niet die pijn doen, en ik wil die pop van dichterbij bekijken. Maar over die spijlen kon ze moeilijk kruipen en dus was ze maar vanuit haar bedje blijven kijken naar het mooie beeld. - Zo ben je braaf, had Gaby gezegd. En Josepha had pijn in de keel gevoeld, zo'n pijn!

- We zeggen dat jij ook een zere keel had, zei ze tegen haar pop, en legde een tip van het laken over het gelaat van het speelgoed. Nu draaide zij zelf een laken rond zich, zo was ze ook een witte meneer.

Daar was Pop bang voor. Zo, en nu deed ze het laken af en was ze weer de mama van Pop.

Het gelaat van Pop mocht weer vrij komen.

Wat was er toen gebeurd? Ah, ja, het heerlijkste wat ze ooit had meegemaakt. Niemand had gepoogd om haar soep te doen eten, integendeel, voor de eerste keer had ze ijs gekregen.

Eerst had het wat pijn gedaan, maar ze had het vlug leren waarderen, dat koude witte spul dat zo zoet smaakte als je er aan likte met het puntje van je tong.

- Pop krijgt ook ijs. Ze haalde een hoopje zand van het paadje, legde het op het laken.

Maar dat leek meer op een groentebrij dan op ijs.

- Blijf liggen, Pop, ik kom zo

Wat was het warm, zo in de zon ...Zou ze eerst haarjasje uittrekken?

Een heel karwei, maar het lukte haar.

Nog drie jaar voor ik ze allemaal weerzie, dacht Josepha terwijl ze zichzelf wiegde op de enige schommel van de pouponnière.

Guy en Jeanne waren ook op de boot, en verveelden zich al even erg als de andere kinderen.
Ik heb geen zin om te spelen, zei Josepha als Guy haar voorstelde hun toneelspelletjes van voor zes maanden verder te zetten...
Het interesseerde haar niet, ze had het veel te druk met het ontwarren van de tegenstrijdige gevoelens die in haar woelden: verdriet om al wie ze achtergelaten had, en blijdschap omdat ze haar vriendjes ging weerzien.
Bij het afscheid, enige dagen geleden, had ze zich flink proberen te houden.
Het was haar gelukt tot Oma haar als laatste een kus gaf.
Toen hadden de tranen de overhand gekregen.
Het was haar opgevallen hoe het gezelschap uit Leuven zich op een aanzienlijke afstand van dat uit Brussel had opgesteld.
Ze hadden elkaar zelfs niet begroet.
Alleen tante Mich was even de hand van Oma en Oompje komen drukken.
Oma had toen haar lippen op een eigenaardige manier op elkaar geperst...
De dagen op de “ville-boat" verliepen eentonig.
Dat vond Josepha deze keer niet erg: als ze maar zorgde dat ze elke morgen en middag als eerste de schommel inpalmde, was ze tevreden.
Het kon haar niet schelen dat sommige kindjes kwaad waren, omdat ze er ook op wilden.
Ze beschouwde dat schommelen als een recht.
Het regelmatige ritme van het speeltuig hielp immers om haar herinneringen te ordenen. En ze voelde goed dat zo lang ze aan hen dacht, de afwezigen uit België nog bij haar waren.
Net zoals ze al een beetje bij Robert en Innocent was als ze in zichzelf herhaalde: "Ik kom eraan, Robert!
Ik kom eraan, Innocent." Jij bent een saaie geworden, zei Guy meer dan eens.
Ik denk dat ik Jeanne als verloofde neem.
Doe dat dan maar, antwoordde Josepha Je komt morgen toch naar de doop kijken? "probeerde hij nog".
Ja, ja, zei Josepha en ze vroeg zich af wie er wel gedoopt zou worden
Ze bedoelen niet een gewoon doopsel, legde papa de volgende morgen bij het ontbijt uit.
De mensen die voor het eerst de evenaar passeren moeten proeven ondergaan.
Dat noemt men ook een doop.
Josepha had al over de evenaar geleerd: een lijn die door het midden van het aardoppervlak was getrokken.
Maar hier, midden in de zee zag je die toch niet?
Hoe wist je dan dat je ze overschreed?
Mag ik ook gaan kijken? Guy en Jeanne gaan ook....

Hoofdstuk VI :

Het boek en de aap

- Ik ga met Marijke spelen, zei Josepha na het middageten.

- Goed, maar zet je hoedje op, antwoordde mama.

Want Josepha vergat het telkens weer. Hier in Kongo moest je geen jasje aantrekken, maar wel een hoofddeksel opzetten. Het was het heetste deel van de dag, maar in de woonkamer moest ze heel stil zijn, omdat papa wel eens in slaap viel in zijn fauteuil.

Naar haar kamer kon ze niet: daar deed Michèle een dutje. "Siësta" noemden papa en mama het nu.

En Innocent, de boy*, had op dit uur vast geen tijd voor haar: die deed de vaat. Ze had trouwens Marijke beloofd dat ze haar mooiste boek zou meebrengen. Het was een van de boeken die Papy haar gegeven had en het ging over mensen die naar de maan vlogen. Papa had er al uit voorgelezen, en ze kende het verhaal bij de vele plaatjes van het maanlandschap of de raket ongeveer van buiten.

Nog enkele meelezertjes

De afwezigen | Jeugdbeweging | Vlucht | Het boek en de aap | De geboorte van Michele


 

Mijn geprefereerde boeken van de auteur :

1 - Zoals De Zee Een Zandkasteel
2 - Een boom voel ik mij
3 - De ivoren Toren

Ik werd geboren op 22 november 1949, studeerde Romaanse filologie aan de KUL, ben getrouwd met Roger Knaepen met wie ik drie kinderen heb en woon sinds 1999 in Heers.

Toen ik vier jaar was, vertrok ik met mijn ouders naar Congo. Daar leerde ik schrijven en lezen… in het Frans. Er ging een wereld voor mij open: lezen en schrijven werden een dagelijkse bezigheid. Ik had er echt nood aan om mijn eigen wereld te 'herscheppen'. Maar al die schrijfsels van me belandden steevast in een la. Tot mijn echtgenoot en kinderen mij vroegen waarom ik in het Frans bleef schrijven. Daar was ik nog nooit blijven bij stilstaan. En toen ben ik beginnen vertalen wat ik had geschreven kort nadat we in 1960 uit Congo terugkwamen: mijn herinneringen aan mijn kinderjaren (dus geen fictie).

Het resultaat vonden de kinderen zo interessant dat ik daar een roman (wel fictie dus) van heb gemaakt en op hun aandringen heb ik die tekst naar de uitgeverij Zuid & Noord gestuurd. Zo werd in 1994 mijn eerste boek geboren: 'Zoals de zee een zandkasteel'.
In 1996 volgde, bij dezelfde uitgeverij, 'Incubi', een wat mysterieus verhaal over mensen die energie aftappen bij hun medemensen.
In 1999 gaf Zuid & Noord mijn 'Een boom voel ik mij' uit, een incestverhaal geïnspireerd door het dagboek van een van mijn leerlingen. In Antwerpen, waar we destijds woonden, staat een huis dat me toen fel intrigeerde.
In 1997 'infarcteerde' (zo zeggen dokters dat!) Roger. Dat accident en dat huis zijn het vertrekpunt geweest voor de roman 'De ivoren toren' die in 2001 verscheen.
In 2004 verscheen 'Marraine', mijn herinneringen aan mijn grootmoeder, een bewerking van een tekst die ik 1983 in het Frans schreef vlak na haar overlijden.
Tussendoor, in 2000, heb ik samen met anderen (waaronder onze zoon Hendrik) een bundel korte verhalen en gedichten uitgegeven: 'Tropengeur en regenbogen'.
In 2007 verscheen bij Free Musketeers 'In de schaduw van de moerbeiboom' een verhaal geïnspireerd door het prachtige Haspengouw, de streek waar ik woon sinds 1999.
En in 2009 kwam bij dezelfde uitgever 'Bruce, 17 maanden uit mijn leven' uit, geschreven in samenwerking met mijn zus Bie: het dagboek van haar kater.


Zoals de zee een zandkasteel

[link]

Lees even mee ............... dit boek is uitverkocht wenst U een exemplaar?
dan kan U best contact nemen met de auteur via mail

Prachtig geschreven

het boek is dus geschreven naar aanleiding van haar dagboek die ze schreef als kind in de belgische kolonie

fictie en non fictie verweven in één boek.

Boeken melden voor de lezers van congo 1960Uw boek melden in de rubriek boeken ?

Stuur een tekst van minium 2 pagina's A4 bij voorkeur in een word document.

Stuur ook een afbeelding van je cover en achterflap van je boek via mail naar : congo-1960.

Bericht voor de uitgevers en of auteurs.

 

Boeken congo 1960Heeft U een interessant boek gelezen ?

Stuur ons uw info en of link door via mail of sociale media.

Of stuur ons uw opinie over het boek en beveel deze aan onze lezer van de website.

mail : congo-1960

Dat is alles ..

 

SiteLock
share this - partager le site - deel dit document

About Us | Contact | Privacy | Copyright |  
Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur. Delcol Martine