Open Brief - U heeft geschreven.

HET BOEK DAT DE BELGEN NIET DURVEN UITGEVEN.

Door Mario Spandre

Opgedragen aan de miljoenen Congolese kinderen die gestorven zijn sinds België Congo verlaten heeft Door Mario Spandre, Oud gediende van Katanga. (Verschenen in "Kisugulu" 3/2005 en in le bulletin de l'otraco 02/2006)

België schaamt zich voor zijn koloniaal verleden, terwijl de oprichting van de Congolese natie één van de meest opmerkelijke en de meest grandioze geweest is van zijn verwezenlijkingen tijdens zijn 175-jarig bestaan.

In 1860 bevond zich in het hart van het Afrikaanse continent, in de schoot van een machtige stroom, een uitgestrekt gebied dat volledig onbekend was, behoudens de jarenlange Arabische mensenhandel waarbij eindeloze kolommen slaven werden geëxport eerd. Honderd jaar later, dank zij het génie van zijn grootste Koning en het "labor improbus" van enkele tienduizenden Europeanen. daarin bijgestaan door de Afrikanen die Léopold II verloste van de slavernij, heeft Belgiè er een land van gemaakt met landbouw, nijverheid en een gezonde en ontwikkelde bevoïking. Helaas heeft België, nog voor het zijn werk mocht voltooien, het land moeten afstaan aan de Verenigde Naties en de wereld. Vanwege de misverstanden die er heersten. is dit land de dag van vandaag volledig uitgeput en verscheurd.

Paradoxaal tracht de Belgische "intelligentsia". veelal met behulp van de gelden van de gemeenschap, bij middel van tentoonstellingen, boeken, films en conferenties, aan te tonen hoe wreed wij met de Afrikaanse bevoïking waren, hoe wij ze uitbuitten en waarbij ieder euvel van het onmetelijke oeuvre van de kolonisatie met de microscoop wordt uitgeplozen om het toch maar aan de wereld kondig te maken, er wel over wakend dat al het positieve dat er werd verwezenlijkt zorgvuldig verzwegen wordt.

De overheid en de semi-publieke organismen, zoals de Koning Boudewijn Stichting hebben er nooit aan gedacht om de pubticatie van een "boek" te financieren dat een beeld zou geven van het moderne en ontwikkelde land dat België heeft nagelaten. Het zou als titel kunnen hebben: "Congo door België geschapen en door valse aantijgingen vernietigd". Het zou een boek zijn bestaande uit fotografieën met een korte légende. Men zou er geen jongelingen met afgekapte handen, geen aarden hutten, geen lastendragers in zien die geen beelden zijn van de Congo die door de Belgen werd opgebouwd, maar wel bij voorbeeld van de atoomreactor die werd geïnstalleerd in het laboratorium voor fysica van de universiteit van Lovanium en die de best uitgeruste en de meest vooruitstrevende is van heel Afrika... Ook Fotos van bepaalde gebouwen van de universiteiten van Elisabethstad en Stanleystad zouden er op hun plaats zijn. Deze universiteiten groepeerden, met een perfecte vermenging van zwarten en blanken, meerdere honderdtallen studenten, gevormd in scholen van Europees niveau. Op 29 juni 1960 was het aantal universitaire studenten groter dan in de andere landen van Centraal Afrika, die nochtans lang voor Congo werden gekoloniseerd.

Fotos van scholen voor lager onderwijs, verspreid over het ganse grondgebied, zouden aantonen dat het mogelijk was 90 % van de bevoïking op schoolleeftijd op te vangen en onderwijs te geven. Dit percentage, ook vandaag nog, werd in geen enkel Afrikaans land bereikt.

Zij die destijds Congo bestuurden waren de mening toegedaan dat een démocratie slechts kan bestaan wanneer de bevoïking voldoende onderlegd is. In tegenstelling met de algemene opinie, waren zij ervan overtuigd dat enkele intellectuelen of militairen gevormd in buitenlandse universiteiten, die hierbij alle contact met de eigen bevolking zouden verliezen, slechts kon leiden, op enkele uitzonderingen na, tot despotisme en knevelarij. De rampzalige toestand waarin heden ten dage de landen van zwart Afrika zich bevinden toont aan dat zij het bij het rechte eind hadden.

Zij hebben ongelijk de onnozelaars die geloven dat het volstaat om met het geld, vergaard met het vertoon van uitgehongerde en dode kinderen, hier en daar in de brousse een school te bouwen en enkele schoolboeken uit te delen om een volk te ontwikkelen en tot de démocratie op te leiden. Daartoe moet men scholen bouwen over gans het grondgebied, te beginnen met het lager onderwijs, nadien het middelbare en vervolgens het hogere en universitaire onderwijs. Dat kost geld. Hiervoor dienen kapitalen vergaard en inkomsten gecreëerd te worden, bevolking te leren wat landbouw, handarbeid industrie is. Gans dit systeem kan slechts werken dank zij een industrie die rendeert.

Welke mooiere foto kan men tonen dan deze van de elektrolysefabriek van de Luilu met zijn duizenden kuipen, zover men zien kan. waarin het zuiverste koper van de wereld werd geproduceerd. Ooit heeft de Eerste Secretaris van de Ambassade van Chili mij eraan herinnerd dat destijds Congo meer koper produceerde dan zijn eigen land, dat actueel jaariijks een miljoen ton uitvoert. In het hedendaagse Congo, als gevolg van de onafhankelijkheid en de verkeerde opvattingen, wordt minder dan 25.000 ton op jaarbasis geproduceerd!

Koper was niet het enige metaal dat werd geexploiteerd en men zou ook de mijnen en de raffinaderijen van zink, tin, goud, diamant, enz... kunnen laten zien en dan spreken wij nog niet van de havens, de schepen op de stromen en de meren, de vliegtuiglijnen en de spoorwegen (de eerste geëlektrificeerde spoorweg in Centraal Afrika). Wat de landbouw aangaat kunnen Fotos relevant zijn. In zake de introductie van de rijstteelt in de arme gebieden. de plantages van palimbomen en de katoenvelden (de olie-slagerijen met de verwerking van hun bijproducten) of beter nog de koffie- en theeplantages (miljoenen hectaren van rassen die voor de komst van de Belgen onbekend waren in Congo). Honderdduizenden families, die vandaag van honger sterven, leefden hiervan. Dit allés was het resultaat van de activiteiten van de plantentuin van Kisantu en het landbouwkundig onderzoekcentrum van Yangambi, dat een van de meest vooruit-strevende van de wereld was op het gebied van de tropische plantenteelt, en zijn school voor landbouwers.

De schrijvers van het boek dat België niet uitgeeft zouden moeite hebben om een keuze te doen uit de vele beschikbare Fotos van de mijnontginningen tot de landbouw, van de scheepswerf tot de draadtrekkerij, van de textielspinnerij tôt de chocoladefabriek, enz... Het niveau van het gezondheidsweizijn blijkt bij voorbeeld uit het feit dat in 1960 de hospitalen en de dispensaria over 86.000 bedden beschikten, hetzij een bed per 160 inwoners. Het boek zou kunnen eindigen met een prachtige grafiek die aantoont dat de economische groei van Congo van 1935 tôt 1960 hoger was dan deze van China vandaag. (2005)

De weigering om een boek uit te geven dat de moderne Congo zou laten zien die de Belgen van dit gebied gemaakt hebben, maakt deel uit van de mentale luiheid die ons omringt. Het is zo gemakkelijk om niet te moeten nadenken en zich te laten meeslepen op de stroom van de opgevangen ideeén, ook al zijn deze verkeerd, als ze maar politiek correct zijn. Het antikolonialisme is in de mode en brengt op. De intelligentsia is dan ook antikoloniaal. Maar het beeld dat men zich vormt door de weigering om zelf na te denken weerstaat niet aan het onderzoek van de feiten. Onder het koloniaal régime leden de congolese bevolking geen honger, kreeg zij onderricht en ontwikkelde het land zich als geen enkel ander Afrikaans land dit deed in een evenzo korte tijdspanne.

Sinds zijn onafhankelijkheid is het land omzeggens terug teruggevallen tot de toestand waarin de Belgen het hebben aangetroffen en zijn inwoners sterven door miljoenen.

Deze klaarblijkeljjkheden zouden de intelligentsia, die publiceert, op de televisie aan bod komt, tentoonstellingen organiseert en films produceert die Fotos tonen van Congo van 1890 tot 1914, moeten tot inkeer brengen. Maar dit veronderstelt een origineel denken en redeneren gebaseerd op de feiten en niet op een politiek correct denken. Het is gemakkelijker om van politici geld te verkrijgen aïs men zich opsteit in het dominante denkpatroon. Het probleem van de visie die Europa aankleeft in zake zijn koloniaal verleden behoort trouwens tot het conceptueel afstand doen waartoe het zich laat leiden.

Zoals Pascal Bruckner het zegt :

"depuis un demi siècle en effet l'Europe est irréconciliée, habitée par les tourments du repentir. Ruminant ses crimes passés.l'esclavage, le colonialisme, le fascisme, le communisme, elle ne voit dans sa longue histoire qu'une continuité de tueries et de pillages. Spontanément, elle donne raison à ses ennemis dans le jugement qu'elle porte .sur elle-même. L'Europe vit toute entière dans la honte de son propre passé. Nous sommes devenus les rentiers de l'auto dénonciation, des experts de la repentance en vrac... L'attention obsessionnelle aux abominations d'autrefois nous rend aveugles à celles du présent" (Le Monde 26.07.05).

Het heden vertegenwoordigt miljoenen kinderen die de hongersnood niet overleven. In de tijd van de Belgen in Congo aten de kinderen hun buikje vol, werden zij verzorgd en liepen zij school van de maandag morgen tot de zaterdag middag.

In Congo heeft het koloniaal systeem resultaten opgeleverd. De actuele auto-flagellatie is het werk van professionele klaagvrouwen die lijkwagens vol slachtoffers van de valse voorstellingen begeleiden. Het algemeen geloof dat alle kwalen van Afrika te wijten zijn aan het koloniaal systeem "refoule à la périphérie, comme épiphénomènes, tout ce qui vient contredire ou contester la croyance". (Edgar Morin). Dit geloof heeft gedood en doodt nog steeds.

De volkeren die zich schamen voor hun verleden hebben geen toekomst. Is dit een symptoom van de ziekte waaraan België vandaag lijdt ? Mario Spandre, Ancien du Katanga


Bedankt om je commentaar te geven via mail

Dominique Bidoir à écrit le 19-03-2008: Pour avoir visité le Musée de Tervuren en 2006, indiscutablement très riche en récolte matérielle ethnologique, botanique etc ... (et heureusement compte-tenu des destructions des guerres fraticides congolaises), je partage le sentiment de JP Maindiaux qui déplore cette vision insistante donnée du Congo des années 1920-30, impression que j'attribuais alors à l'organisation temporaire du Musée pendant des travaux de refection, alors que j'ai en mémoire des souvenirs (d'enfant certes) de Léopold'ville et de Matadi, sur la voie de l'avantgardisme avec ses premiers buildings, ce qui contrastait évidemment avec les belles constructions coloniales du passé moins nombreuses que l'habitat européen "de brousse" aux portes des villes "blanches". Quant au(x) génocide(s)... et atrocités (dont les blancs sont, hélas, aussi capables), n'évoquant pour ma part que ceux qui ont eu lieu pendant et après l\'Indépendance ... "il y a des chiffres qui mériteraient la comparaison " voulant dire pour mieux me faire comprendre : qu'il me semble invérifiable, en l'absence de recensement précis à l'époque léopoldienne puis à la Belgique d'avant-guerres (14 et 39), d'affirmer (au moins?) dix millions de morts imputables aux cruautés de la colonisation. (En Europe, les conditions de la classe ouvrière étaient-elles plus enviables ?). Par contre, le documentaire statistique de la colonie belge devenant depuis la fin de la seconde guerre mondiale plus détaillé et fiable, on ne peut ignorer la descente aux enfers et la mort en cinquante ans d'Indépendance, marquée de guerres fraticides, inter-ethniques et de pauvreté entretenue, de millions de congolais ... ( Dominique à un site (voir son site svp) patienter un petit temps pour l'ouverture cela vaut la peine JP

Maindiaux à écrit le 15-03-2008: Utopie que ce livre ! De même qu'une récente exposition du musée de Tervuren donnait dans un fascicule d'information des images faisant penser que le Congo était resté aux années 30 avec ses ateliers aux longues courroies de transmission vers des machines vétustes. Des Missions, pas un mot. Une voisine américaine m'a dit, l'autre jour : C'est dommage, ce génocide de votre roi au Congo. J'ai appris à l'université que votre roi avait exterminé 10 millions de noirs. Nos politiciens socialistes, ignorant tout et n'ayant rien à répondre, s'en tiennent à un sentiment de culpabilité. Il en est de même du musée de Tervuren qui est depuis longtemps la chasse gardée de l'ULB.

SiteLock
share this - partager le site - deel dit document

About Us | Contact | Privacy | Copyright |  
Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur. Delcol Martine