Kolwezi.

1978

Kolwezi 1978

Special Kranten Kolwezi 1978

Dankzij het ontvangen van fotos van Kolwezi 1978 kan U een exclusieve reportage lezen en video bekijken over de evenementen van Kolwezi 1978
Al deze artikels zijn verschenen in kranten of tijdschriften en zijn me toegestuurd per e-mail waar mogelijk heb ik de bron weergegeven. Gelieve mij te contacteren indien het artikel niet conform is met de auteursrechten

Zaaien in Zaïre

Napels zien en sterven, Zaïre zien en leven. Een onmetelijk land met grote problemen, maar ook met onbeperkte mogelijkheden. Een natuurpatrimonium in en onophoudelijke variatie. Met een potentieel aan natuurlijke rijkdommen waarvan koper en andere ertsen in zekere zin maar bijkomstigheden zijn.

Een aspect dat mij nu nog opviel tijdens lijn ontelbare kontakten met blank en wart, is de culturele en spirituele afstand. En deze afstand uit zich op alle gebieden van de samenleving: onderwijs, architectuur, woning, meubilering, kleding en niet in het minst voeding.

We waren te gast in Sambwa op een missie in de brousse, alleen bereikbaar met een zware landrover, bestuurd door en uitstekend chauffeur. Zoals veel missierealisaties was deze gemeenschap en demonstratie van moed en doorzettingsvermogen: een stuk wildernis om geschapen tot een geheel van kerk, bakkerij, landbouwterreinen, autowerkplaats, eigen elektriciteitsgroep,professioneel gebouwde brug en een reeks eenvoudige woningen voor stagiairs die er en elementaire landbouwvorming combineren met catechese.

Al dit bewonderenswaardige wordt echter gerelativeerd door enkele stilzwijgende uitingen van een hardnekkig volgehouden "cultural gap": wit brood, witte suiker, en kaas uit Europa. Bovendien omvat de landbouwopleiding voor en groot deel het kweken van uit Europa uitgevoerde groenten; die volgens de zwarte stagiairs overigens bestemd zijn voor de blanken in de stad of voor ziekenhuizen waar er grotendeels een Europees voedingspatroon gevolgd wordt. Tenslotte gebruiken ze voor culturen van grote oppervlakte zoals maïs flinke hoeveelheden ingevoerde meststoffen, waardoor de productie op korte termijn wel wordt opgevoerd maar die de kwaliteit van de grond en dus van het graan aantast en de afhankelijkheid van het buitenland verscherpt. Bij een andere overigens even bewonderenswaardige verwezenlijking stelden wij iets gelijkaardigs vast: in een schrijnwerkerij vervaardigden de leerjongens prachtige 100 % massiefhouten en zeer goedkope stijlmeubelen, maar die meubels waren uitsluitend voor Europa bestemd. Voor plaatselijk gebruik werden er zogenaamd functionele meubelen gemaakt met ondermeer een ingevoerde fineerlaag in kunststof.

Al dergelijke ervaringen brachten ons tot nadenken over de aard en de zin van de ontwikkelingssamenwerking. De vraag rijst, of een of andere vorm van "hulp" wel opportuun is. Wat Zaïre betreft, is het antwoord positief, al is het alleen maar omdat we een bevolking, die door ons eerst een tijd lang gedeculturalizeerd werd en een Westers gerichte infrastructuur kreeg, niet aan zijn lot mogen overlaten. Daarbij komt nog dat een wereldvrede, een nog steeds filosofische term, onmogelijk blijft, zolang er nog ergens mensen leven die niet zelf aan hun elementaire levensbehoeften kunnen voldoen.

Zaïre voert zoals verschillende andere Afrikaanse buurlanden een zeer groot deel van het voedsel in uit Zuid-Afrika en Rhodesië. Een pater drukte het letterlijk als volgt uit: , ,Als Rhodesië een zwarte meerdérheidsregering krijgt zal Zaïre honger lijden".

Deze uitspraak zal voor sommigen een koude douche betekenen maar ons bezoek aan enkele bedrijven op verschillende plaatsen in het land wees in dezelfde richting.

Enkele altijd weerkerende opmerkingen zullen we meteen even opvangen: de hoge graad aan corruptie die in Zaïre zou heersen en het gebrek aan werklust.

Beide verschijnselen lijken ons niet essentieel Zaïrees. Tijdens de enkele jaren voor mijn overgang naar een andere levenswijze, jaren, die ik in de financieel-economische sector van onze economie doorbracht, kreeg ik geregeld een demonstratie van technieken waarvan de naam minder corrupt klinkt maar waarvan de vorm veel subtieler en de gevolgen daarom des te destructiever zijn

. voor de samenleving. Wat het verschijnsel arbeid betreft, kan het beschaafde Europa moeilijk als voorbeeld gesteld worden, omdat daar miljoenen "ontwikkelde" mensen de creativiteit missen om voor zichzelf een zinvolle werkgelegenheid te scheppen.

Een gedrag veroordelen zonder een positief alternatief te stellen is bovendien meestal een symptoom van dualisme of gespleten denken. In plaats van een aantal misverstanden eenzijdig af te keuren, zowel in Zaïre als in andere ontwikkelingslanden, zou het ons inziens zinvoller zijn de samenhang tussen de maatschappijproblemen te bestuderen. Hieruit zou blijken dat pollutie, criminaliteit, geweld, honger, corruptie en analfabetisme de differentiatie zijn van hetzelfde probleem waarvan de kern bij onszelf ligt: onze levenswijze en onze voeding en de artificiële overdracht ervan aan andere culturen.

Concreet betekent dit dat zinvolle ontwikkelingssamenwerking aan volgende basisbehoeften behoort te voldoen: een maximale zelfvoorziening op gebied van gezonde voeding en schone energie. Revalorisatie van de natuurgeneeswijze. Verder een slechts graduele groei naar materiële welvaart, tijdig gerelativeerd door de herontdekking van de traditionele filosofie.

Voor Zaïre betekent dit: absolute voorrang van de landbouw. Sensibilisering van de bevolking voor het gebruik van plantaardige proteïnen vooral op basis van soja en voor het verbruik van volwaardige niet, of zo weinig mogelijk geïndustrialiseerde voeding. De ontwikkeling van projecten op basis van water-, wind- en zonne-energie.

Tijdens diverse kontakten en gesprekken die wij hadden bleek een reële kans te bestaan om vanuit bovenvermelde filosofie een project te starten, waarover wij binnenkort meer zullen vertellen.

B. DE GRAEVE .