Merci - Bedankt

Petit mots pour les visiteurs - Een woordje uitleg voor de bezoekers

Un monde plien d'histoire, de souvenirs et de la nostalgie - Een wereld vol heriinneringen, nostalgie en geschiedenis.

Merci a Peter Verlinden, Merci au lecteurs et amis

Bedankt aan Peter Verlinden, dank aan alle lezers en vrienden

Petit mots pour les visiteurs - een woordje uitleg voor de bezoekers

Quand apparut le livre de Peter Verlinden "Partir du Congo (Weg uit Congo)", je l'ai lut entièrement d'un seul trait. Le livre je le conseille à tous, puisqu' il est d'un réalisme exemplaire.
Toen het boek van Peter Verlinden "Weg uit Congo" op de markt verscheen, las ik dat boek in een adem uit.
Zijn boek is dan ook een aanrader en geeft de realiteit weer.

zie ook voorwoord van mijn verhaal

Begin januari 2002 Congo 1960 is geboren.

Quelques mois plus tard, la radio et la TV, parlaient de remettre "Patrice Lumumba" à l'honneur. Je n’en croyait pas mes yeux. Amèrement nous pensions à notre passé. Construire un "Website" devenait une obsession. J' était décidée. L'histoire de mes parents devait être connue de tous. Je m’y suis mis, sachant que beaucoup d'ex-coloniaux restèrent, comme nous, avec des sentiments douloureux. J'ai vaincu beaucoup d'angoisses. Beaucoup m'ont déconseillé de construire un "website" sur un sujet peu intéressant. Ils prétendaient que personne ne serait intéressé, et que mon travail et mes efforts seraient inutiles. Au début je ne savait pas où commencer, ne connaissant même pas le language HTML. La patience est une vertu, mais pas mon point fort. Tout doit aller vite. Le language HTLM, c'était au-dessus de mes forces. Toute seule je n’y arriverais pas. J'avais quand- même le mérite d'avoir essayé, étant trop difficile, je décidais de faire recours à mon mari, afin qu’il puisse m'aider un petit bout. Patient comme il est Il s’y mis dedans comme un forcené. Parfois on se disputait parceque ce n'était pas assez bien à mon avis. Et, il devait recommencer. Le "lay-out" et les textes étaient mon domaine. On échangait nos idées, mais il se passait trop de temps avant qu'on pouvait voir quelque chose. Néanmoins je remercie le "webcreator", donc mon mari, qui, ne connaisant rien de l'ordinateur, a réussi de venir a un résultat époustouflant en 4 mois, sons inclus. Il pensait que c'était fini. Mais un site n'est jamais fini. Ce qui m'étonnait encore plus, c'était un soir qu'il m'annonça laconiquement d'avoir transmis notre "website" aux "cyberseniors" de Pascal Vincke en demandant si on pouvait participer à l'élection du "Cybersenior" du mois de septembre. Ne reçevant pas de réponse il était très déçu. Le 30 septembre à minuit, Pascal nous avertissait par émail que notre site pouvait particper à l'élection du mois d'octobre. Je refusait d'y croire. Est-ce-que je rêvais ? Ce ne sera rien. Mais le fait de participer était déjà là. Je pensait en moi-même :c'est un bon signe. On peut considérer qu'on est bien parti. Oui, c'est çela qu’on pense. On buvait un bon verre de vin, et on riait de contentement. On verrait bien qu'est-ce-que cà donnerait.. Quelques jours après, on remarquait, à notre grande joie, d'être en tête du classement. Je n'ai jamais pensé d'avoir une telle quantité d'émails. Cà aflluait de partout; des pays lointains comme la Suisse, Canada, Pays-Bas, Amérique, France, Lumbubashi. Merci Phil. Le mail de Adeline à ma mère a fait chaud au coeur. Merci Jean-Jacques pour votre contribution site KOLWEZI. Merci « INCHI YETU et particulièrement Michèlle, Hendrik et sa fille de Lumbubashi pour avoir amicalement corrigé ma première traduction. Il avait écrit "totalement gratuit pour rien" sur son émail. Merci Jos pour ta contribution concernant ton ami ex-colonial. Merci Infodesk pour votre aide précieuse en ce qui concerne les problèmes de PC. Merci Pierre un très bon amis internet qui a traduit la plupart de mes textes en français. Merci Josianne de Leespunt qui est devenue une très bonne amie aidante dans tous aspect. Je voudrais bien la rencontré une fois. Leespunt un site recommendée au neérlandophones, Je ne peut pas oublier le site de Stanleyville, Yves et Marc un site en construction (surtout sonore et clips et vidéo … les ondes radio de 1960 un peu de larme me coule quand j’entends tous ces avis de recherche. Le site Aloubé est aussi un de mes favoris ont n’arrive pas a tout lire très interresant et je le recommende a tous.

Et « last but not least » Benoît grâce a sa contribution de photos l’intro de notre page web est devenu super.

Merci à ceux, que je ne nomme pas ici, mais aussi bien important. La liste serait trop longue si je continue à les énumerer tous.

Même si ont etait placer sur la 2e place le 31 octobre, la joie immense qu'on avait senti ce mois d’octobre ne peut être comparé a rien, et voilà que nous sommes élus comme CYBER d’octobre. Je remémore un dicton (proverbe) que j'ai entendu à l'école PLS de Kinshasa "website de Katrien Baert". Vous pouvez quitter l'Afrique , mais l'Afrique ne vous quittera jamais. Visitez son site. Vous pouvez le trouver à la page "Liens" Je n'oublie certainement pas mes amis francophone. Vos sites sont remarquables et grandioses. C'est une vraie famille. Vos sites sont d'un très grand niveau, et très actives. Décembre est très pénible. Croyant que je souffre de stress le docteur m’envoye voir le cardiologue. Stupéfiée j’entend le verdict : interdiction stricte de travailler et opèration urgente au cœur (bypass). Quelle émotion. Mon mari ne sait pas très bien ce qui se passe, moi qui était toujours de bonne force. Tant d’émotion et je garde le sourire. Je pense, oh, il y a plus grave. Le cancer par exemple est parfois inguérissable. Ici on va me remettre à neuf et j’aurais plus d’énergie. Mon mari est silencieux et je le vois penser. Chaque jour il me téléphone de son travail et, lorsque je suis de retour à la maison début décembre, je lui réplique: Eddy je ne suis pas morte. Il y a 2 jours, j’allais encore travailler. Laisse moi tranquille et ne me fais pas penser que je suis handicapée. C’était la méthode à moi pour pouvoir me tranquilliser et de me préparer à l’operation. Le 30 décembre je rentre à la maison après une ’hospitalisation de 8 jours. Ils m'ont opérée, je ne suis restée que 12 heures à l'intensive, une petite semaine dans une chambre, et très contente de pouvoir rétablir à la maison. Et voilà ont est janvier .

La deuxième victoire s’annonce. Ont gagne le titre de Cybersenior de l’année 2003. Quel enthousiasme, ont ne l’avait jamais cru. Reçevoir le plus beau cadeau de ma vie. Voilà qu’ un rêve se réalise. C’est comme je me reveille dans un autre monde. Et je remercie infiniment mon mari grâce à sa patience nous somme arrivé à ce niveau. Nos intentions pour l’année 2004. Construire et construire car les infos sont inépuisables. L’orsque j'écrit ici, tout ce qui passe par la tête, je ne peut pas oublier ce qu'une dame m'avait dit un jour lors d’une communication téléphonique : "Martine, continue, tous les Coloniaux sont une famille" Elle me disait : A mon office, chaque jour je constate que les ex-coloniaux ou enfants de ex-coloniaux font des efforts pour se retrouver. Ne soyez pas honteuse de votre passé. Vos parents ont travaillés dans des conditions arides. Beaucoup ont oublié, que grâce à la colonie, tant de Belges ont trouvé du travail ici, et toutes ces usines qui pouvaient exporter leurs produits. Un groupe d'ex-coloniaux est unique, et c'est très dommage que le vrai ex-colonial sera dans peu de temps une race disparue. Je peut seulement espérer que notre website grandira, une ode aux coloniaux vivants et disparus. Alors nous seront contents. Le plus gentil, mais aussi celui qui m'a le plus surpris, c'etait un émail particulier de l'ami d'un ex-colonial. Soyez vigilante Martine, je me disais. Faites très attention. On ne sait jamais qui est de l'autre coté. J'avais pourtant un sentiment heureux. Alors je décidait de lui demander si ce ex-colonial avait une histoire à raconter, pour la mettre sur mon website. Il pouvait la faire parvenir par émail. N'ayant pas de réponse tout de suite, j'étais sur mes gardes. Ou bien, il avait peu de temps libre. J'était très intriguée. Ses émails étaient très courts mais décidés. J'avais l'impression qu'il me faisait marcher. Puis je n'entendait plus rien de lui pendant des jours et je décida de lui envoyer un é-mail. J'avais le sentiment que je ne pouvait pas abandonner. Alors je lui posait la question : Votre ami ex-colonial veut il me rencontrer ? Quelques jours plus tard arriva la réponse : oui, il est d'accord, mais on me donnait simplement un numéro de téléphone Mobile. Je trouvait çà encore plus suspect et je voulait abandonner. Mais le doute s'eclipsa et je prenai mon courage à deux mains en j' envoyait un autre é-mail en demandant : votre ami, n'a t'il pas une adresse ou un n° de téléphone ordinaire. L'adresse arriva mais il n'avait plus de téléphone ordinaire. J'ai attendu encore quelques jours mais je ne tenait plus en place. Je pris contact avec lui avec mon téléphone portable et lui téléphona. Il avait 73 ans, et on pouvait lui rendre visite tout de suite. J'y ai passé le plus beau soir de ma vie. Je n'avait pas encore rencontré un homme si chaleureux, si intéressant et tellement gentil. On a conversé jusqu'aux heures très tardives. Et, on ne s'est pas encore tout dit. En une soirée cet homme m'a tellement donné. "Il ma confié quelque chose qui m'a fait réfléchir. Quand tu veut réaliser quelque chose, il faut le FAIRE" "EXECUTER" "OSER" "REALISER" Merci Joske de nous avoir fait rencontré un amis de toi. Ma conclusion ! Suivez votre sentiment. Allez tout droit à votre but. Ne vous laissez pas décourager. Même si vos amis vous contredisent. Un "website" est personnel et vous donne satisfaction. Même si c'est une seule personne qui vous envoie un é-mail ou signe votre livre d'or. Ca vous fait plaisir. Un grand merci à tous ceux qui ont signé mon livre d'or et qui a participé aux votes.

Martine Delcol-Eddy Van Zaelen

Début janvier 2002 Congo 1960 a vu le jours.

Een paar maanden later berichtte radio en tv over het eerherstel van "Patrice Lumumba". Dit kon toch niet waar zijn. Verbitterd keek ik terug naar ons verleden. De website bouwen werd een doel. Mijn besluit stond vast ik zou, wilde en moest het verhaal van mijn ouders kwijt. Wetend dat er vele ex-kolonialen met hetzelfde leeg gevoel achter blijven. Vele angsten heb ik overwonnen. Velen raadde me toch af om over één zo weinig interessant onderwerp, een website te bouwen. Niemand zou er in geinterreseert zijn en ik zou wel eens alle moeite voor niks hebben gedaan. Eigenljk wist ik niet waar te beginnen. Hoe moest ik dat nu klaarspelen van htlm ken ik niets. Het is zeker niet aan mij besteed 'geduld is een mooie zaak maar dat heb ik nu eenmaal niet alles moet vooruit gaan. En alleen kon ik het niet. Ik had al eens een poging ondernomen maar vond het toch wel heel moeilijk. Ik vroeg aan mijn man of hij niet een handje kon helpen. Hij beet zich erin vast en liet niet meer los, we maakten al eens ruzie, want soms vond ik het niet goed. En moest hij opnieuw beginnen. De teksten en lay-out was dan ook mijn opdracht! We wisselden gedachten uit en het duurde toch wel heel lang eer ik iets te zien kreeg. Ik ben dan ook dankbaar dat mijne webcreator (lees 'echtgenoot') in spee op zo een korte tijd, niets kennende van computers op nog geen 4 maanden tijd, een verbluffend resultaat liet zien, geluid inbegrepen. Hij vond dat het af was! (maar een website is nooit af) Mijn verbazing was nog groter, toen hij me op een avond meldde ik heb de website gemeld bij cybersenioren van 'Pascal Vincke' en gevraagd of ik mag mee dingen als Cybersenior van de maand. Eind september kreeg hij geen antwoord en was teleurgesteld. Maar opeens kregen we een mail binnen op 30 september om middernacht van Pascal met de mededeling dat we erbij zijn voor maand oktober. Ik kon het amper geloven. Droom ik nu ? Het zal wel niets worden, maar ja we zijn erbij. Dat is een goed teken dacht ik zo bij mezelf. Is ook teken dat we goed bezig zijn! .... Ja dat is het ook zo, we dronken er een glas wijn bij en lachtten van blijdschap. We kijken wel wat het geeft. Na een paar dagen stelden we tot grote vreugde vast dat we op de eerste plaatst stonden. Nooit had ik gedacht dat ik zoveel respons zou krijgen via e-mail. Ik kreeg mails binnen van verre landen waaronder: Frankrijk, Zwitserland, Canada, Nederland, Lumbubashi, Amerika, Bedankt Phil, de mail naar mijn moeder toe van Adeline was hartverwarmend! Bedankt Jean-Jacques voor je bijdrage site van KOLWEZI. Bedankt INCHU YETU en in het bijzonder Hendrik, Michèle en zijn dochter voor het welwillend verbeteren van mijn eerste vertaling "gratis voor niets - pour rien mailde hij me. Bedankt Jos voor je bijdrage ivm met je vriend ex-coloniaal Bedankt het team van info-desk voor jullie reikende hand i.v.m. computerproblemen. Bedankt Pierre een zeer goede internetvriend voor het vertalen van de meeste texten van mijn site. Bedankt Josianne van Leespunt die wel een goede vriendin is geworden in alle aspecten, Hopelijk ontmoeten we eens elkaar binnenkort.

Bedankt zovele die ik hier niet direkt vernoem, maar zeker niet onbelangrijk de lijst zou te lang worden indien ik hier verder zou uitbreiden met thanks Ik mag zeker niet de site van Stanleyville vergeten, Yves en Marc een site in konstruktie (vele clips en video beelden) Toen ik al die opzoekingsberichten hoorde die ze in 1960 via de radio verspreidde rolden wel een paar traantjes; Dan is er nog de site van Aloubè (Albert) een site die bij mijn favorieten staat je geraakt niet uitgelezen zoveel informatie. Jammer dat hij nooit gedacht heeft aan een vertaling. En last but not least Benoît, Dankzij zijn Fotos is de intro zo prachtig geworden.

Indien we op de tweede plaats staan op 31 oktober dan vind ik het zelfs niet erg de vreugde die we beleefd hebben deze maand is mij meer waard dan een eerste plaats. Ik denk hier nu aan een spreuk die ik tegenkwam van de PLS school in Kinshasa "website van Katrien Baert "Je kan Afrika verlaten maar Afrika verlaat je nooit" neem gerust eens een kijkje op haar website staat in mijn linken pagina Dan mag ik zeker de franstalige vrienden niet vergeten. Deze site's zijn zo geweldig en daar was mijn verbazing al even groot 'het is daar een echte familie' Bedankt Jean, Ben, Jean-jacques, Hendrik, Alain en vele anderen. Jullie websites zijn dan ook heel tof en vooral heel actief. Binnenkort zal ik dan ook mij erop toeleggen om jullie banners ook te plaatsen op mijn website December wordt pijnlijk. Begin december word ik verwezen naar een cardioloog. Denkend aan stress te lijden wordt het verdict uitgesproken. Ik mag niet meer gaan werken algemeen rust toegewezen. Een bypass operatie wordt dringend gepland. Mijn man weet niet goed hoe ermee om te gaan. Ik die altijd dacht sterk te zijn wordt ineens geveld. Maar ik hou de moed erin en stel mijn moeder gerust. Trek me terug in stilte en bereid me psychologisch voor op de grote dag. Een gerustelling had ik wel ik heb geen ongeneeslijke ziekte. Kanker is veel erger en soms ongeneeslijk; bij mij gaan ze een nieuwe maken met meer energie dan voorheen. Ik heb er goede hoop in.

Mijn man weet niet goed wat er gebeurd en ik zie hem denken. Elke dag belt hij meermaals op; het begint me te storen. Lachend zie ik Eddy ik ben nog niet dood. Twee dagen geleden ging ik nog werken. Laat me nu even met rust als ik niet goed ben zal ik zelf wel bellen. Dit was mijn reactie maar ook een noodzaak om mij kalm te houden en op de operatie voor te bereiden. 30 december mag ik eindelijk naar huis 8 dagen na de operatie en fier dat ik ben dat alles zo goed verlopen is. De pijn moet je er maar bij nemen hoort bij het leven. Gelukkig ook dat ik thuis aan mijn herstelperiode kan beginnen. En wat een geluk ik ben maar 24 uur op intensieve gebleven dat was al een geruststelling die dag dat ze me naar boven brachten en ik vroeg welke dag we waren dinsdag zeiden ze me en het is 12 uur. Dat kan toch niet dacht ik en vroeg boven aan mijn man bevestiging. Ja zei hij ik heb je maar een keer gezien op intensief en dan was je aan het slapen. De volgende keer dat ik mocht komen werd me gezegd dat je naar boven mocht.

1 Januari 2004 kondigt zich aan.

Gehaast ging ik eens kijken naar de resultaten van CYBERSENIOR van het jaar 2003. Ik hoopte toch bij de 10 eerste te zijn. Wat blijkt ik sta op de eerste plaats. Een tweede victorie. Het is alsof ik ontwaak in een andere wereld; Wie had dat ooit durven denken ? Ik dank hier iedereen die mee heeft gestemd om ons als CYBER van het jaar te kiezen. Als ik hier zo mijn bedenkingen neerpen dan kan ik alleen maar zeggen zoals ik onlangs ook hoorde via een telefonisch contact "Martine doe verder alle colonialen zijn een familie. Ze zei: Ik ondervind dat dagelijks op mijn kantoor dat ex-kolonialen of kinderen van ex-kolonialen mekaar proberen terug te vinden. Je moet je zeker niet schamen voor je verleden jullie ouders hebben in de baarste omstandigheden moeten werken. Velen vergeten wel eens dat door het coloniaal tijdperk aan velen Belgen hier werk werd verschaft ik denk hier bv aan alle fabrieken, die de kans kregen om hun producten uit te voeren. Een groep ex-colonialen is enig en spijtig genoeg zijn de echte ex-kolonialen een uitstervend ras.

Ik kan er alleen maar tevreden naar terugkijken en hopen dat onze website verder kan groeien.

Het tofste maar ook verrassendste e-mail was die eigenaardige mail van een vriend van een ex-coloniaal. Op mijn hoede zoals altijd dacht ik Martine "wees voorzichtig" Je weet nooit wie je mailt. Ik had wel een heel blij gevoel. Toch drufde ik het aan hem de vraag te stellen of die ex-koloniaal wel eens een verhaaltje had voor mijn website. Hij kon eventueel zijn verhalen mailen. Ik kreeg niet direkt een antwoord en vond dat wel verdacht. Blijkbaar had deze persoon niet veel tijd. Maar het bleef me integreren. Zijn mails waren dan ook kort en cordaat. Ik dacht bij mezelf: Die maakt me iets wijs. Ik hoorde een aantal dagen niets meer en kreeg geen antwoord terug en besloot hem toch terug te mailen. Mijn gevoel zei me geef niet op. ik vroeg hem of ik die ex-coloniaal wel eens kon ontmoeten. Hij ging het vragen. Een paar dagen later kreeg ik een mail terug... ja ik kon hem ontmoeten maar kreeg enkel een GSM nummer mee. Vond ik nu nog meer verdacht wou het opgeven. Maar na een paar dagen bleef het knagen ik wou toch wel willen weten waar ik aan toe was. Ik mailde hem vriendelijk terug... Heeft jou ex-coloniaal geen gewoon telefoonnummer en adres ? Ik kreeg het adres maar een vast telefoonnummer had hij niet. Nog een stapje verder... zou ik bellen of zou ik niet ???? Een paar dagen dubben en even later nam ik dan maar moedig mijn GSM toestel en belde de 73 jarige ex-koloniaal BEDANKT JOS. We mochten zelfs onmiddellijk komen. Het werd de mooiste avond van mijn leven, zo een toffe vriendelijke en boeiend persoon had ik nog nooit ontmoet. We babbelden tot in de late uurtjes en zijn nog niet uitgepraat.

Deze man heeft me zo veel meegegeven op een avond "Een nadenkertje voor mij en zelfs heel toepasselijk ... Als je iets wil realiseren moet je het "DOEN" "UITVOEREN" "DURVEN" "REALISEREN" Wat ik hieruit heb geleerd ga op je gevoel af meestal zit je juist. Laat U niet ontmoedigen en zet door. Zelfs als je vrienden het maar niks vinden. Een website is zo persoonlijk en geeft je wel voldoening. Al is het maar die ene bezoeker die je mailt of je gastenboek tekent. Het geeft je zo een prettig gevoel. Bedankt allemaal voor jullie bijdrage in het gastenboek, 2005 - 2006

Martine Delcol- Eddy Van Zaelen

april 2007

Vandaag april 2007 ik lees even mijn brief aan de bezoekers opnieuw en wat zie ik Zo schreef ik :

Denkend aan stress te lijden wordt het verdict uitgesproken. Ik mag niet meer gaan werken algemeen rust toegewezen. Een bypass operatie wordt dringend gepland. Mijn man weet niet goed hoe ermee om te gaan. Ik die altijd dacht sterk te zijn wordt ineens geveld. Maar ik hou de moed erin en stel mijn moeder gerust. Trek me terug in stilte en bereid me psychologisch voor op de grote dag. Een gerustelling had ik wel ik heb geen ongeneeslijke ziekte. Kanker is veel erger en soms ongeneeslijk; bij mij gaan ze een nieuwe maken met meer energie dan voorheen. Ik heb er goede hoop in. Mijn man weet niet goed wat er gebeurd en ik zie hem denken.

Wel WEL WEL l denk ik dan! het is nu 2007 en ben tot 2 maal toe geopereerd van Kanker einde 2004 hoorde ik het verdikt Na maanden testen en stress hoor ik "Mevrouw U heeft KANKER" ze spraken van een invasieve kanker een kwaadaardige kanker Na operatie en testen was me gezegd hadden we het een jaar later gevonden was U er niet meer. Nu gaan we ons best doen en ik kreeg chemo bestralingen en nog veel meer. Belandde ook in de intensieve, ook op isolatie ik was zo verzwakt van de chemo en bestralingen die ze tesamen gaven ik uren en dagen versleten in dat ziekenhuis. Een geluk dacht ik! Want ik wilde zelfs niet dat jaar op de gratis consultatie van mammographie gaan, omdat ik zoveel testen van het hart gehad het jaar tevoren en was een beetje ziekenhuis gedoe beu, maar raapte mijn moed bijeen en ging toch !!! Mevrouw wist de oncoloog me te vertellen u heeft een invasieve kanker met uitzaaiïngen we gaan ons best doen gelukkig was je vroeg erbij. Het jaar erop werd ik dan nog eens aan de rechter borst geopereerd de eerste controle wees uit dat er ook problemen waren nu aan de rechterborst. Vandaag gaat alles beter en ik hoop dat nu in mei de derde jaarlijkse controle oké zal zijn Als het kan bid maar mee voor me, ik leef niet in angst om te sterven maar heb nog zoveel te doen; wel droom ik allerlei scenario hoe het zal zijn in de hemel gelukkig ben ik catholiek opgevoed en mijn kinderjaren bij de zusters in Zellik hebben me het geloof bijgebracht. Ik leef NU meer intens en gelukkiger als je weet dat het misschien niet meer voor lang kan zijn dan denk je wel aan het verleden. Ik droom elke dag van alle mensen die mijn pad kruistte vergeten nichten, vergeten collega's, van kameraden, mijn kinderjaren met mijn broers en zuster en ONZE CONGO en nog veel meer (soms denk ik in CONGO leefden we onder de eterniete platen en denk zou het daaraan liggen dat ik kanker kreeg of van de DTT die ze elke maan sproeiden? Bah we waren niet welkom na 1960 in België zelfs beschimpt en ja hoor ik werd wel eens geslagen als kind omdat we aanzien werden als profiteurs en ik mijn ouders met hand en tand verdedigde. Waren we maar ginder kunnen blijven we leefden daar als gezin veel gelukkiger dan in Belgïe en ook voor onze ouders was het een opgave om te overleven.

Zo ik omhels jullie allen die me lezen en hoop dat ik volgend jaar nog meer op de site kan plaatsen 2010 is immers 50 jaar na de onafhankelijkheid

Tine april 2007

 

Info

Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur.
Een auteur van een programma kan de namaker van zijn werk strafrechtelijk laten vervolgen, maar dat kan alleen als het namaken kwaadwillig of bedrieglijk is gebeurd. Niet alleen de namaker is strafbaar, ook wie namaakprogramma's voor handelsdoeleinden verkoopt, in voorraad heeft voor verkoop of invoert in België, overtreedt het auteursrecht.
Delcol Martine