SiteLock
Livre du mois Le Petit futé Kinshasa 14,95 € Communiqué de presseGuide Kinshasa 2017 (petit futé)Neocity
Boek van de maand Zoon in Congo 15% korting + gratis verzending Zoon in Congo Lanoo Uitgeverij
   Webmasters Delcol Martine Eddy Van Zaelen De webmaster Delcol MartineEddy Van Zaelen
  Helpt U mee en stuur je ons uw boeken in ruil voor een publicatie op de site  Sponsor Site
Kasai Rencontre avec le roi des Lele Kasaï , rencontre avec le roi Prix exclusif Grâce a Congo-1960 Sans limite de temps 29.80 € frais de port inclus  -Editeur Husson
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historiquecongo 1957-1966 TémoignageLes chemins du congoTussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en CongoLeodine of the belgian CongoLes éxilés d'IsangiGuide Congo (Le petit futé)Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul DaelmanCongo L'autre histoire, avec mes remerciements a Charles LéonardL'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van BostL'année du Dragon avec mes remerciements a Mr Eddy Hoedt et Mr Peeters Baudoin

Terugkeer naar Congo na de onafhankelijkheid.

Verhalen van europeanen die terugkeerden naar hun geboorteland Congo.

Album van de foto's van Brigitte Bequet

Foto's - Photos

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |

11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |

21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28

 

De reis van Brigitte Bequet: Kisangani, Yangambi, Isangi, Basoko en Lokutu, juni - juli 2011

Ga naar de volgende reisreportage : dag 1 en 2 / dag 2 en 3 / rest is te lezen via de franse versie , opgegeven

Dit verslag is op de eerste plaats gericht naar de oud kolonialen en meer bepaald die van de Oostprovincie. Zij gaan hier vele bekende plaatsen herkennen. Daarom ook vermeld ik zoveel mogelijk bestaande gebouwen. Aan hen die  ginder nooit geweest zijn  wens ik een aangename ontdekkingsreis toe.


Ik verliet Congo op de leeftijd van 2,5 jaar, in februari 1960. Zo klein en toch is er iets van Afrika in mij gebleven. Mijn vader, Jose Bequet, was in het leger (FP). Mijn ouders trouwden in Lisalain 1946 en verhuisden vaak tijdens hun Congoleze jaren. "In mijnen tijd” was het Stanleystad. Mijn hele leven heb ik horen vertellen over ‘le camp km10’ en de andere plaatsen waar ik niet geleefd heb, zoals Kindu en Gombari. Reeds vele jaren wilde ik er terug naartoe gaan omalles met mijn eigen ogen te zien. Na twee jaar onderzoek kwam er een konkrete einde aan deze zoektocht : een reis naar Kisangani, Yangambi, Isangi, Basoko en Lokutuvan 27 juni tot 07 juli 2011. Eindelijk!

 

Een groepje van 6 personen kwam tot stand voor dit avontuur :

Onze organisator/coördinator, ancien van Kinshasa (1952-1964) waar zijn moeder les gaf in de Foyer Social en het Heilige Hart en zijn vader aan de Middelbare Technische School (Broeders van de Christelijke Scholen).

Alain Beguin die in Stan woonde in 1956 en van 1959 tot 13 juli 60, muzikant met zijn vader wiens artiestennaam Mickey Brunner was. Naast Stan heeft hij ook gewoond in Kinshasa, Lubumbashi, Kananga, Bujumbura. Hij reisde ook een heel jaar door Congo met een Volkswagen camioinnette en verkocht 33-toeren opgestapeld in de koffer. Je kan ook de films van Alain bekijken via deze link.

Freddy Korthoudt (zie ook zijn getuigenis op de site) kwam in1948 in de Oost Provincie aan waar zijn vader bruggen, sociale huizen, ziekenhuizen en de toegang tot de veerbotenbouwde voor de Belgische staat. In Stan leefde hij van1955 tot 13 juli 60 waar zijn vader voor de Openbare Werken (TP) werkte; kwam snel terug maar vertrok naar Leo in 64 waar zijn vader onderwees in de Technische School voor volwassenen tot 68. Micheline, zijn vrouw, die voor de eerste keer voet zette in Afrika.

Mijn man, Philippe Gaviola, die in 1962 en 1963, in Bukavu heeft gewoond, waar zijn vader de vertegenwoordiger was van de Verenigde Naties.

En hier begint dan ons avontuur:

Dag 1 : D-Day,

Vertrek naar Kinshasa. Alain en Freddy zeggen dat ze toch zenuwachtig zijn. Alain slaapt al een hele week slecht. Persoonlijk reageer ik altijd met vertraging en ga ervan uit dat ik ook zo zal zijnbinnen enkele dagen (of weken). 19h30 landing in N'Djili, het vliegveld van Kinshasa. Het is al donker en we zien dus niet veel langs de weg naar het centrum. We overnachten in de Procure Sainte-Anne, avenue Dumi in de wijk Gombe, niet ver van het centraal station.

DAG 2 : Kisangani ... eindelijk!

Gewekt door het gekrijs van een slapeloze haan om 4 uur s'morgens. Het is natuurlijk nog donker en heel rustig. Wie kan die haan eens een wekker aanschaffen ? Terug naar N'Djili op 37 km van het. De baan is lelijk, vuil, vies. Een Congolees passagier gebruikt de uitdrukking "Parcours du combattant" terwijl wij temidden een grote drukte en menigte door 2 identieke controles gaan. Kunnen die echt allemaal in eenzelfde vliegtuig ? Je moet hier in Congo wel geduldig zijn. Vlucht Kinshasa-Kisangani. De spanning stijgt, we zijn er bijna ! Mijn twee voorburen zijn leden van de Société Nationale des Chemins de ferdie naar Kis vliegen om 12 maanden achterstand te betalen aan gepensioneerde ambtenaren die er niet in geslaagd zijn een huis te kopen (ik weet niet waarom dit detail belangrijk is, maar het blijkt te zijn). In plaats van 12.000 frank = $12, zullen zeer ineens veel meer ontvangen!

Salaris: later zullen we in Kis vernemen dat het gemiddelde salaris van een leraar $ 30 per maand bedraagt, dat van een luitenant-kolonel $ 50.

De spanning stijgt nog en daar vloeien mijn eerste traantjes; ik wou al zo lang naar "Stan" en nu wordt het werkelijkheid ! De landing is "niet normaal" verlopen volgens Alain die zelf piloot is geweest, zachte woorden om te zeggen echt abnormaal, op het randje catastrofaal; ik vermeld dus maar onmiddellijk dat 5 dagen later ditzelfde vliegtuig, zelfde vlucht Hewa Bora, hier in Kisangani zal neerstorten met 80 doden als gevolg. René gaat onmiddellijk naar de controleur. Gelukkig, want ik weet niet hoe wij dat zouden gedaan hebben, al dat administratief rompslomp. We ontmoeten onze boy onze gids Roger (waarom is het adjectief van Kisangani niet Kisanganist of Kisanganois? Om het moeilijk te maken is het "Boyomais" dus ik veronderstel boyomees in het NL). De komende 10 dagen zullen we beseffen dat wij het zonder hem niet hadden kunnen doen, hij kent iedereen, weet alles over de meeste onderwerpen en is super sympathiek op de koop toe. Even terzijde: het was moeilijk om het kamp KM10 te lokaliseren. Daar mijn ouders het altijd zo noemden, dacht ik dat het de officiële naam was. Nochtans, geen vermelding op het internet ondanks veel zoeken via Google. Het kostte me e-mails en telefoontjes om te vernemen – een paar weken geleden - dat het kamp toen als "base" diende en op de weg naar Wanie-Rukula/Ituri lag. Ik heb meteen gecontroleerd via Google Earth en zocht een verlaten kamp, zoals Kamp Prins Charles op de linkeroever, zonder succes (na onze terugkeer keek ik weer en kon niet geloven hoe zichtbaar het is! ). In het kort :te vage informatie; althans, dat dacht ik.

Maar nu vertelt Roger me – als antwoord op mijn eeuwige vraag - dat deze "verlaten" kamp eigenlijk Camp Base noemt die vandaag door de Amerikanen als een opleidingscentrum wordt gebruikt, op de weg naar Wanie/Rukula –Ituri (en de luchthaven). Wat een schok! Het bestaat dus nog? En het is aktief ?

Na + / - 12 km komen we langs een plek waar Roger vermeldt dat er een grote boerderij bestond. Mijn hart maakt een sprong .... de beroemde ferme De Gryse. Ons huis heette 'De Gryse huis" want op het eigendom van deze boerderij. Ik kan het niet geloven en mijn hartje klopt heel snel. Wouaw, deze emotionele bedevaart begint "volle bak". En t'is maar een begin want één kilometertje verder, zonder dat ik het verwacht, hoor ik Roger zeggen "… en hier rechts is de weg naar Camp Base, die rode zandweg." Nieuwe elektroshock: dit is waar mijn vader werkte, ik ben er ! Voor het vertrek dacht ik dat ik effe tijd zou hebben om me psychologisch voor te bereiden, 1 dag of 2 of zelfs 3. Maar neen, we zijn pas 30 minuten in Stan en voilà, ik word gebombardeerd in het verleden. Ik ben weer twee jaar oud, papa neemt deze zelfde weg naar het kamp; mama, ik en onze hond Diane komen hem soms te voet tegemoet op het einde van zijn werkdag (dat vertelde zij mij, ik herinner mij dat natuurlijk niet). Onmogelijk om de emoties die me overweldigen te beschrijven. En ik was pas een dikke 2 jaar ... wat zal het voor Alain en Freddy zijn die een pak ouder waren (grote tieners) toen ze dit land verlieten met zovele concrete herinneringen.

Aankomst in Kisangani - 'Stanleystad' in ons hart – waar men de Congolese traditie eerbiedigt allereerst de "chef" te begroeten, een principe die René nauw bij het hart ligt. Het eerste gebouw dat opvalt is het gemeentehuis (voorheen de residentie van de provinciale gouverneur), mooi trots landhuis, vervallen en triestig aan de ene kant, maar de andere vleugel is lager en mooi wit en blauwbeschilderd, met een rood dak. Het contrast is opvallend. We worden dus ontvangen door de burgemeester zelf, Augustin Osumaka Lofanga, die ons verwelkomt in zijn kantoor waar de mooie kleurkoningsblauw overheerst, gordijnen en alle zetels. Zelfs de hoop plastieken stoelen in het kantoor ernaast zijn blauw. Groepsfoto's op de trappen.

 

Gedurende de hele reis zullen we overal van een zeer warm welkom genieten, zowel van lokale ambtenaren als van de bevolking.Persoonlijk zou ik zeggen dat 98% heel gastvrij waren en 2% onverschillig of vijandig.

Eerste middageten in Congo, in de procure (achter de kathedraal): bananen, rijst, aardappelen, vis en saka saka (maniokbladeren). We worden er ook verwelkomt door Thomas Elanga Mambo, de schoonvader van Kim Gevaert, die deel uitmaakt van het "netwerk" van René, vroeger diplomaat en één van de vier vertegenwoordigers van "Diplomates abandonnés par le Congo à l'étranger".

Articles intéressants sur Kis : http://www.stanleyville.be/documents/Journal-Ecole-Mongongo-21.pdf

Wij zullen Kisangani binnen 3 dagen op ons gemak bezoeken maar nu moeten we allen in onze Toyota Landcruiser 4x4 richting Yangambi op 90 km. Wij hebben een jonge chauffeur en een technieker en zijn dus met 9 in de wagen. De piste is natuurlijk in aarde.

Foto : Bak over de Lindi rivier.

 

In Yangambi verblijven we in het huis van een voormalig directeur, nu de Guest House van het onderzoekscentrum INERA, dat van een prachtig uitzicht op de rivier geniet. We zijn omringd door mooie statige bomen. We horen een onweer in de verte, aan de overkant. Prachtig sterrenhemel. Voor een paar minuten zijn we weer in de jaren '50.

Ik herinner me een verhaal dat mijn ouders dikwijls vertelden. Op een Kerstnacht speelden zij op heel luid volume een eiaardconcert opgenomen in Aalst. Blijkbaar kon je het van ver horen en het klonk het bijna magisch in dit oerwoud; diegenen die dit meemaakten spraken er nog vele jaren over. Hier vanavond, omgeven door de prachtige donkere en stille natuur, kan ik bijna het klokkenspel horen (met veel fantasie, dat geef ik toe). De enige badkamer is nog"van in den tijd",t.t.z. compleet, dat wel, maar zonder water noch elektriciteit: de eerste in een reeks van douches zonder stromend water, toiletten zonder operationele spoelers (wel grote kuipen)... ronddraaiende kranen. Maar ja, wij verwachtten dat eigenlijk en we zullen er dus geen aanstoot aan nemen.

 

Opmerking: Tijdens deze 10 dagen heeft er niemand ooit geklaagd over het gebrek aan water, elektriciteit, airco ... 'A la guerre comme à la guerre' en in den Congo comme in den Congo. We hebben er zelfs meer dan eens mee gelachen.

Dit is onze eerste nacht in de brousse en wij zijn zo gelukkig dat we weer in dit mooi land beland zijn.

 

Lees hier verder : http://www.congo-1960.be/ReisBrigitteBequet.html