SiteLock
Livre du mois Le Petit futé Kinshasa 14,95 € Communiqué de presseGuide Kinshasa 2017 (petit futé)Neocity
Boek van de maand Zoon in Congo 15% korting + gratis verzending Zoon in Congo Lanoo Uitgeverij
   Webmasters Delcol Martine Eddy Van Zaelen De webmaster Delcol MartineEddy Van Zaelen
  Helpt U mee en stuur je ons uw boeken in ruil voor een publicatie op de site  Sponsor Site
Kasai Rencontre avec le roi des Lele Kasaï , rencontre avec le roi Prix exclusif Grâce a Congo-1960 Sans limite de temps 29.80 € frais de port inclus  -Editeur Husson
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historiquecongo 1957-1966 TémoignageLes chemins du congoTussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en CongoLeodine of the belgian CongoLes éxilés d'IsangiGuide Congo (Le petit futé)Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul DaelmanCongo L'autre histoire, avec mes remerciements a Charles LéonardL'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van BostL'année du Dragon avec mes remerciements a Mr Eddy Hoedt et Mr Peeters Baudoin

Nederlandstalige Documenten

Documenten congo 1960Veel is er geschreven over de kolonisaties en de kolonialen.

 
Dit interesseert ons natuurlijk omdat we er geleefd hebben, (je kwam hier niet toevallig binnen vermoed ik). Maar ook omdat we een zeker belang moeten hechten aan wat de gesprekspartners die wij ontmoeten over dit onderwerp kunnen denken en die het koloniale Afrika niet gekend hebben. Aan deze vragen wij de Aktie van kolonialen niet te beoordelen op basis van simplistische antikoloniale slogans verspreid door mensen die gewoonlijk niets van de werkelijkheid van het koloniale tijdperk gekend hebben, maar te oordelen volgens nauwkeurige elementen

Help je mee ? Documenten in huis ? Aarzel niet en neem contact met ons.

Een eenmansgevecht voor het Nederlands in de kolonie ?

 

De biografie van August Borms door Christine Van Everbroeck is behalve een degelijk, ook een goed leesbaar boek.

Dat komt o.a. omdat de auteur het politieke portret van haar hoofdpersonage heeft aangevuld met een schets van zijn familie- kring. De lotgevallen van mevrouw Borms en haar zes kinderen zorgen voor reliëf en relativering. Over de oudste zoon van Borms, Wilfried (1907-1990), meldt Van Everbroeck dat hij, na moeilijke jaren in de middelbare school, uiteindelijk rechten is gaan studeren in Leuven en Gent.

In 1933 liet hij zich inschrijven bij de balie in Antwerpen. De advocatuur werd geen succes, volgens Van Everbroeck omdat de naam van vader Borms cliënten afschrikte. Hoe dan ook, in 1937 trok Wilfried Borms naar de Koloniale School voor een opleiding tot gewestbeheerder.

Dat ambt oefende hij een aantal jaren uit, waarna hij ontslag nam, maar in Congo bleef. In 1944 zou hij daar het slachtoffer geworden zijn van de repressie en opgesloten worden in de gevangenis van Elisabethstad. Die gegevens kloppen maar gedeeltelijk. Het persoonlijke dossier van adjunct-gewestbeheerder Wilfried Borms brengt een veel ingewikkelder verhaal aan de dag. 2

Een verhaal dat te maken heeft met de status van het Nederlands in de kolonie, met de overspannen patriottische sfeer in Belgisch-Congo in de oorlogstijd, maar ook met de manier waarop de kwalijke reputatie van een vader het leven van een zoon kan bepalen

  • 1. C. Van Everbroeck, August Borms. Zijn leven, zijn oorlogen, zijn dood , Antwerpen-Amsterdam, 2005.

De zaak van Rechter Grootaert

Een symbooldossier uit de jaren vijftig.

 

Samenvatting In 1908 verwierf België de souvereiniteit over de voormalige Congo Vrijstaat, die particulier bezit van koning Leopold II was geweest. De nieuwe kolonie kreeg een soort grondwet, het Koloniale Charter. Artikel 3 daarvan bepaalde dat er in Belgisch-Congo taalvrijheid heerste, maar ook dat de Belgen er dezelfde taalrechten en -bescherming zouden genieten als in het moederland. Uiterlijk tegen 1913 moesten speciale decreten de taalregeling in rechtszaken en in de administratie vastleggen. Die afspraak werd niet gehonoreerd. De decreten kwamen er niet en de kolonie werd in de praktijk exclusief Franstalig. Een klein aantal Vlaamse koloniale ambtenaren verzette zich daar tegen en boekte ook beperkte successen, op plaatselijk niveau. Een doorbraak kwam er pas in de nadagen van de kolonie, toen een Vlaams magistraat, Jozef Grootaert, het recht opeiste om in het Nederlands te vonnissen. Pas na een lang en bitter gevecht, uitgevochten tot op regeringsniveau en mee gekleurd door allerlei persoonlijke motieven, werd uiteindelijk in 1956, meer dan veertig jaar later dan afgesproken, een decreet over het gebruik van de talen bij het koloniale gerecht goedgekeurd. Over een decreet i.v.m. bestuurzaken raakte men het niet meer eens voor de onafhankelijkheid van de kolonie in 1960. In het onafhankelijke Congo was er voor het Nederlands geen (officiële) plaats.

 


vervaarlijke krijger volgens stanleyKolonialisme en antikolonialisme

een vruchteloos debat

Begonnen met de bijna gelijktijdige ontdekking van Amerika (1492) en de scheepvaartkoers naar de Indies (1497), heeft de Europese overheersing amper 5 eeuwen geduurd; minder dan een tiende der historische tijden en minder dan een duizendste van het verleden van de mens. Kort, in verhouding tot de tijd, heeft ze echter door haar geografische spreiding over de gehele planeet het meest universele fenomeen van de geschiedenis van de mensheid uitgemaakt. Straling naar wijd en zijd, daarna snel verval, zo heeft de Europese kolonisatie de kenmerken gehad van een ontploffing. Ontploffing die veel schade zou veroorzaakt  hebben: Uitroeiing van de bevolking van Mexico en van Zuid-Amerika door de Spaanse conquistadores, uitstreving van de inboorlingen van Australië, indiaanse oorlogen en parkering van de overlevenden in de reserve van Noord-Amerika, geforceerde invoering van opium in China en alcohol praktisch overal, oorlogen en veroveringen in Afrika en in centraal Azië, slavenhandel, enz..


Avec le mercantilisme de Colbert, au milieu du 17e siècle apparaît cependant une nouvelle forme de colonisation.De Europese Kolonisatie :

De ware Debatten

 

Terwijl de beschavingen van de Azteken en de Inca's ineenstorten , de edele metalen uit Amerika, de specerijen en de zijden uit het oosten het fortuin van Europa bouwen en de praal en de luister van de Renaissance financiëren zal het vraagstuk van het moreel fundament van de kolonisatie, dat in de oudheid nooit ter sprake was gekomen, verder het onderwerp van de debatten onder de beste geesten uitmaken. Tegenover de barbaren van de spaanse jezuëten en Dominikanen, die men moet bekren , vindt men weldra een Frankrijk de "goede wilde" van Ronsard, en het "pas geboren kind" (bedoeld 'aan de beschavingen') van Rabelais die men moet "wiegen, opvoeden, en geruststellen" eerder dan hem te veroveren en , in gEngeland , de "Utopiërs" van Thomas Moore en Fracis Bacon modellen naar dewelke wale mensen moeten gebracht worden

 


Mysterieuse Dood In Belgisch Congo

 

Kannibalisme Een siddering gaat door Edward's lichaam wanneer hij aan zijn zonen denkt. Hij zal hen pas binnen twee jaar terug zien. Terwijl Antwerpen in de verte kleiner en kleiner wordt, monstert Edward zijn reisgezellen die samen met hem naar Elisabethstad trekken. De vier andere Belgen staren voor zich uit en zijn in diepe gedachten verzonken. "Zouden ze denken aan de waarschuwingen die we kregen tijdens de opleiding?", vraagt Edward zich af. De verhalen over kannibalisme en dodelijke ziekten schieten weer door zijn hoofd. Wanneer Antwerpen uit het zicht verdwenen is, trekt het gezelschap zich terug in de behaaglijke warmte van de bar. Enkele uren later wordt Southampton bereikt. Van daaruit gaat het met de trein richting Londen. Het heeft geen zin om in de kuststad te blijven. De RMS Armadale Castle vaart immers pas de volgende dag uit richting Zuid-Afrika. Eenmaal in Londen overvalt de miljoenenstad het groepje Belgen: zo'n drukte, zoveel wagens, en de smog die in deze stad hangt! "Gelukkig worden we begeleid door werknemers van het Belgische consulaat. Zonder hen zouden we in dit mierennest nooit onze weg terug vinden.", denkt Edward. Het gezelschap brengt de dag door met het bezichtigen van de bezienswaardigheden. Een hele belevenis is het ritje in de metro op de terugweg naar het hotel. Edward is overdonderd: "Zal er ooit een metro in onze grootsteden komen?" De nachtrust werkt verkwikkend. De volgende ochtend vertrekt het groepje goedgeluimd terug naar de kust. Al sinds de jaren '80 van de 19e eeuw varen er schepen van Elder Dempster Line tussen Antwerpen en Boma. Maar deze lijn wordt enkel gebruikt door mensen die als bestemming westelijk Congo hebben. Diegenen die naar Katanga gaan, moeten de lange weg via Kaapstad en Bulawayo nemen. De inscheping op de Armadale Castle verloopt zonder problemen, waarna het schip het ruime sop kiest. Tussenstops in Gibraltar, Madeira en Las Palmas doorbreken de eentonigheid van de oceaan.


Foto Nijlbaars of KapiteinHet vissersparadijs in Congo

De liefhebbers van een partijtje hengelen zouden in Congo hun hartje kunnen ophalen. De stromen, rivieren en meren, uitgezonderd het Kivu Meer, zijn zeer visrijk. Het gebeurt wel eens dat de Congolese jongetjes haagschool houden om te gaan vissen : de bekoring is ook zo groot ! Wat de visvangst nog aantrekkelijker maakt, is de grote verscheidenheid van geschubd waterwild. In het Congobekken komen ongeveer duizend vissoorten voor, waarvan verschillende rare kwanten zijn ! Met al die vissen kunnen we natuurlijk niet kennismaken ! Laten we er maar een paar opvallende soorten uitkiezen ! De Congolese beefvis is de meest voorkomende van de elektrische vissen uit het Congobekken. De vis, die meer dan een meter lang wordt en dan ongeveer 20 kg weegt, geeft niet alleen smakelijk vlees, maar ook sterke elektrische schokken. Een kok, die het mes in een schijnbaar dode beefvis stak, werd door de schok achterover geslagen. Er zijn nog talrijke andere gevaarlijke waterbewoners : vissen met giftige borst- en rugvinnen of met vergiftigde stekels op de kieuwdeksels. Wanneer men de vis losmaakt van de haak, kan men zich daaraan gemakkelijk kwetsen. Onervaren vissers vatten daarom best de vis nooit met de blote hand, maar beschermen deze eerst door een dik stuk linnen.

 


Kongolese kunst in 1908-1958 (bron de goede pers averbode)Kongolese Kunst

Bekijk eens een ogenblikje deze afbeeldingen van maskers, kruiken, beeldhouwwerken en korven vlechtwerkjes ? Nu moet ge onmiddellijk met mij bekennen dat er onder die Congolezen, die zo iets konden vervaardigen, echte kunstenaars zitten, niet ? De zwartjes hebben in het algemeen een voorliefde voor de kunst en als ze maar de gelegenheid krijgen, vieren ze hun aangeboren fantasie bot op alle materiaal, dat ze onder de handen krijgen. Natuurlijk mogen wij die Congolese kunst niet bekijken met ogen van een blanke, die meent dat alleen de mensen met bleke huidskleur kunst kunnen voortbrengen. In de vorm en de versiering van hun werken vinden we de weerspiegeling van de eigen smaak van de zwarten en de gebruiken van de streek. Juist door die kunst komt de ware ziel van een volk tot uiting. Wij. blanken, spreken van moderne kunst, antiek, stijl Lodewijk XV en zo meer. Onze meningen over de kunst zijn verdeeld en dat wat de mensen vandaag mooi vinden en echte kunst, wordt misschien morgen reeds als ouderwets en verachtend beschouwd. Bij de zwarten. gaat dat niet zo. De regels van verhouding, uitdrukking en metriek zijn er eeuwenoud en blijven onveranderd. In iedere stam worden deze van vader op zoon voortgeleefd en geen zwartje zal eraan denken het nu eens anders te doen dan zijn vader of zijn hoost heilige grootvader.


Een toekomstdroom in 1958

Ik ook wil naar Congo

Dat is heerlijk en fantastisch al wat je las kan je geboeid hebben, want dit bewijst dat er in u nog een ideaal steekt, dat ge niet terugschrikt voor de moeilijkheden en de studies, die het opbouwen van zulke toekomst met zich brengt. In gedachten reist ge reeds weg, ver weg van hier, over landen en zeeën, naar dat haast eindeloze land onder de Evenaar. Ge hunkert er naar afgestudeerd te zijn om zo vlug mogelijk te vertrekken. Is het misschien het oude trekkersbloed van een Dhanis, een Hanssens of een de gedachte, dat in u spreekt ? Dat kan wel, en we mogen gelukkig zijn dat ons Vlaamse volk, dat volk van zeevaarders en ontdekkers, nog die zucht kent naar het horde maar schone avontuur van de verte. In ons volk leeft, God zij dank, nog heldenmoed, nog idealisme. Onze Kongo is echter niet meer zoals een halve eeuw geleden het geschikte terrein voor gelukzoekers en ontdekkingsreizigers, dat hebt ge zelf vastgesteld.

 


20 Missionarissen Vermoord in 1964
 

In 1940 waren er in Nederland 6.300 missionarissen. Overal ter wereld verkondigden ze het geloof, stichtten ze scholen, ziekenhuizen en nieuwe kerkgemeenschappen. Het absolute recordaantal Nederlandse missionarissen was in 1963, toen één op de negen missionarissen ter wereld van Nederlandse afkomst was. Ook in Congo, toen nog een Belgische kolonie, zaten veel missionarissen. De Belgische autoriteiten legden ze geen strobreed in de weg – tot 1960. Het land maakte zich los van zijn Belgische kolonisator en werd onafhankelijk. Hier en daar werden missionarissen vermoord. De Congolezen vereenzelvigden de missionarissen met de Belgische autoriteiten.

 


Koning Albert I in Belgisch Congo

Sinds aanvang 2014 worden er heel wat evenementen georganiseerd waarbij verschillende gebeurtenissen uit de Eerste Wereldoorlog worden herdacht. Ook de militaire en politieke rol die Albert I aan het westelijk front heeft gespeeld is al vele malen besproken. Over de houding die de koning aannam ten opzichte van het Afrikaanse strijdtoneel en eigenlijk zelfs de hele kolonie als zodanig is er echter nog relatief weinig onderzoek gebeurd. Het is misschien dan ook nu het gepaste moment om toch even stil te staan bij de figuur van Koning Albert I en zijn relatie met Congo. Welke invloed oefende Albert I uit op de tijdens zijn bewind gevoerde koloniale politiek en welke was zijn persoonlijke mening ter zake ? Het lijkt mij nochtans een interessante vraag, zeker als men het contrast bedenkt met zijn voorganger. Leopold II was tot 1908 soeverein alleenheerser over Congo maar vanaf de regeerperiode van Albert I was de Congo-politiek een zaak van de Belgische regering. Uiteraard heeft Albert een eigen visie over het reilen en zeilen in de kolonie ontwikkeld. Hoe die precies evolueerde en in hoeverre hij daarmee trachtte de Belgische regering ook te beïnvloeden is echter nog grotendeels onontgonnen gebied binnen het historisch onderzoek. Laten wij bij wijze van kleine vingeroefening eens even stilstaan bij de vraag hoe en door wie de koning op de hoogte werd gehouden over de gebeurtenissen in Belgisch Congo. Daarover bestaat er immers toch wel enig interessant bronnenmateriaal waarvan ik er in de hiernavolgende uiteenzetting 2 in het kort zal bespreken.

 


Contrasterende herinneringen aan het leven in Belgisch Kongo

 

Herinneringen van ex-koloniale vrouwen aan het alledaagse leven in Belgisch-Congo in contrast met het publieke geheugen aan de Belgische kolonie en de geconstrueerde herinnering van de onderzoeker."Waar denk jij aan als ik het thema Belgisch-Congo vermeld?"Met deze vraag heb ik de afgelopen periode al mijn kennissen, familie en vrienden bestookt. Hun antwoorden hierop waren vaak uiteenlopend, maar het thema Belgisch-Congo riep bijna steeds de gedachte op aan uitbuiting, rubberextractie, de genocide onder Leopold II en racisme. Bij sommigen was het antwoord echter uitgebreider, of meer genuanceerd of er werden ook andere herinneringen getriggerd. Wat ik met deze vraag wou aantonen (voor mezelf) is dat iedereen telkens een beeld heeft over een bepaald (historisch) fenomeen. Er wordt vaak van uitgegaan dat een herinnering enkel objectief en geldig is als er een empirische waarneming aan vooraf ging, maar dat is niet noodzakelijk waar. Bijna niemand van de mensen aan wie ik deze vraag stelde, had Belgisch-Congo zelf meegemaakt, en toch hadden ze er allemaal een bepaald beeld over. (vanaf ongeveer pagina 80 vind u de interviews waarvan ik vermoed dat U het graag zal lezen.


De Vrouw in Zwart Afrika

 

Beste lezer hieronder een artikel waarvan ik vond dat het de moeite loonde om te vragen aan Généraal Paelinck (voorzitter van de vereniging CRACOA) dit te mogen publiceren op mijn website deze tekst situeert heel goed het leven van een brousse vrouw in Congo (Congo).

Woordje uitleg van de webcreator : Ter ere aan alle broussevrouwen wilde ik dit even toelichten en dit kan als voorbeeld getoond worden aan ons kinderen en kleinkinderen; zo kunnen ze zich een beeld vormen hoe hun grootouders of overgrootouders dan wel leefden maar vooral overleefden aan de evenaar, bij het lezen van dit artikel stond dan ook alles maar dan ook alles in wat mijn moeder me vertelde.

Met dank aan de auteur Maurice Wils om dit ooit op papier neergepend te hebben.Ik hoop dat er niet teveel traantjes vloeien als jullie dit lezen , en dat velen misschien zullen inzien dat een blanke vrouw in Centraal Afrika zeer veel moed en doorzettingsvermogen had en nog heeft..

...

zo is mijn moeder ook U kan haar verhaal hier lezen , Hieronder de tekst van de Heer Wils.

Martine Delcol


Witte steenkool in Belgisch Congo ?

 

De grootste stuwdammen werden gebouwd in het gebied, waar ze het meest nodig waren : het industriegebied van Katanga, op de Lufiro en de Lualaba, waar drie centrales (Franqui, Bio en Delcommune) een vermogen ontwikkelen van meer don een miljard kW/u, dus ongeveer twee,derden von de ganse elektriciteit von Congo. Deze drie centrales bevoorraden de ganse Katanga-provincie en zelfs een belangrijk deel von Engels Noord-Rhodesië. Eén miljard kW/u elektriciteit... het is veel te weinig ! Congo ontwikkelt zich zo dat de fabrieken en ondernemingen er in l9ó0 vermoedelijk 3,5 miljard kWu zullen nodig hebben.


 

Het bezoek van Koning Albert I aan Belgisch Congo, 1928 Tussen propaganda en realiteit

 

Op 5 juni 1928 gooide het stoomschip "Thysville" de trossen los en voer, onder het geloei van scheepssirenes, de haven van Antwerpen uit. Aan boord waren Albert I, koning der Belgen, zijn echtgenote koningin Elisabeth en hun gevolg. Het doel van de reis was, op ruim twee weken varen van Antwerpen, de haven van Boma, de toegangspoort tot Belgisch Congo. Dit was het allereerste bezoek van een regerend Belgisch vorst aan de Afrikaanse kolonie. Alberts voorganger Leopold II had de Congo Vrijstaat sedert 1885 ten persoonlijke titel geregeerd, maar had nooit zelf voet gezet op Congolese bodem. In 1908 had Leopold II, na een hevige internationale campagne tegen de meedogenloze economische exploitatie van zijn privérijk, ingestemd met de inlijving ervan door België als kolonie.


Province Katanga congo belge Katanga Dynamo van Kongo

 

Union Minière Du Haut Katanga :

Enkele tientallen Jaren hebben volstaan  om er een vooraanstaand mijnland van te maken. Bijzonder het uitbreken in 1940 van de tweede wereldoorlog betekende een spoorslag voor Katanga. De geallieerden hadden geweldige massa’s grondstoffen nodig voor de fabricatie van wapens. Door de uitschakeling van de rijke gebieden in het Verre-Oosten (o. o. Malakko en Nederlands-lndië) ging men beroep doen op de Congolese bevoorradingsbronnen. Congo, en vooral de rijke Katangaprovincie, werd de grote leverancier van de geallieerden. De uitbating en opbrengst van de mijnen steeg geweldig. Steden en fabrieken rezen op zeer korte tijd uit de grond. Kolwezi, een stad van dertigduizend inwoners, bestond niet eens in 1940.

 


Wat is kolonialisme ?

Werkstuk Geschiedenis Congo door Koen Havik

Kolonialisme is al een heel oud begrip. De eerste koloniën werden al gesticht ver voor de geboorte van Christus, door de Feneciërs. Ze trokken er op uit om zich ergens anders, buiten hun vaderland, te gaan vestigingen. Zo hadden ze, op het hoogtepunt van hun bestaan, koloniën in bijna het hele Middellandse-Zeegebied.

Een ander volk dat er ook vele koloniën op nahield waren de Grieken. In hun eigen leefgebied kon door de bergachtige omgeving en droge grond moeilijk voedsel verbouwd worden. Ergens anders was dit wel mogelijk, dus trokken Griekse kolonisten er op uit om bijvoorbeeld Sicilië en Klein-Azië te koloniseren.

De Romeinen daarentegen hadden geen koloniën. Hun gebied reikte van noordelijk Afrika tot halverwege Nederland tot bijna in Rusland, maar toch waren dit geen koloniën. Al deze gebieden maakte namelijk deel uit van het groot Romeinse Rijk en werd voornamelijk bestuurd vanuit Rome.

Een kolonie ligt altijd buiten het eigen grondgebied en zijn autonoom. Dat wil zeggen dat ze een eigen bestuur heeft.


Vlamingen en Afrikanen in Centraal Afrika

Congo was Belgisch van 1908 tot 1960, België verkreeg de voogdij over Rwanda-Urundi na de eerste Wereldoorlog; de beide landen werden onafhankelijk in 1962. Officieel was het taalgebruik in Belgisch Afrika vrij, maar in werkelijkheid was het Frans er de facto de officiële taal. Er bestaan geen taalgrens en geen taalrollen in de Belgische kolonie en mandaatgebieden en dus bestaan er daar officieel ook geen Franstaligen of Nederlandstaligen, Brusselaars, Walen of Vlamingen. Toch zijn Vlamingen ervan overtuigd dat zij in Belgisch Afrika, zoals in België zelf, in de meerderheid zijn. Naar het einde van de koloniale periode toe wordt het aantal Vlamingen in Congo geschat op zo'n 50.000 van de 80.000 Belgen, tegenover een Congolese populatie van zo'n 13 miljoen. 70% van de Belgische inwoners van Leopoldstad, 50% van alle kolonisten (zelfstandigen), 70% van alle koloniale ambtenaren en 80 tot 90% van alle missionarissen in de hele kolonie zouden Vlaams geweest zijn. Of liever gezegd, Nederlandstalig. Nogal wat leden van de bourgeoisie in Vlaanderen waren immers Franstalig; en, zoals uit een aantal getuigenissen zal blijken, verfransten sommige Vlamingen in Belgisch Afrika om hun sociale positie te verbeteren.


Biografie : van Jean Marcus Schramme ©

Opgegroeid in België ( 1929-1947 )

Jean Schramme werd geboren te Brugge op 5 maart 1929 uit het huwelijk van Joseph Schramme en Anna Dassonville, wiens huis gevestigd was in de Hoogstraat nr . 20. Jean was de jongste uit een gezin van vier kinderen.l Zijn zus Johanne trouwde later met een Franse magistraat, zijn twee broers Raymond en Pierre werden respectieveiijk advocaat en arts " Ik groeide op als een klnd van de hoge Vlaamse burgerij waar het bon ton was om zich in de Franse taal uit te drukken en voor wie het patriottisme gelijkstond aan de persoon van de Koning...ln mijn familie, die vele dienaren van de wet telde, waren woorden zoals recht en justitie meer dan alleen maar woorden. Het waren redenen om voor te leven en te sterven." (zie boek le bataillon léopard , Souvenir d'un Africain Blanc. " uw analyse, thesis of scriptie over Belgisch Congo hier ? neem contact met ons


De blanke vrouw in zwart Afrika

Wij werden - na de oorlog einde 1948 ter beschikking gesteld van het toenmalig ministerie van Koloniën en vertrokken in januari 1949 'toen reeds bijna drie jaar gehuwd en met één kind - naar Congo, waar wij met onze familie (er kwamen daar nog twee kinderen bij) tot in juli 1960 verbleven.

Bijna twaalf jaar dus. Het is dan ook deze periode, de naoorlogse jaren tot aan de onafhankelijkheid in 1960, die ik in dit artikel, en volledig getoetst aan eigen ervaring ter plaatse, zowel in de brousse, in de kleine post als in de grootstad zal trachten te behandelen. Dit vanuit mijn visie en optiek dan natuurlijk, die niet noodzakelijk deze van alle oud-kolonialen zal zijn.


Congo 1960 - 2000 (I). Analyse van een kadaver

Congo was in 1960 ijzersterk, een gidsland. Vandaag is het kapot. Zaten de kiemen van de catastrofe voorgeprogrammeerd in de koloniale jaren? En waarom waren de tien topjaren van Mobutu (1965-1974) zo opvallend gelijklopend met het laatste decennium van Belgisch Congo? "De uitrusting staat klaar," stond er als laatste zinnetje in het brochuurtje Dertien miljoen Congolezen van Infor Congo. Het werd door het officiële voorlichtingsinstituut als afscheidsgroet gepubliceerd aan de vooravond van Dipenda!, de onafhankelijkheid van de Belgische kolonie op 30 juni 1960. Er werd trots teruggeblikt op een groots verleden, waarin "België er zich op toelegde Congo voor te bereiden op de rol die het in de wereld van morgen zal moeten spelen." Het boekje was gedrukt en uitgegeven in Brussel, wat wellicht de gezwollen retoriek verklaart, zonder voeling met wat zich voltrok op het terrein. Ook professor Louis Baeck (emeritus KU Leuven), die onderzoeker was bij het prestigieuze Instituut voor Wetenschappelijk Onderzoek in Centraal-Afrika, herinnert zich hoe de koloniale ambtenarij nauwelijks interesse toonde voor zijn onderzoeksresultaten naar de lage koopkracht van de inlandse bevolking: "Die belangstelling was er wel bij Union Minière en de plaatselijke kamers van koophandel." Union Minière was toen de zesde mijngroep in de wereld, bemand met brains en visie. De privé-sector had gedurfde industriële plannen en deelde de overtuiging dat er inderdaad werd gewerkt aan een ambitieus project _ Belgisch Congo was een modelkolonie, deed het ánders dan de overige kolonisatoren.


Een land met verschillende grote volken (voor kleine lezers)

De Duitser Frobenius, een van de grootste Afrikakenners van de vorige eeuw, beschreef de verbazing van de Europeanen die de eeuwenoude steden in de grote Afrikaanse - machtige keizers - welvarende industrieën - Tot in merg en been beschaafd!


De buitenlandse betrekkingen van Belgisch Congo aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog (1939-1940)

In mijn zoektocht naar de implicaties die het koloniaal bezit had voor het losbreken van de tweede wereldoorlog, heb ik gemerkt dat er geen echte koloniale buitenlandse politiek is. Naar goede gewoonte hield men zich bezig met de ontwikkeling van de economische en industriële capaciteiten van de kolonie. In deze context werd het duidelijk dat men een politiek voerde waarbij men de problemen oplost wanneer deze zich voorstellen. De woelige tijden die de tweede wereldoorlog voorafgingen zouden de ministeries die verantwoordelijk waren voor het buitenlandse beleid van de kolonie voorzien van voldoende problemen.


Openbaring van het congo-dossier door Proffessor Schram

Een brok geschiedenis : Het koloniaal verleden van België en de periode die kort daarop volgde, beroert heel wat mensen.  Vooral wat er gebeurd is met de Belgische kolonialen na de Congolese onafhankelijkheid op 30 juni 1960 blijft een duistere plek in het historische geheugen.  Eén zaak is duidelijk: het was zoals steeds het geval is in een land dat een stevig centraal gezag mist en bijna op de rand van een burgeroorlog leeft: gewone mensen zijn het slachtoffer.  Daar kwam nog bij dat door de onafhankelijkheid een aantal Congolezen zich specifiek tegen de nog achtergebleven Belgen richtten.  De kranten uit die tijd spreken voor zich: moordpartijen, groepsverkrachtingen, beroving en plundering vielen hen ten deel. De Belgische regering nam het initiatief een onderzoekscommissie op te richten om getuigenissen over het geweld tegen de Belgische kolonialen in te zamelen.  Dit gebeurde door het K.B. van 16 juli 1960 tot oprichting van een Commissie belast met het instellen van een onderzoek over de aanslagen op personen bedreven in de Republiek Congo.  Deze Commissie werd voorgezeten door Pedro Delahaye, raadsheer van het Hof van Cassatie (art. 3).  Ze bestond uit vijf leden en kende drie plaatsvervangende leden, raadsheren van het hof van beroep, aangeduid door de Minister van Justitie.  Na enkele weken werd er binnen deze commissie een speciale, goed uitgeruste onderzoekscel opgericht die zich uitsluitend zou bezighouden met getuigenissen van vrouwen.  Deze cel werd geleid door Eliane Liekendael.  Nauwelijks twee weken na haar oprichting had de Commissie reeds duizend getuigenissen verzameld.  Uiteindelijk zouden dat er 26.000 worden.  Aan de Belgen die voor de commissie getuigden, was geheimhouding verzekerd.


Historische teksten toespraak tijdens de onhafhankelijkheidsfeesten.

De onafhankelijkheid van Congo betekent de bekroning van het werk dat door het genie van koning Leopold II ontworpen is, aangevat door hem met volhardende moed en met overtuiging verder gezet door België. Zij markeert een beslissend moment in de bestemming van niet alleen Congo zelf, maar - ik aarzel niet om het te beklemtonen - van gans Afrika. Gedurende 80 jaar heeft België de beste van zijn zonen naar uw land gestuurd, eerst om het Congobekken te bevrijden van de afschuwelijke slavenhandel die uw bevolkingen uitdunde, later om de verschillende volkeren - die vroeger vijanden waren - dichter bij elkaar te brengen en zich voor te bereiden om samen de grootste van de onafhankelijke Afrikaanse staten te vormen; tenslotte om een gelukkiger leven te brengen aan de verschillende streken van Congo die U hier vertegenwoordigt in eenzelfde parlement. Op dit historisch moment, moet onze gedachte uitgaan naar de pioniers van de ontvoogding van Afrika, en naar hen die na hun, van Congo gemaakt hebben wat het vandaag is. Zij verdienen evenzeer onze bewondering en uw erkentelijkheid, want het zijn zij geweest, die door hun beste krachten en zelfs hun leven te offeren aan een groot ideaal, u de vrede gebracht hebben en uw morele en materiele bezit hebben verrijkt. Zij mogen nooit vergeten worden, noch door België, noch door Congo. .....


De Abessinie Campagne van de Belgische Koloniale Troepen

Vertrekkend vanuit Faradje, vorderde de kolonne langzaam over de brug van de Dungu, in de richting van Juba, via Aba.

Een in de nabijgelegen broesse verscholen waarnemer had op het portier van de vrachtwagens de namen kunnen lezen van menige firmas uit Belgisch Congo die nog niet door de camouflage uitgewist waren, en die op deze wijze een materiële bijdrage leverden aan de Zaak van de vrije wereld.

Het eerste treffen van de BCS 2, dat ook zijn eerste overwinning zou worden, besloot op 11 maart 1941 met de inname van ASOSA, ook genoemd BARI-KOSSA.

Precies dit wapenfeit, waarvan de eer geheel toekomt aan één enkel Belgisch-Congolees bataljon, bijgestaan door 500 dragers, zou ik hier opnieuw voor de geest wil roepen.

De 7de maart 1941 namen onze troepen stelling aan de Ethiopische grens, op de flanken van de Djebel Belatoma.


Biografie van Félix Fuchs (1888-1916) Barbara Deruytter - 2e Bachelor Geschiedenis - Academiejaar 2008 - HP II: Oefening nieuwste tijden Onder begeleiding van: Drs. Jan-Frederik Abbeloos / 2008-2009. De geschiedenisstudente Barbara Deruytter schreef aan de Gentse universiteit een interessante paper “Loyauteit versus individualiteit in de kolonie. Een biografie van Félix Fuchs (1888-1916)”. Download hier de pdf-file