De kelders van Congo

Het relaas van een verblijf in een Congolese gevangenis

 

De keldersvan Congo Jan Cock

Auteur : Jan De Cock verbleef als ontwikkelingswerker in Latijns-Amerika en Afrika. Van straatopvoeder, onder meer bij lijmsnuivende jongeren in Chili, naar gevangeniswerker: het was maar een kleine stap. Hij trok wereldwijd langs zo’n honderd gevangenissen en liet zich vrijwillig opsluiten om ‘van binnenuit’ de polsslag te voelen van mannen en vrouwen achter de tralies. Zijn ervaringen schreef hij neer in de bestseller Hotel Prison.

 

Door PieterJan Viaene

(toegevoegd op 12/07/2006)

 

Wat weten wij nog over onze oude kolonie Congo? 'Tralietrotter' Jan De Cock besloot een tijd lang te gaan wonen in de Kakwangura-gevangenis, in het donkere hart van Congo. De gevangenis is een microkosmos, indringende gesprekken met zijn Afrikaanse medegevangenen geven ons een goede kijk op het Congo van gisteren en vandaag.

 

Vol humor en inlevingsvermogen, in de bekende stijl van Hotel Prison Een boek dat de lezer naar de keel grijpt en ontroert Afrika is een caleidoscoop, een vergeten continent waarvan we bijzonder weinig afweten. In het hart van dat fascinerende en 'duistere' continent ligt Congo. En in het diepe binnenland van Congo, daar waar Congo doormidden gesneden wordt door de evenaar, ligt de stad Butembo. Jan De Cock, 'tralietrotter' en auteur van de bestseller Hotel Prison, ging op zoek naar de essentie van Afrika. Hij daalde af in de kelders van Congo en liet zich vrijwillig opsluiten in de Kakwangura-gevangenis van Butembo, een fascinerende microkosmos en een schitterende afspiegeling van Afrika en Congo in het klein...

 

In dit boek vertelt Jan De Cock zijn belevenissen in Congolese gevangenis. Hij registreert er de ongelooflijke verhalen van de gevangenen: van hoop en wanhoop, van hun dromen van vrede, verkiezingen en democratie. Hun sprookjes en hun grappen. Hun herinnering ook aan het Congo van gisteren en hun mijmeringen bij een wereld van morgen. Verhalen van Kitakya bijvoorbeeld, die zich op zijn 87ste herinnert hoe een moordenaar vroeger in bananenbladeren werd gewikkeld en in brand gestoken. Of van Julienne, die illegaal kintiki heeft gestookt. Of van de bewaker Kabuyaya, die de stok gebruikt voor stoute druggebruikers, maar zelf nog het meeste rookt. Van dagen zonder eten, en schoolkinderen die hout afleveren voor de gevangeniskeuken... bron : http://www.boek.be/boek/de-kelders-van-congo

 

Congo kent een bewogen geschiedenis. Na de onafhankelijk waren de problemen niet opgelost, in tegendeel. De Kabila-dynastie slaagt er niet in om het tweede grootste Afrikaanse land behoorlijk te besturen. En natuurlijk draagt niet de gegoede klasse daarvan de gevolgen maar de onderbuik van de maatschappij. (bron :http://www.politics.be/recensies/196/)

 

In ‘De kelders van Congo’ leeft auteur Jan De Cock enige tijd in een gevangenis diep in het hart van Afrika. Daar komt hij tot de onstellende vaststelling, dat niets er vanzelfsprekend is. Eten moet aangebracht worden door omwonenden of familieleden. Bewakers schoppen je verrot als je ook maar denkt aan ontsnappen, stokslagen en andere lijfstraffen zijn meer regel dan uitzondering. In dit broeinest van agressie heeft De Cock ook oog voor de aangenamere kanten van het gevangenschap. Hoe de mannen en vrouwen, elk in hun deel van het cellencomplex, elkaar door dik en dun steunen. Maar ook de tevredenheid met het weinige wat ze hebben legt de auteur uitstekend vast.

 

Toen Mobutu zien land ontvluchtte, kwam niet alleen een eind aan een politiek era. Met de komst van vader Kabila verdween de dorpsjustitie nog verder naar de achtergrond. De dorpsoudste, die vroeger een pater familias was, werd vervangen door een eerder Europees systeem van rechtsspraak. Waar vroeger bij een diefstal een geit als strafmaat diende, moest de dief nu brommen in een gevangenis waar amper iets te eten viel. Tel daarbij de diepgewortelde corruptie en dan constateer je al vlug wat een onzinnige straffen de gevangenen vaak opgelegd krijgen. Soms wordt je gewoon letterlijk vergeten door een magistraat en zit je maanden in de cel terwijl je enkel een weekje moest zitten. De buitenissigheden van het systeem zijn legio in het boek.

 

Het boek is uitzonderlijk vlot neergepend. Op de meest onmogelijke ogenblikken slaagt de auteur erin om een grijns op je gezicht te toveren. Misschien een gevolg van zijn lange Afrikaanse avonturen. Hoe diep je ook in de drek zit, hoe ellendig je vooruitzichten ook zijn, een stralende glimlach kan er altijd vanaf.

 

 

Jan De Cock verbleef als ontwikkelingswerker in Latijns-Amerika en Afrika. Van straatopvoeder, onder meer bij lijmsnuivende jongeren in Chili, naar gevangeniswerker: het was maar een kleine stap. Hij trok wereldwijd langs zo’n honderd gevangenissen en liet zich vrijwillig opsluiten om ‘van binnenuit’ de polsslag te voelen van mannen en vrouwen achter de tralies. Zijn ervaringen schreef hij neer in de bestseller Hotel Prison.

Door PieterJan Viaene (toegevoegd op 12/07/2006)

 

 

SiteLock
share this - partager le site - deel dit document

About Us | Contact | Privacy | Copyright | Agenda  
Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur. Delcol Martine