De kleuren zijn weg.

door Katrien Baert.

Prijs: 16.95€

 

Isbn: 9789044814286

Auteur: Baert Katrien

e-mail Katrien via ons contactformulier

Illustrator(en): Studio Clavis

Leeftijd: Vanaf 11 jaar

Thema('s): afscheid nemen, Congo, integratie

Bestellen : Uitgeverij Clavis

 

Biographie :

 

Katrien Baert werd in 1981 geboren in Kinshasa, toen het land nog Zaïre heette. Tot haar tiende woonde ze in Zaïre, maar toen in 1991 zware rellen uitbraken, moest zij met haar familie noodgedwongen het land ontvluchten, terug naar België. Ze bracht haar tienerjaren door in Leuven en studeerde voor kleuterleidster. Na haar studies keerde ze terug naar Congo en ging er aan het werk als leerkracht van de derde graad van de lagere school en enkele jaren als kleuterleidster. Ze is bijzonder geïnteresseerd in Afrika met zijn verhalen en de problematiek van Afrikaanse straatkinderen.

 

Waar is eigenlijk ‘thuis’ als je als Belgisch of Nederlands kind opgroeit in het buitenland?

 

Dit jeugdboek schetst het verhaal van Maude, geboren en getogen in Congo. Andere verhalen over Congo hebben het meestal over het leven van de Congolezen of de oud-kolonialen. Dit boek behandelt de emotionele kater die kan volgen op de ontworteling waarmee de kinderen van expats, in dit geval Maude, geconfronteerd worden en vraagt erkenning voor deze problematiek. ‘Congolese Maude’, zo noemt de familie van Maude het blanke meisje, dat opgroeit in een Belgisch gezin, maar tegelijk in een Congolese wereld vol mogelijkheden en tegenstellingen. Het leven van Maude bestaat uit naar school gaan, met vrienden zwemmen in rivieren vol krokodillen en dansen op feestjes. Dit unieke tienerleventje wordt echter geregeld verstoord door de groeiende spanningen in dit verscheurde land. Wat zal er gebeuren als op een dag de confrontatie tussen de milities ten top stijgt?

 

Katrien Baert vertelt,

 

Als kind groeide ik op in Zaïre tot ik er als tienjarige moest vluchten omwille van de spanningen in het land.  Als tiener keerde ik verschillende keren terug, maar spanningen in het land bleven bestaan.

 

 

Ondanks de onstabiele toestand van het continent, bleef ik (Belgisch kind) Afrika steeds zien als mijn thuis.  Meer dan Europa. 

Ook na mijn studies keerde ik terug naar Congo om er enkele jaren les te geven in de lagere- en kleuterschool.  Ongeveer drie jaar geleden, toen de spanningen in het land weer erg hoog opliepen, besloot ik het land te verlaten.

 

Ook dit keer was dit nochtans met pijn in het hart en dat zette me aan het denken.

Tijdens mijn jaren als expat drong het steeds meer tot me door dat de problematiek van 'ontworteling' die ik als kind reeds voelde, nog steeds erg groot en actueel is en dat er nochtans nog geen plaats/erkenning voor is.

 

In onze huidige maatschappij vertrekken heel wat mensen met hun kinderen voor enkele jaren of langere tijd naar het buitenland.  (Denk aan niet-gouvernementele organisaties, de Europese Unie, e.d. )  Die kinderen (en hun ouders) passen zich aan in hun nieuwe 'wereld', maar op een dag keren ze terug naar Europa en dan worden ze ontegensprekelijk geconfronteerd met een verloren gevoel en de vraag waar ze thuis horen.

 

Ze zijn dan wel Europeaan, maar Europa voelt in veel gevallen niet meer aan als hun thuisland en ook het andere land zal nooit echt hun thuisland zijn.

Wanneer kinderen dan bovendien nog eens uit een oorlogssituatie moeten wegvluchten, wordt de situatie uiteraard nog schrijnender en het gevoel van ontworteling nog dieper.

 

Ik besloot dat deze onverwoordde gevoelens van zovelen eindelijk een plaats moesten krijgen en begon te schrijven.

 

Het resultaat is 'De kleuren zijn weg.', dat zonet uit kwam bij de uitgeverij Clavis.  

Het boek wordt uitgegeven in de reeks 'Levensecht'.

 

Bovendien is dit Congo-jaar (50 jaar onafhankelijkheid) de aangewezen periode om het ook eens te hebben over de buitenlanders (Nederlanders, Belgen, ...) die nu in Congo wonen en er nu van terugkeren.  Wat niet wil zeggen dat het boek enkel op dit publiek gericht is, wel integendeel!

 

Even meelezen ?

 

Helicopters cirkelen  dreigend laag boven Kinshasa wanneer Maude samen met haar ouders van de luchthaven naar huis rijdt. De lucht boven de Congolese hoofdstad is helderblauw met hier en daar een melkwitte sliertwolk. Het asfalt van de weg lijkt te trillen in de hete, vochtige lucht, die naar zoete bloemen en rottend afual ruikt. Als ze door de wijken langs de haven rijden, dobbert er eerst een zurige stank van gerookte vis en vuil water de wagen binnen, maar even later ruikt de hele jeep naar het heerlijke parfum van bloeiende mimosa. Soms vliegen de helikopters zo laag dat Maude de gewapende soldaten in de open deuren kan zien zitten. De schroeven ratelen luid en angstaanjagend, maar haar ouders stellen haar gerust met de woorden dat het maar controlevluchten zijn om de Congolese bevolking kalm te houden. Binnenkort worden er immers verkiezingen gehouden en mogen de Congolezen kiezen tussen twee presidentskandidaten, maar iedereen wil dat zijn kandidaat wint en dat zorgt al eens voor spanningen en rellen.

De verdere weg naar huis let Maude al niet meer op de soldaten. Haar gedachten dwalen af naar de voorbije vakantie. De twee maanden zomervakantie in België zijn weer voorbijgevlogen. Het was leuk om alle neven en nichten terug te zien, overal op bezoek te gaan en nieuwe kleren, schoenen en schoolspullen voor een heel jaar uit te kiezen. Maar niets is beter dan thuiskomen.

 

Maude heeft lange blonde haren en een lichte huid. Maar ze is in Afrika geboren en Congo met zijn mensen kent ze beter dan wat dan ook. De hele weg naar huis kent ze uit haar hoofd en zelfs met haar ogen dicht weet ze waar ze aan het rijden zijn. Ze kent elke bocht in de weg, elke put en elke verkeersdrempel. Ze weet op welke plaatsen er luide muziek uit de bars naar buiten danst en waar luide stemmen van spelende kinderen door de zonnige lucht schallen. De bars waar ze langs rijden, zijn meestal kleine gebouwen of openluchtkroegen in volkswijken. De mensen zitten er op omgekeerde bierbakken of kapotte stoelen aan gammele tafeltjes. De lampenkappen over de gloeilampen bestaan vaak uit omgekeerde plastic slakommen in allerlei kleuren. In de stad staan gewone huizen en prachtige villa's, maar op heel wat plaatsen vind je armoedige sloppenwijken met piepkleine huisjes, die bijna op instorten staan en gebouwd werden tussen hopen af al. Maude woont zelf in een huis waar een hoge, witgekalkte muur omheen staat, die de dieven buiten moet houden. De grote rode poort waar ze doorheen moeten rijden om in de tuin te komen, is door Nsimba versierd met een boog van palmtakken doorvlochten met prachtige, kleurige bloemen. Nsimba is de Congolese man die hen helpt in het huishouden en sinds jaren deel uitmaakt van de familie. Hij staat hen verwachtingsvol op te wachten samen met Shiro, de hond. Dolgelukkig springt Maude uit de jeep en rent ze hen tegemoet. Het is heerlijk om hen terug te zien.

Na een uitbundige begroeting loopt Maude de trappen op naar het grote, overdekte terras. Via dit terras gaat ze door de voordeur het huis binnen. De ruime woonkamer met het hoge plafond voelt lekker fris aan. De witte tegels op de grond blinken. Ze schopt haar schoenen uit, loopt naar de koelkast en schenkt zichzelf een groot glas water in dat ze in één teug leegdrinkt. Mama heeft intussen de koffers al opengemaakt en Maude helpt haar met uitpakken. Als Maude even later de deur van haar kamer openduwt, voelt ze meteen dat Nsimba ook hier de airco heeft opgezet, want het is er lekker koel. Wat is het heerlijk om weer in mijn eigen kamer te zijn,denkt ze. Alles ligt nog net als toen ze vertrok. Morgen begint het nieuwe schooljaar. Zorgvuldig zet Maude haar nieuwe schooltas klaar met alle spullen die ze nodig heeft, en ze kiest de kleren die ze zal aantrekken. Ze is helemaal klaar voor een goede start. Haar knuffels staren haar aan vanaf de lichtbruine kleerkast waarin haar nieuwe spulletjes uit België een plaats krijgen. Haar witgelakte bureautje onder het raam ziet er leeg en opgeruimd uit. Daar zalwel snel verandering in komen, denkt ze.

 

Vanuit het raam ziet Maude het water van het zwembad rustig rimpelen in de avondbries. Ze zoekt haar iPod in haar reistas,laat zich ermee op bed vallen en geniet van de muziek die haar oren binnen danst.Ze draait zich op haar buik. Vanaf de fotomuur aan het hoofdeinde van het bed lachen de Fotos van Fleure, Remi en haar andere vrienden haar toe. Ze trekken gekke gezichten naar haar. Maude popelt van ongeduld om haar klasgenoten terug te zien en hun vakantieverhalen te horen. Ze draait zich weer op haar zij en kijkt dromerig uit het raam. Maude en haar vriendin Fleure zitten samen op de Belgische school in Kinshasa. Fleures ouders werken voor de Europese Unie Maudes vader is een dokter van de Belgisch-Congolese samenwerking, en reist vaak naar dorpen in de brousses om er mensen te verzorgen. Hij legt hen ook uit hoe ze zich kunnen beschermen tegen malariamuggen en tseetseevliegen, die je door hun prik kunnen besmetten met de slaapziekte. Haar moeder helpt soms bij haar vader op het bureau. Maude is in Congo geboren en Fleure woont er nu drie jaar. Ze gaan allebei geregeld op vakantie naar België, waar hun familie woont, maar .......

 

 

Katrien Baert de kleuren zijn weg

SiteLock
share this - partager le site - deel dit document

About Us | Contact | Privacy | Copyright | Agenda  
Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur. Delcol Martine