share this

SiteLock
L'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van Bost
Les chemins du congo
congo 1957-1966 Témoignage
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historique
Kasaï , rencontre avec le roi
Tussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en Congo
Leodine of the belgian Congo
Les éxilés d'Isangi
Guide Congo (Le petit futé)
Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul Daelman

Titel : De rode aarde die blijvend aan je hart kleeft.

Een terugreis naar Congo en de relatie België-Congo in een historisch perspectief

Auteur : Roland Duyck

Uitgever : door Conota Leuven en bevat 256 pagina's en diverse exclusieve zwart wit en kleurFotos. Het ISBN is 978-90-79410-05-07.

Prijs in de boekhandel : 26,95 €

Het boek kan ook besteld worden bij Roland Duyck op volgend E mail adres: roland.duyck

Intro boek

Roland Duyck schreef een knap overzichtswerk over de geschiedenis van Congo met reflecties over zijn Congolese jeugdjaren en over zijn terugkeer ter gelegenheid van 50 jaar onafhankelijkheid. Dank zij de groep Affinité en Asteria Expeditions beleefde hij samen met oud leerlingen en andere reisgenoten Congo opnieuw na 50 jaar. Zij bezochten met veel emoties hun eigen school en reisden naar Kinshasa, Kisantu, Kikwit, Gungu met het vermaarde dansfestival, Goma en Bukavu. Het boek leest aangenaam vanwege de sterk verhalende en bondige stijl. De reflecties en de commentaren zijn uiterst genuanceerd en getuigen van vriendschap en respect voor al wie zich inzette en zich nog blijft inzetten niettegenstaande de vele onnoemelijke moeilijkheden. Dit boek kiemde vele jaren en kreeg vaste vorm en inhoud na de Congoreis van juni 2010.

Congo laat Roland nooit meer los en blijft in zijn warm hart (k)leven. Hij blijft er over lezen, verzamelen, raad vragen, spreken en publiceren. Em. Prof. Dr. Johan Hoornaert KUL.

 

Ik heb waardering voor de persoonlijke getuigenis van de schrijver die recht voor de vuist zijn mening heeft over de koloniale tijd en de huidige desastreuze toestand van een land dat barst van de ondergrondse rijkdommen. Met lede ogen ziet hij de ellende van de mensen met wie hij steeds opnieuw contact zoekt. Marcel Van Meirhaeghe, pater van de Congregatie van Scheut. Hij verbleef 40 jaar in de Congo.

Het bevat twee delen: De relatie België-Congo in een historisch perspectief en een terugreis naar Congo.

Even meelezen in het boek

Uittreksels uit het boek:

  1. Erland Anderson een Zweed begon na eerst  militair geweest te zijn bij een artillerieregiment  zijn koloniale loopbaan op 27.12.1917 als postchef tweede klas in de zone Maringa-Loposi in de Evenaar provincie. Zijn zoon bezorgde mij deze documenten. “ Op een van de vele controlereizen werd zijn konvooi bestaande uit dragers en enkele soldaten aangevallen door opstandelingen uit een naburig dorp. Langs beide zijden vielen dodelijke slachtoffers. Mijn vader gaf het bevel de lijken ter plaatse te begraven. Enkele dagen later toen ze huiswaarts trokken sloegen ze de tenten op dichtbij de plaats van de overval. In de avond stelde mijn vader vast dat de soldaten hun bivak verlaten hadden. Wat verder op hoorde hij lawaai en zag dat ze de lijken opgegraven hadden, jawel om ze op te peuzelen… Vele van deze konvooien trokken door het oerwoud in een lange slingerende kolom. Soms bevatte de karavaan ook een draagstoel Tipoy genaamd waarin de blanke man plaats nam en zo gedragen  door enkele zwarten verder reisde. Een soldaat gekwetst aan zijn been kon niet meer lopen en kreeg de toelating om in de stoel plaats te nemen. Later op de dag viel het konvooi in een hinderlaag, de soldaat werd dodelijk getroffen door een pijl in gif gedompeld; hij overleed bijna ogenblikkelijk. Bad luck for the soldier, Lucky for my father.
  2. Pater Marcel Van Meirhaeghe vertelt : Een missionaris moet van alle markten thuis zijn, hij was niet alleen zieltjesredder maar ook actief op heel wat terreinen die niet direct met apostolaatwerk te maken hadden, zoals geneeskunde en gezondheidszorg, kerk en kloosterbouw, irrigatie en wegenwerk, tropische landbouw, technicus en timmerman. Wat vooral belangrijk was  is een gezonde dosis nuchter verstand en relativering –vermogen. Vele missionarissen waren echte diplomaten, hun taak bestond erin het goede bij de inlanders tot volle bloei te laten komen, het kwade in hun cultuur zoals de veelwijverij niet drastisch veroordelen maar hen helpen inzien dat het ook anders kon. Wat de zwarten zelfs als kwaad aanzagen mochten ze wel streng bestrijden.
  3. Kinshasa : Aanvankelijk was Kinshasa een handelspost, een overslagplaats voor goederen en grondstoffen. Voor de kolonisatie was het een klein vissersdorpje, later een garnizoen stad en werkkamp voor goedkope arbeidskrachten. In het begin van de jaren veertig zou de stad uit haar voegen barsten, van 40.000 inwoners in 1885 tot 400.000 in 1960. Nu spreekt men van 12 tot 13 miljoen, zoveel als in België. Na de onafhankelijkheid was er geen geplande stedenbouwkundige uitbreiding meer. In 2010 kon ik met eigen ogen aanschouwen dat er veel grote werven op  stapel stonden. J. Kabila wil werk maken in de vijf diverse domeinen zoals infrastructuur, gezondheid en onderwijs, water en elektriciteit werken, het bouwen van woningen en tenslotte het scheppen van werkkansen. Kinshasa oogt stilaan anders, wolkenkrabbers, uitgebreide snelwegen, nieuwe woonwijken voor bemiddelde mensen met het risico dat de armere zwarten uit de stad zullen verdrongen worden.
  4. De vorming van een Belgisch-Congolese gemeenschap. Na de tweede wereldoorlog kregen de Belgen in het moederland meer belangstelling voor de kolonie die de belangrijkste bron van inkomsten was voor de Belgische oorlogsinspanning. Het kolonialisme werd internationaal in vraag gesteld onder meer door het handvest van de V.N. ( 1947). Het paternalistisch denken moest plaats ruimen voor het zelfbeschikkingsrecht der volkeren.
  5. De onafhankelijkheid komt eraan. Overal daverden de koloniale zekerheden op hun grondvesten. De onafhankelijkheid van Duitse, Franse en Nederlandse kolonies na de W.O. II, maar vooral de onafhankelijkheid van Ghana in 1957 en de oorlog in Algerije oefenden een grote invloed uit op wat zou volgen in Congo. Toen de Franse president Charles De Gaulle in een toespraak gehouden te Brazzaville in 1958 de Franse koloniën zelf de vrije keus gaf over hun toekomst te beslissen was het hek van de dam: zijn woorden “ Si vous voulez l’indépendance prenez la” zinderden nog na in de oren van de bevolking van Leopoldstad op de andere oever van de Congostroom…
  6. Het definitief vertrek van Maarschalk Mobutu juist voor de inname van Kinshasa door de Kadogo’s van L. Kabila. Uit een vertrouwelijk document kunnen we het volgende lezen: “ In de residentie van Mobutu in het militair kamp Tshatski speelden zich de laatste uren af van Mobutu vooraleer hij definitief Zaïre zou verlaten. Generaal Mahele wilde ten alle prijs een onnodig bloedbad vermijden te Kinshasa en dwong erop aan bij Mobutu het land te verlaten, dit ten koste van zijn eigen leven. Een beperkt aantal personaliteiten waaronder Mahele waren opgekomen om afscheid te nemen van Mobutu.  Een stevige originele handdruk bezegelde het afscheid. Mobutu en Mahele keken elkaar recht in de ogen en drukten hun rechterhand. Mahele legde er zijn linkerhand er bovenop als teken van diep respect en dankbaarheid en zegde tegen Mobutu: “ Goede vlucht Maarschalk” Mobutu antwoordde :” veel geluk. ”Weinige minuten later vloog het presidentieel vliegtuig Lisala boven Kinshasa en koos Mobutu voor de verbanning. Enkele uren later werd generaal Mahele vermoord door de naaste omgeving van Mobutu. Hij had zijn opper bevelhebber verraden...