Terugkeer naar Congo.

Verhalen van europeanen die terugkeerden naar hun geboorteland Congo.

Congo 1960: bulletin periodique

Terugkeer naar Congo.

Verhalen van europeanen die terugkeerden naar hun geboorteland Congo.

Eerste Afrikareis van juni - juli 2011 Stan Yangambi Basoko Lokutu Isangi

Vertrek vanuit Zaventem met de Airbus A330-300 van Brussels Airlines op 28 juni 2011 in de ochtend en aankomst in Kinshasa 's avonds na ongeveer 9 u vliegen met een tussenstop in Douala (Kameroen) voltanken aldaar, met de passagiers aan boord... Wij verblijven in de Prokuur van Kinshasa, naast de Congostroom en de Stanleypool. Enkele fotos van de Prokuur, de tuin en mijn kamer.

De volgende ochtend vertrekken wij naar Kisangani met de Boeing 727 van Hewa Bora dat enkele dagen nadien te pletter gaat storten aan dezelfde piste van Kisangani, meer dan 80 overleden passagiers op 117. Piste gemist bij slecht weer. Het ILS systeem was al heel lang buiten dienst, wij hebben heel veel geluk gehad, ondanks de ook voor ons eigenaardige finale en landing. Er is momenteel geen enkele veiligheid in Congo op luchtvaart gebied. Ontvangst door de burgemeester bij aankomst in de stad en nadien onmiddelijk vertrek naar Yangambi, naar het vroegere INEAC, nu INERA, wereldbekend voor de agronomische studies en plantencollecties.

Na de overzetboot over de Lindi volgen wij de weg (?) en komen wij in Yangambi aan waar wij het avondmaal benutten. Om 22 u valt de stroom uit (electrogoep), geen water meer voor de hele nacht. 's Morgens hetzelfde en wij moeten ons wassen in grote met water gevulde kuipen. Scheren moet ik maar vergeten want er is nog steeds geen electriciteit. Ik had geen zin om mijn Gillette voor de eerste maal uit te pakken, volgende dag beter, hopelijk. Even terug naar de Lindi rivier, deze mondt uit in de Congostroom, dicht bij Stanleystad. Veel kleine eilandjes in een zeer brede stroom, het spectakel is buitengewoon mooi en het gaf mij kippenvel.

Het water staat zeer laag want het is zeer droog met alle gevolgen voor de dammen in Congo. Zeker de Inga dam tussen Kinshasa en Matadi, een van de grootste van Afrika dat momenteel zelfs niet op halve kracht werkt. Voorzien voor 800MW levert deze dam er maar 250, des te meer dat meerdere turbines niet werken door gebrek aan onderhoud.Wij moeten een paar honderd meters stappen omdat de mazoutfilter van de Toyota 4X4 vervuild is en wij niet vooruit geraken. Niet erg en het is eens wat anders dan de schokken over de vele putten in de weg waar wij uren moeten op rijden aan vrij ongehoorde snelheden, anders komen wij nooit aan.

Wij bezoeken het Herbarium van Yangambi en bijhorende gebouwen, school, digitalisatie van de plantencataloog en archiven dank zij een gift van een hoge resolutie scanner vanwege België, het is echt verheugend dat al het werk van de Belgen niet verloren is en steeds goed bewaard werd. De bibliotheek is zeer goed gevuld en er zijn boeken die uit de ganse wereld komen, mooi gerangschikt en met grote etiketten. Knap werk, ik zal het blijven herhalen.

Nadien bezoeken wij de vroegere Guest House waar ik nog enkele avonden muziek gespeeld heb in 1957, samen met mijn vader. Het is erg onderkomen maar men voorziet het herstel en de renovatie van deze prachtige site met een buitengewoon zicht op de lagergelegen stroom en de vele eilanden.

Wij laten Yangambi achter ons, onderweg naar Isangi via een weg dat met dat woord niet veel meer te maken heeft. Het is een 'piste' en op het einde komen wij aan een overzetboot dat ons aan de overkant van de Congostroom gaat brengen, naar Isangi. Hier is dan Isangi waarvan de bischop overleden is in de crash van de Hewa Bora Boeing 727, in Kisangani enkele dagen nadien. Wij nemen het middagmaal bij de zusters en stappen dan in onze motorboot(je) richting Basoko waar wij 's avonds in het donker aankomen, wat helemaal niet voorzien was maar wel door mijn GPS en ook dat van Freddy die ook ginder prima werkten. Wij wisten steeds waar wij waren. Gelukkig kende onze 'Kapitein' de stroom zoals zijn broekzak. Met dit bootje met een motortje van amper 40pk, je moet het maar doen, bijna twee uur met als verlichting enkel de sterren.

De stroom is adembenemend, naast Basoko is de breedte meer dan 3 km breed en als men het niet gewoon is vaart men gemakkelijk verloren tussen de vele eilandjes, maar wat een grandioos spektakel en wat laat Congo ons mooie taferelen aanschouwen !

In Basoko slapen wij in de missie, in snikhete kamertjes, het is zeer hard en ik slaap een deel van de nacht in een zetel op een terras aldaar. In de kamer was het niet uit te houden. Ik smeerde mij goed in met antimuggenzalf en kon in die zetel toch een beetje slapen. De volgende dag was het 30 juni een de viering van 51 jaar onafhankelijkheid van het land, défilé, veel volk, zeer aangenaam en vriendelijk onthaal van de bevolking, bevolking dat zichtbaar blij was met het bezoek van 'mundele ya kala-kala' (blanken van vroeger).

Geen blanke te zien in de wijde omstreken en het dorp ziet er zeer slecht uit. Huizen werden nooit onderhouden maar zij doen toch moeite om nieuwe scholen te bouwen en wat te renoveren. Bezoek bij de rector van de Unikis (Univ van Kisangani, vroeger Koninklijk Atheneeum van Stanleystad).

Wij blijven niet in Basoko want men verwacht ons in Lokutu (Elizabeta) op een goed uur varen stroomopwaarts, op de linkeroever. Daar is een gigantische plantage van palmbomen en een bijhorende verwerkingsfabriek om palmolie te produceren. (De vroegere HCB, Huileries du Congo-Belge, nu werd het Canadees, 'Feronia Inc')

Wij begeven ons na aankomst naar het klooster waar de zusters ons de kamers tonen. Wat een geluk om deze missies en kloosters te treffen in het binnenland, wat zouden reizigers anders doen, ik heb er vroeger meermaals gebruik van gemaakt toen ik onderweg was met mijn vader of met mijn fonoplaten.(1955/1956/1958/1959) Een mooie kamer, naar Congolese normen, bij de zusters is het altijd beter verzorgd en properder, veel plaats en een oninneembaar zicht op de tuin.

's Avonds vieren wij de onafhankelijkheid met de inwoners, wij zijn nog steeds de 30e juni. Nog steeds geen blanken en wij trekken te voet naar een soort café-bar op enkele honderden meters van het klooster. Geen incidenten, de inwoners laten ons filmen, wat al bijzonder is in Congo, dikwijls werden wij uitgescholden in de grote steden zoals Kinshasa, 'jullie komen onze miserie filmen' zeiden zij. Ik had twee toestellen, een kleine HP om discreet te werken en een wat grotere Canon voor het betere werk als er geen problemen waren. Prima ontbijt de volgende ochtend en nadien een bezoek aan de palmplantage alsook de fabriek met een van de directeurs als gids.

Prima en interessant bezoek maar spijtig, een van de directeurs dat ons ontving verloor zijn echtgenote en twee kinderen in de crash van het Hewa Bora toestel. Arme man !

Vertrek naar Isangi en deze keer blijven wij daar overnachten in het klooster, na 4 uur op de Congostroom met onze kleine boot. Veel zon maar wij waren goed beschermd. Overal inwoners die naar ons zwaaien en dan kleine kinderen die vreugdevol in het water springen, wat zwemmen zij goed die kleine gastjes...

Zeer kleine chambrettes in het klooster maar het is Congo en wij moeten ons aanpassen. Niemand heeft opmerkingen gemaakt. Het is er ook zeer warm en 's nachts is het moeilijk. Niet te veel muggen maar wij slapen onder een muggennet en zijn goed beschermd met de nodige producten. 's Morgens zijn wij een beetje gaan wandelen in het dorp, maar buiten het klooster de kerk en een school is er niet veel meer te zien. Ne de wandeling, vertrek en terug richting Yangambi waar wij het middagmaal nutten in de Guest House waar er vorige keer geen water noch electriciteit was. Wij bezoeken er de parochie van het Heilig Hart (Sacré Coeur), een Hevéa plantage met caoutchouc oogst alsook een plantage van cacaos. Na de middag vertrek naar Kisangani met enkele stops in kleine dorpjes teneinde fotos te kunnen trekken.

De stroom is nog steeds betoverend. Na een kleine omweg om een prachtig nieuw hotel te bezoeken, een eindje voor Kisangani en door een Belg uitgebaat, super de luxe en succes verzekerd indien men meer toeristen naar Congo krijgt en dit met minder administratieve problemen. Dit is echt vermoeiend, zelfs in de luchthavens, onnodige controles, in Kinshasa werd onze handbagage twee maal grondig onderzocht bij het inschepen naar Brussel. Zonder onze prima gids Roger waren wij er nooit probleemloos doorgeraakt, hij kende iedereen en, waar wij ook gingen, de deuren gingen wijd open. Hier werkt het 'matabish' systeem ook perfect.

In Kisangani sliepen wij in het Sodiaz hotel, de ex garage Difco (Dieteren frères Congo), avenue du 30 juin, rechtover de vroegere Old East en ooh mirakel...met air condition. Wat een luxe, een douche dat na een beetje klagen wel werkte. Avondmaal in hotel Palm Beach, spaghettis (!!) en dan twee dagen stadsbezoek. Twee maaltijden in hotel Riviera, goede keuken en ik at er een lekkere steack frieten. Na al die vissen op tafel was dit een welgekomen wijziging, een echt geluk.

Bezoek van het atheneeum waar ik en Freddy door de directie met open armen ontvangen werden, zij waren zo gelukkig om oudleerlingen te zien. Bezoek van de speelplaats en nadien van het internaat waar ik mijn vroegere kamer mocht zien. Ontroerend na al die jaren. Onze oude woning langs de stroom en ook de Pourquoi-Pas waar ik nog gewerkt had, wij mochten naar binnen en na al die jaren deed het ons toch iets. Fotos getrokken ook van de kelder waar ik nog muziek gespeeld heb, het was de Night Club. De stad is heel herkenbaar en wat mij trof was het hotel Stanley waar ik in 56 gewoond heb. Het is helemaal hetzelfde gebleven, goed onderhouden, de patio is er nog, wat een mooie hof in het midden van de stad. Zelfs onze kamer nummer drie is er nog, op dezelfde plaats...

Straten zijn in slechte staat en overal heel veel stof. Het hotel des Chutes is in een bedroevende staat maar werd pas overgekocht en de nieuwe eigenaar, de voorzitter van de kamer van koophandel van Kisangani, vertelde ons dat het volledig vernieuwd zal worden binnen de acht maanden. Gezien de fotos die wij trokken en de algemene staat van het gebouw lijkt dit ons heel onwaarschijnlijk. Het zwemdok, idem, verlaten en vervallen, zelfs na een poging tot renoveren enkele jaren geleden. Poging trouwens niet beeindigd en overal struiken en matitis. Het kerkhof dicht bij het zwemdok is ook vervallen en niets onderhouden, triestig.

Een bezoek dat ik vroeger nooit gedaan had, de Wageniavissers. Dit is een 'must' van Kisangani, deze vissers zijn wereldbekend. Niet ver van het Bangboka vliegveld, maar hou uw zakken goed dicht want er wordt gretig gestolen. Veel kleine uitstallingen van 'souvenirs', soms van slechte Chinese kwaliteit, zijn een ideale mogelijkheid om u te laten beetnemen, opgelet dus. De vismethode met de manden is uniek en je moet de vissers zien bewegen boven de stroomversnellingen op hun rare constructies.

De Zoo bestaat nog steeds, ziet er heel verlaten uit maar er zijn toch nog enkele dieren, zoals een python, een aap en wat kleinere diertjes. De leeuwen kooien zijn leeg en gedeeltelijk uiteengenomen. De toegangsweg is nog steeds in gebruik en nog op dezelfde plaats. Het restaurant-bar bestaat ook nog maar lijkt ongebruikt en is leeg. Ik heb de aquariums gezien, ze zijn er ook nog maar vele ruiten zijn gewoon weg. Het geheel ziet er in vrij goede staat uit en zou zonder veel kosten terug uitgebaat kunnen worden maar wie gaat daar komen ? De woning is er ook nog alsook de keuken.

De Amerikaanse Camp Base (KM10) werd ook bezocht alsook de 'ferme De Grijze' dicht bij het vliegveld Bangboka. De boerderij is bewoond maar zeer verwaarloosd. Er zijn koeien met lange horens, typisch in Congo. Dichtbij was er ook een school waar ook palmnoten werden verwerkt, de Petit Séminaire de Mandombe waar wij door de rector werden ontvangen, abbé Jean-Claude Bantu.

Wat mij het meest trof was het bezoek van een tehuis voor verlaten kinderen, het was heel moeilijk. Er was steeds een klein kindje dat bij mij rondliep, mijn hand nam en overal volgde. Ik zou dat kind meteen naar België genomen hebben maar dit schijnt heel moeilijk te zijn door het teveel aan administratie, reglementen en waarschijnlijk de nodige matabishes...

Het werd laat en tijd om terug naar de stad te rijden want wij vertrekken de volgende morgen naar Kinshasa met de nu fameuze Hewa Bora Boeing 9Q-COP. Hij zal twee dagen later crashen. Een prima nacht in het hotel Sodiaz (ex Difco) en ontbijt om 4u45, vertrek naar het vliegveld, papieren, bagage, en onze gemeende dank aan onze gids Roger voor zijn onschatbare hulp.

In Kinshasa , na het ophalen van de bagage, rijden wij naar de Prokuur waar wij reeds de eerste nacht waren en vinden er onze reserve kleren die wij daar gelaten hadden. Een goede koude douche doet ons enorm deugd en nadien doen wij enkele ritjes in 't stad en nemen heel veel fotos. Wij bezoeken het Atheneeum waar ik en Freddy ook gestudeerd hebben en wij worden rondgeleid door een verantwoordelijke en de prefect. Ook heel verwaarloosd maar het werkt.

Mijn algemene indruk is dat sedert het bewind van Kabila (zoon) het land eindelijk vooruitgaat. De wil blijkt er te zijn maar er dienen gemotiveerde verantwoordelijken opgeroepen te worden om de Congolezen te bevelen, aan het werk te houden. Dagelijks herhalen wat zij moeten doen want anders doen zij de dag nadien niets, zij moeten altijd gestuurd worden, er is niet genoeg initiatief maar de wil is er zeker, er is vooruitgang.

De Post van Kinshasa is nog aktief en ziet er goed onderhouden uit, zoals heel het centrum. Maar laat ons niet vergeten dat wij de feesten van 30 juni juist achter de rug hebben en alles opgekuist werd. Het kerkhof is helemaal opgeknapt, zij hebben hier serieus de moeite gedaan, waarschijnlijk na vele klachten want naar het schijnt was het, onlangs nog, helemaal niet onderhouden, zoals vele anderen in gans het land. Nadien zijn wij naar de golfclub gereden, prachtig stukje natuur in de stad en dan het Mont Galiema en het museum aldaar. De Congostroom is daar prachtig.

De club MiReDo waar vader en Marion gewerkt hebben, avenue Tombeur de Tabora (nu Avenue Tombalbaye) bestaat nog, het gebouw, bedoel ik, en ook ons huis rechttegenover is er nog maar het is onherkenbaar want volledig ingesloten door nieubouw. Het oude Regina hotel is volledig weg maar er werd een nieuwe gebouwd dat nog maar in de ruwbouw staat. Na een bezoek aan het hospitaal maken wij ons klaar om naar de Belgische ambassade te rijden.

Het verkeer van Kin is onmogelijk druk. Je zou zeggen dat er geen verkeersreglementen zijn en iedereen rijdt zoals hij wenst. Op de weg door Limete, naar en van het vliegveld n'Jili heb ik wel 20 lichte busjes en autos gezien, zonder lichten en zelfs zonder lampen want alles was kapot, zonder richtingsaanwijzers, ook geen lampjes in de houders en dan, in bijvoorbeeld een VW busje voor 8 personen, zag ik dikwijls 20 mensen erin... Meestal zonder ruiten. De zwaarste of de sterkste gaat voor, voorrang ? Vergeet het, zelfs door het rood, geen probleem, ongelooflijk dat daar niet meer zware ongevallen gebeuren. Ik zou nooit in Kinshasa durven rijden.

Nog een bezoekje met onderhoud met de Belgische Ambassadeur in zijn kantoren en 's avonds stappen wij in de Airbus dat ons terug naar het moederland gaat vliegen. Prima reis, prima dienst, met dank aan Brussels Airlines en de toffe crew.

Terug thuis geraakt en wat was mijn echtgenote blij, een afwezigheid kan toch een relatie nog meer binden !

Einde van de eerste reis


Tweede Afrikareis van 2 oktober tot en met 13 oktober 2011.

Bujumbura – Bukavu – De gorilla's van Kahuzi-Biega – het eiland Idjwi -Goma -terug naar Bukavu en Bujumbura.

Vol enthousiasme na een bijzonder vruchtbare reis in juni en juli stap ik aan boord van het mooie toestel van Brussels  Airlines, een Airbus A330-300 met bestemming Bujumbura en wij stijgen rond 10u50 op.

Na eeen vlucht van bijna 9 u komen wij aan in de stad dat vroeger Usumbura heette. Het is donker want hier gaat de zon onder rond 18u30. Het is nog 28 graden en dus snikheet. Het zweet maakt onze kleren helemaal nat tijdens  de paspoorten controle en tijdens het wachten naar onze bagage. Alles verloopt normaal en wij stappen in de bus van het hotel Club Lac Tanganyika.

Een twintigtal minuten volstaan om ons hotel te bereiken via toch betere wegen dan in de RDC (Congo). Het hotel is prachtig en gelegen langs de oevers van het Tanganyika meer, het heeft een enorme strand en een moderne zwemdok, proper en goed onderhouden. Omdat wij morgen vroeg naar Bukavu vertrekken maar later terugkomen zal ik hier nog geen details vermelden, het komt later, bij onze terugkomst in dit hotel. Ik deel mijn kamer met onze reisleider en organisator René « Steve » Stevens, deze kamer is mooi in orde en de badkamer wordt snel bezet want na al dat zweten zien wij er niet meer uit... Goed verfrist stappen wij naar de bar om enkele Primus flessen van 72 cl leeg te drinken. Na een prima maaltijd is het tijd om te gaan slapen want het wordt vroeg opstaan om langs de weg naar Bukavu te rijden.

Het vertrek was voorzien om 10 u maar het zal wel middag worden eer wij de valiezen kunnen inladen, onze chauffeur was te laat wegens problemen met de starter... ondertussen waren wij allen aan het wachten aan de receptie in een temperatuur dat maar bleef stijgen, resultaat, weer natte kleren. Ik was verwonderd, Buja was warmer dan gedacht...klimaatopwarming ? Wij zijn met 11 en dus twee voertuigen, een Toyota minibus en ook een 4 maal 4 naar Bukavu. Wij steken de grens van Ruanda over aan Ruwha, het landschap is mooi en van in Rwanda zien wij reeds Bukavu in de verte, met het Kivumeer. De grens van de RDC wordt overschreden ondanks wat veel administratie van de Congolezen aan grenspost Ruzizi 1. Het zijn de kampioenen van de administratie en zij hebben het van de Belgen geleerd, wat wil je. De Burundezen en Rwandezen zijn sneller, hun wegen zijn ook stukken beter. Wij bereiken onze hotel Orchid's in Bukavu rond 17 u, check-in in de kamers, snel een beetje verfrissen want men verwacht ons voor het ... middagmaal. Nadien een goed bad voor de ene, een douche voor de andere, een beetje rust en het zal snel tijd worden om het avondmaal te gaan gebruiken. Wat een keuken in dit hotel, de ganse dag 4 sterren, ongelooflijk ! Zeker aan te bevelen.

De volgende dag bezoeken wij de Panzi kliniek in de omgeving van de oude baan naar Uvira, via een slechter dan slechte weg, niet onderhouden, putten en potopot (modder), onmogelijk zonder 4 maal 4. Wij zagen verschillende voertuigen in de gracht. Het is dokter Denis Mukwege die ons heel vriendelijk verwelkomt en alle nodige uitleg verschaft. Onze groep bestaat uit meerdere dokters en zij zijn uiteraard zeer geinteresseerd. Wij hebben veel goederen te schenken en deze worden in dank aanvaard door de directie.

Nadien een bezoek aan de City of Joy, een home voor verkrachtte en mishandelde vrouwen, daar leren zij terug vertrouwen te krijgen voor de buitenwereld en later hun plan te trekken. Zij hebben het zeer moeilijk want zij worden niet meer aanvaard in hun familie, zeker als er een kind is. Mijn hoed af voor al de medewerkers daar, zij doen een onschatbaar werk tegen een hongerloon.

Na een nacht rust wordt het de grote dag, deze 5 oktober. Wij vertrekken om 6u naar de gorilla's van het Kahuzi-Biega park, dicht bij de uitgedoofde vulkanen Kahuzi en Biega, ten westen van Bukavu, hoog in de bergen. Het zijn de pleingorillas die daar leven in tegenstelling tot wat men denkt, de berggorillas leven noordelijker dan Goma, in het Virunga park. Het bezoek is fantastisch, wij banen ons een weg in het oerwoud, de machettes komen goed van pas. Het leger beschermt ons prima, samen met de gewapende bewakers van het park. Onze gids, John Kahekwa is buitengewoon bekwaam, is  « gorillas habituation officer » en wereldbekend door de vrienden van de gorillas. Hij wordt bijgestaan door onze gids Patrick die een groot deel van de reis meemaakt. John wordt een goede vriend en deze man verdient het echt om goed gesteund te worden, hij doet een mooie job, kent iedere gorilla bij naam, van alle famillies. Er werden verschillende gorillas gedood door stropers en het is telkens verschrikkelijk voor hem.

Deze urenlange tocht heeft ons uitgeput en wij rijden naar de Trappistinnen om wat Primus en een goed Congolees eetmaal. s'Avonds terug naar Bukavu en hotel Orchids.

Ondertussen is het nu zes oktober en wij gaan inschepen voor het eiland Idjwi, aan boord van een snelle regeringsbootje. Vertrek vanuit de haven van bukavu rond 07.30 u en aankomst op Idjwi zuid rond 09.45 u aan de haven van Kashofu na een mooie tocht op dit mooie Kivumeer. Dit meer heeft een enorme methaangas reserve op zijn bodem. Het is eigenlijk een gigantische bom. Ontvangst bij de aankomst aan hotel Congomani, trommels, dansers, zangers, wij mogen onze kamers zelf kiezen en ik kies uiteraard voor de « presidentiele » suite met slaapkamer, salon, hall en badkamer. De badkamer is ; zoals overal hier op Idjwi, in een bedenkelijke staat en er is trouwens geen water maar een grote kuip in het bad, vol water. Hier dan maar mee wassen. Aangename en rustige avond en de volgende dag gaan wij de pygmeen bezoeken. Zij zijn al veel vermengd met andere rassen maar behouden toch hun levenswijze zoals ik het gekend heb in de jaren vijftig. Kleine hutjes en zij leven van de jacht en wat handel. Wij delen veel geschenken uit en deze worden met open armen ontvangen door de verantwoordelijken van het dorp. Nadien een bezoek aan de locale markt in de buurt, heel veel volk en de mensen zijn vriendelijk, behalve één oude « mama » die steeds riep « kwenda, kwenda » wat zo goed als « trap het af » wil zeggen. Voor de fotos was het niet simpel, deze reis was heel moeilijk op dat gebied, de moeilijkste steden waren Bukavu en Bujumbura. Terug naar het hotel en ontmoeting met verschillende gezagsdragers van Zuid Idjwi, dat deel uitmaakt van de provincie Zuid Kivu. Noord Idjwi hoort bij de provincie Noord Kivu. Met het weer hebben wij veel geluk want het regenseizoen is begonnen en wij hebben slechts in de verte een zware bui waargenomen, op het meer. Veel zon en gelegenheden om te bruinen. De zonsondergang is uniek en onvergetelijk, nadien avondmaal en gaan slapen. Oh ja, deze middag hebben onze dames de Congolezen geleerd hoe zij frieten moesten bakken, op zijn Belgisch, in twee maal dus... dat kenden zij niet, frieten werden ineens gebakken in een pot op een houtvuur buiten.

De volgende ochtend ontbijt om 05 uur teneinde de boot niet te missen naar Noord Idjwi. Twee uur dertig op het water en wij komen aan hotel Paon aan, zeer recent en mooi gelegen in een baai.De ... badkamer is gewoon verschrikkelijk vies, ik moet mijn schoenen aantrekken om er in te stappen, de wc loop over en de vloer is vol viezigheid, dit wordt dus niets vanavond. Voor de rest was alles in orde, men kon in het meer zwemmen en zich dan toch wat wassen, rusten op een mooie grasperk en op het terras. Bezoek aan de Mwami (koning) en aan een kliniek. Bezoek aan het « apeneiland » waar ik één aap gezien heb en na één nacht in het hotel gaan wij dan naar Goma, maar eerst nog een bezoek aan het noordelijkste punt van het eiland, school, villa van de Prince De Ligne, nu eigendom van Bertrand Bisengimana. Ontmoeting met de pastoor in de lokale bar en uitreiking van de geschenken. Wij moesten om 07.30 vertrekken aan hotel Paon maar in Congo zijn de onvoorziene omstandigheden steeds present, een regeringsofficieel had onze plaatsen ingenomen met heel zijn gevolg en de kapitein kon ons dan ook niet meenemen. Heel veel discussies maar het baatte niet, wij moesten op de volgende boot wachten en deze kwam maar om 13 u, wat ons enkele uren minder geven om de streek van Goma te bezoeken na aankomst. Wij hebben klacht neergelegd maar ondertussen waren wij de sigaar...

Het is dan 13 u en wij kunnen toch naar Goma vertrekken waar de haven druk, heel druk is. De aankomst is zeer mooi, met de Nyiamulagira en de Nyiaragongo in de achtergrond, de twee nog actieve vulkanen. Veel volk en mensen die trachten een centje te verdienen door bagages te dragen. Een echt mierennest. Wij vertrekken onmiddelijk voor een ingekort bezoek en trekken naar het « lac Vert » aan de westelijke kant van het meer. Dit klein meerje is een afscheiding van het Kivumeer, veroorzaakt door de lavastroom van januari 2002. Goma is praktisch volledig vernield door deze eruptie, de ganse stad werd verwoest, ook vele wegen onder de lava. Deze zijn nauwelijks berijdbaar, het is er echt verschrikkelijk op de baan. Het vliegveld is zelfs gehalveerd door de lava. De naam « lac Vert » (groene meer) komt door de kleur van het water, vol met groenachtige algen, het water heeft geen contact meer met het Kivumeer en het wordt dus niet ververst.

Door het tijdverlies met de gemiste boot kunnen wij niets meer doen, het wordt donker en wij beslissen naar onze hotel Karibu (Welkom) te rijden en in te checken Eerst wat verfrissen in onze luxe badkamer, het was lang geleden en echt nodig. Dit hotel is echt aan te raden voor wie Goma wil bezoeken. Er worden verschillende tochten voorgesteld naar de vulkanen en het mooie Virungapark met de berggorillas, het is er heel mooi, ik ken het nog van de jaren 50, de streek, ten minste, zoals Goma, Kisenyi (Rwanda) en Rutshuru, toen wij onderweg waren naar Stanleystad (Kisangani). (Lees het verhaal van mijn jeugd in Congo)

Na een verzorgde een lekkere avondmaal en meerdere Primus, zoals gewoonlijk, gaan wij slapen na eerst contact genomen hebben met « thuis » dankzij de gratis WiFI dat wij hier, zowel als in Bukavu en Bujumbura mochten gebruiken. Dit is echt een goed idee van de uitbaters. Zondag 9 oktober schepen wij in, het is een groter schip nu, de Miss Rafiki. Trager maar meer komfort, toiletten en bar aan boord, terrassen waar men lekker kan bruinen, men kan zelfs in de stuurhut alles bekijken en een babbeltje doen met de kapitein en de stuur...vrouw. De ganse trip naar Bukavu in de zon gestaan om vele fotos te maken van het sublieme landschap rond het Kivu meer met zijn vele eilandjes. Lunch aan boord en aankomst om 13.30 u met terugkeer naar hotel Orchid's waar wij zo goed verzorgd werden enkele dagen geleden, zelfde kamer met een prima badkamer.

Een tochtje in de stad, met de wagens, bezoek aan een markt met de traditionele protesten wanneer wij fotos trekken. Bukavu was de moeilijkste stad om fotos te trekken gedurende mijn twee reizen dit jaar. Aan hotel Metropole kon ik enkele beeldjes trekken met toelating van de baas, een europeaan. Nog een fototje buiten in het geniep, dit hotel is een supermarktje geworden waar men zowat alles kan vinden om deftig te overleven. Ik heb zelfs de ex-danspiste gezien, midden in de winkel... Nog één of twee beeldjes van het hotel Residence, een beetje meer naar het centrum. Daar heb ik mijn eerste Boergondische slakken geproefd in 59. Wij woonden toen in de avenue du Lac maar ons huis heb ik niet kunnen terugvinden. Alle woningen zijn omheind en beveiligd met prikkeldraad en tralies... onherkenbaar na zoveel jaren. Nog wat trekken, vanuit de wagen en al rijdend, avenue de la Cathedrale en avenue de l'église om de Volkswagen garage terug te vinden, wat mij lukt na de « geinteresseerde » hulp van een inwoner ter plaatse. Kost uiteindelijk 1.000 Congolese francs (ongeveer 1 US dollar) om weg te kunnen. Met geld kan alles geregeld worden maar men zou valiezen vol nodig hebben... Het wordt donker en hoogtijd om naar onze hotel te rijden.

10 oktober, ontbijt bij de heer Goeverneur van Zuid Kivu, Marcelin Cishambo. Zeer vriendelijke en gemoedelijke ontvangst en nadien rijden wij naar een theeplantage. Deze zullen wij nooit betreden, dit door een verkeerde afspraak. Daar er daar toch veel te zien valt troosten wij ons met een bezoek aan de warmwaterbronnen en watervalletjes aan de grotten van Kakondo, dicht bij het meer maar op een steile helling, het vroeg wat moeite maar ik ben er toch geraakt met sommigen en er werd zelfs een douche genomen onder de waterval... met alle kleren aan, zie fotos. De streek van Lwiro is heel mooi, wij bezoeken ook het CRSN, centre de recherches en sciences naturelles. Professor Bajope Baluku leidt ons rond met prima uitleg. Wij moeten in Bukavu zijn voor zonsondergang, na een lunch in de Guest-House.

Op 11 oktober check-out van het hotel, aankoop van enkele souvenirs op straat, niet duur, mooi en onderhandelen toegestaan. Instappen in de wagens en vertrek naar Bujumbura via de zelfde weg als bij het komen, dus grens Ruzizi1 en Rhuwa om in Burundi te geraken. Lunch op een twintigtal Km van Buja, in het plein van de Ruzizi, een klein restaurantje waarvan ik de naam niet genoteerd heb. s'Namiddags relax in het hotel club Tanganyika, wij gaan in het mooie zwemdok duiken, sommigen gaan in het meer zwemmen, via het prachtige strand. Zoals het hotel in Goma, die van Bukavu ook, dit hotel is aan te bevelen. Alle comfort en een prima dienst, restaurant ook super, alle kamers ook prima, zelfs de ... badkamers. Het was enkel op Idjwi dat er problemen waren maar als je naar dat land gaat dan moet je wel rekening houden met zulke problemen. Ik heb trouwens andere problemen meegemaakt in de streek van Kisangani, in juni laatstleden.

Op 12 oktober, dag van het vertrek naar België, gaan wij een deel van de dag op verkenning in Bujumbura (Usumbura voor de ouderen) en trachten om wat fotos te trekken. Ik heb de Grand Hotel teruggevonden waar ik gewoond heb op het 2e verdiep in 1956 en ook het zwemdok, de Entente Sportive. Het Paguidas hotel is verdwenen en vervangen door een gedrocht van Novotel. Ik had in de Paguidas gewerkt als musikant in 59/60. De manège werd niet gevonden, waarschijnlijk hebben wij het gemist. De golf is zo uitgebreid dat de manege misschien opgeslorpt werd. Wij trokken ook fotos vanop de kerktoren, een panorama van Bujumbura.

In het centrum van de stad, Rwagasorelaan, vroeger Astridalaan, (Astrida is Butare geworden) grote problemen om fotos te trekken, de ambassade van de USA is daar gelegen en er wordt heel streng toegekeken. Wij worden door de wachters gestopt en een hele discussie volgt. Spoedig 100 man rond ons en ik laat mijn pas fotografieeren om weg te geraken. Gelukkig laten zij ons gaan maar met de heilige schrik om s'avonds niet door de grenscontrole te geraken... Zij hebben mijn passpoort wel 5 minuten bekeken bij het vertrek maar ik mocht toch doorgaan, zonder dat zij maar één woord commentaar gaven... oef !

Met enkele laatste Primus wachtten wij in de vertrekhall naar onze Airbus A330-300 van Brussels Airlines. Na het landen in Nairobi en het overvliegen van Cairo en enkele voormalige Oostbloklanden geraakten wij in Brussel rond 7 u 's morgens na een heerlijke nacht aan boord

Wat een geluk om mijn schatje terug te vinden ! Wat een geluk om dit avontuur te hebben mogen meemaken !

Alain Beguin 21 october 2011


Terug naar de rubriek reizen in Congo

SiteLock
share this - partager le site - deel dit document

About Us | Contact | Privacy | Copyright |  
Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur. Delcol Martine