An gaat op projectenbezoek naar Congo en Rwanda

Verleden en Heden van Congo

Congo 1960: bulletin periodique

Februari 2009

In februari 2009 is An mee op Zuidreis naar Congo (zuid kivu) en Rwanda gegaan, graag hou ik jullie op de hoogte van de acties die Caraes op zich neemt.

In die 12 dagen bezocht ze een 10 tal projecten.. en hoop met heel veel ervaringen terug te keren.

Vele groetjes en tot later,

Bezoek bij broeder Sabin 23 februari 2009

Broeder Sabin verwelkomt ons uitbundig maar is tegelijk heel aangedaan als hij ons vertelt over de brute overval waarvan hij vorige week het slachtoffer is geworden. Al de lonen voor de leerkrachten zijn gestolen, het geld dat klaar lag om het schoolgeld te betalen van zijn financieel adoptiekinderen - en het zijn er 10 - is ook weg. Radeloos is hij en verschillende keren vertelt hij het verhaal opnieuw. Wat een angst moet hij gevoeld hebben om door gemaskerde mannen bedreigd te worden met een geweer. Wat een onmacht moet hij nu voelen, nu al het geld weg is. Met wat een vragen moet hij rondlopen : wie kan hij nog vertrouwen en wie niet ? Ik voel zo met hem mee en vraag me af of we iets kunnen doen voor hem. We bezoeken hier het home de la Vièrge des Pauvres de Gatagara, een centrum voor kinderen met een fysieke handicap. Hier kunnen kindjes met klompvoetjes en andere orthopedische problemen geopereerd worden en krijgen ze ook een prothese als dat nodig is. De prothesen worden gemaakt op de afdeling orthopedie, en gehandicapte studenten krijgen de kans hier ook een opleiding te volgen en zij kunnen er ook werken nadien. De kinesisten zorgen voor de revalidatie van de patiëntjes en beschikken over een grote zaal met verscheidene kamertjes waar een paar patiëntjes in behandeling zijn. Een fitnesstoestel wordt even gedemonstreerd en het is lachen geblazen als later onze rondleiding hier afgesloten wordt met een oefening gewichtheffen. .We zien verder ook de slaapzalen van de kindjes die op internaat zijn, mooi geordende bedjes en op een aantal rekken zien we de valiesjes of reistassen staan en hun schoenen. Het oogt allemaal zeer netjes. In de ergotherapieruimte ontmoeten we enkele kindjes die juist geopereerd zijn. Hier knutselen ze wat en maken muziek. Ze kijken ons met grote ogen wat beangstigd aan en als we wat meer tijd hadden gehad had ik me mee op de grond gezet om met hen te spelen. Er wordt ook geprobeerd degelijk onderwijs te geven aan deze kinderen en jongeren, de engelse taal wordt nu verplicht ook onderwezen vanaf de kleinste klasjes, maar we horen dat de leerkrachten het daar zeer moeilijk mee hebben. Hoe zouden we zelf zijn als we plots in het Spaans zouden moeten onderwijzen. In één van de klasjes krijgen we een optreden van een aantal kindjes, gehandicapt of blind het doet er niet toe, dans en zang zorgen er voor dat de hele klas en wijzelf genieten Het is een fantastisch mooi project, waarin we zien dat ook deze groep kinderen niet vergeten worden en nieuwe kansen krijgen om in de maatschappij hun mannetje te kunnen staan. Wat me opvalt doorheen al de projecten die we al hebben gezien zijn de goed onderhouden ruimten binnen en de prachtige tuinen buiten. De fiere kinderen die blij zijn ons te zien en toch zo graag allemaal op de foto willen en glunderen als ze zichzelf zien op het digitale schermpje. Het bezoek wordt afgesloten op een pottenbakkerij waar enkele van ons hun eerste geschenken kopen. Als we de volgende morgen rond half acht de openingsceremonie meemaken zien we de hele school samengetroept op het grote plein. Ze zingen uit volle borst en stralen gewoon. Elke leraar wandelt met zijn groepje oogappels wat heen en weer en al zingend gaan ze naar hun klassen. Echt mooi om te zien wat een samenhorigheid hier aanwezig is tussen de leerlingen en de leerkrachten. De blinde jongen houdt zijn hand op de schouder van zijn vriend die voor hem loopt, Een meisje in een rolstoel wordt door een andere leerling vooruit gereden. Een jongetje met één been loopt met zijn krukjes naar voor en naast hem loopt zijn vriendje met zijn schriftjes. Een dwergje stapt op eigen tempo naar de klas en wordt gevolgd door zijn vrienden : rustig zonder de jongen op te jagen. Een voorbeeld voor velen !!!!

Busritten doorheen het landschap van Rwanda en Congo

24 februari 2009

De weg naar Congo is ongelooflijk mooi. Onderweg zien we één en al bedrijvigheid. Fietsen worden volgestouwd met lege bidons, met hout, een matras, een grote ijzeren ton, bussels stro, een kastje. Twee fietsen worden gebruikt om een grote stapel planken te vervoeren. Vele vrouwen dragen hun baby op de rug, op hun hoofd dragen ze bananen, sprokkelhout, bussels stro en ook kindjes zie ik lopen met bussels stro zo groot dat je amper hun voetjes nog ziet… en verder emmers, kookpotten, stoffen,zelfs een paraplu. Langs de weg zie ik twee kleine kindjes lopen, hand in hand…alleen…geen volwassene in de buurt….en zo zien we er veel….Ik pink een traantje weg als ik aan mijn twee schatten van kleinkinderen denk van2,5 en bijna 4 jaar. Ik kan me niet indenken dat zij dit lot zouden toebedeeld krijgen. Ik zie enkele kleutertjes in lompen gekleed spelen langs de drukke weg, ze springen haasje over, over de kleine paaltjes langs de weg. Wat hebben ze plezier, geen computerspelletjes voor hen, geen speelgoed, alleen paaltjes langs de weg…..Een kind speelt met een oud fietswiel en een stokje en amuseert zich te pletter en gaat helemaal op in zijn spelletje, hij loopt hard achter het ding aan tot het neervalt en hij opnieuw begint. Ik zie een hoopje vrouwen samen de was doen in felgekleurde teiltjes : hun was leggen ze te drogen langs de stoffige weg. Hier is voor de meesten overleven de drijfveer om door te doen en te zorgen dat er eten op tafel komt als ze al een tafel hebben. We zien ook dat hier de kinderarbeid nog niet uit de wereld is, ze zitten mee in de theeplantages, ze sprokkelen hout en ze hoeden de geiten langs de weg. Ik zie ook steenkappertjes die van de grote stukken rots langs de weg kleine stukjes kappen. De natuur is prachtig en we komen zo’n verscheidenheid tegen van fruitbomen dat het water me in de mond komt. Bananen, mango’s, pruimen, appelsienen, avocado’s, alles hangt er te rijpen. De palmbomen en cactussen doen hun best zo groot mogelijk te worden. De clematis staat prachtig in bloei. Een kleuter maakt muziek door met een rietstokje op een leeg plastic flesje te tokkelen en stilt er ook zijn honger mee. Ik zie een ventje enkele maiskolven bakken op een ongelooflijk klein vuurtje. Het is allemaal zo mooi om te zien maar tegelijk zo schrijnend. Elk kind, hoe klein ook, draagt bij om te overleven. Ik zie ongelooflijk veel kleine kinderen nog kleinere kinderen dragen op hun rug, Velen dragen zorg voor hun jongere broertje of zusje : ik zie ze allen lachen en vrolijk zijn, ook voor hen lijkt dit geen last maar een vreugde te mogen zorg dragen of te moeten zorg dragen. Ik doe er mijn hoed voor af. Ik word er compleet stil van. De wegen in Rwanda zijn vrij goed en we genieten nog van het regenwoud, de prachtige heuvels, de theeplantages die zo prachtig groen zijn en waar iedereen bedrijvig thee plukt voor we Congo naderen. Af en toe zien we een groep roze pakjesmensen tussen de theeplantages werken, het zijn de gevangenen die de kans krijgen de zon te voelen.

Van zodra we Congo binnenrijden is er geen asfalt meer en is het hotsen en botsen langs alle kanten. De weg is echt miserabel en rode aarde doet het stof opwaaien als we voorbij een berm komen waar de was ligt te drogen. Ook hier zijn de vrouwen bedrijvig aan het werk en zien we ze alles op hun hoofd dragen wat maar mogelijk is : een groot bord met visjes waar honderden vliegen rondzwerven wordt op hun hoofd gezet, terwijl ze nog een heleboel zakjes in hun beide handen dragen. Je vraagt je af hoe doen ze het en hoe ver moeten ze lopen met die vracht ? Ik bewonder hun fierheid, hun kracht om te overleven en door te gaan met hun leven ook al is dat zo zwaar.

Een wandeling met Rafael door de quartiers van zijn parochie 25 februari 2009

Het is een leuke ervaring en tegelijk een enorme lijdensweg naar boven met een pijnlijke knie. Ik zie een vrouw naar boven komen met in de ene hand een zware zak en een hakseltuig en in de andere hand een grote gele bidon met water of palmbier. Op haar hoofd draagt ze een grote pot met bananen en op haar rug een prachtige baby. Ik sta verbaast te kijken, hoe doet ze dat ? Hoe ver moet ze nog ? Hoe hoog moet ze nog klimmen ? Hoeveel kinderen heeft ze moeten achter laten bij haar moeder of alleen ? Het lijkt of ze dit alle dagen gewoon is en haar vriendelijke groet raakt me. De vele kinderen die we tegen komen stralen hun witte tandjes bloot. Sommigen raken mijn blote armen aan, ze willen weten of ik wel echt wit ben. Ze roepen mama muzungu naar me toe, ze gieren van het lachen als ze me zien strompelen naar boven en af en toe mijn zweet afkuis. Een klein meisje geeft me een hand, haar schouder om op te steunen als ze ziet dat Koen en Rafael te ver vooruit lopen en ik het moeilijk heb met mijn knie. De kindjes smeken af en toe ook om geld en eten. We zien de vele huisjes aan ons voorbijgaan, het ene met wat houten takken in elkaar geknutseld en met bananen bladeren afgeschermd, het andere bestaande uit stenen en een golfplaten dak. We zien een man naar boven klimmen met een hele stapel hout op zijn hoofd, misschien gaat ook hij een huisje bouwen, we weten het niet. De mensen leven hier op elkaar en een fatsoenlijk weggetje loopt er niet, het is klimmen en klauteren doorheen de nauwe gangetjes. Af en toe kom ik een klein vuilnisbeltje tegen, het ruikt er verschrikkelijk. Wat me zo verbaasd is dat deze mensen zo vriendelijk zijn, zo vrolijk en ze lijken niet bij hun miserie stil te staan. Ze blijven hoop hebben en verliezen de moed niet. In het huisje van Rafael ontmoeten we zijn tweede vrouw en twee van zijn 7 kinderen. Het is sober ingericht en heel klein maar hij is fier om te laten zien dat hij een prachtig salon heeft staan. De rest van het huisje zien we niet, we kunnen alleen vermoeden dat het armtierig is. Ook hij verdient wat bij om zijn gezin te kunnen onderhouden.

Wat is het goed dat we de leerkrachten blijven motiveren en aanmoedigen bij hun werk. Het is schitterend wat ze doen.

Bezoek aan sosame een psychiatrisch centrum voor de hele regio uit Oost Congo

26 februari 2009

Broeder Johan is hier directeur en mag fier zijn over dit huzarenwerk. Wat ik hier zo prachtig aan vind is de opvang van de patiënten samen met een familielid die voor hen zorgt. Deze zijn er om eten te koken, zorg te dragen of gewoon om naast hun zieke te zitten en hun hand vast te houden. We wandelen doorheen de verschillende zalen en ik ontmoet een oma die haar kleinkind de borst geeft, niet omdat ze nog melk heeft maar het is de fopspeen voor troost en honger. Het babietje is echter niet te troosten en blijft hartverscheurend wenen. Terwijl de oma haar dochters borst ontbloot, neem ik het kleintje in mijn armen en troost het. De oude vrouw neemt het kindje van me aan en legt het aan de borst die gespannen staat van de melk. De vrouw is zo ziek dat ze niet eens merkt dat haar baby gretig de melk binnenschrokt. Wat raakt me dit tafereel heel erg en het is zo mooi om te zien dat het de oma geen enkele moeite kost haar dochter te helpen en ook haar kleinkind. Verderop ontmoeten we een jong meisje (ze ziet er niet ouder uit dan 16) dat aan de rand zit van een bed waar haar oudere zus ziek in bed ligt. Haar baby ligt achteraan op het bed te slapen. De zaaltjes zijn niet zo groot en als je weet dat er voor elke patiënt maar één bed is, dan besef je hoe vol deze kamers worden als ieder een familielid bijheeft. Sommigen hebben een matras meegebracht en leggen dat op de grond, tussen de bedden. De patiënten die in bed liggen, kijken op en stralen hun witte tanden bloot als ze ons zien. Hier straalt gemoedelijkheid uit en blijdschap. Ook op de mannenafdeling zien we dat jong voor oud zorgt en oud voor jong. Het is een open huis waar iedereen welkom is. Er is ook opvang voor ambulante verzorging. Dit houdt in dat de patiënten één maal per maand een gesprek hebben met de dokter en hun medicatie meekrijgen voor één maand. Er komen ongeveer een 50 tal mensen op consultatie elke dag. Op de afdeling residentiële patiënten zijn er maar enkelen, maar de geur is er verschrikkelijk en ik moet naar buiten vluchten voor verse lucht. Wat ik ook zo bewonderenswaardig vind, is dat men moeite doet om de familie op te zoeken die hun zieke aan hun lot hebben overgelaten. Zelfs via de radio worden de familieleden terug gezocht en gevraagd hun zieke mee naar huis te nemen of te verzorgen zodat ze sneller herstellen en zich gedragen weten. Even voel ik me zeer erg gegeneerd als onze begeleider zomaar de dokterspraktijk binnenvalt waar de dokter met een patiënt bezig is. Ook zij hebben recht op privacy, vind ik en dat stuit me tegen de borst : nu voel ik me echt de bezoeker en ik schaam me echt heel diep.

Dankzij Caraes en broeder Johan kan dit project bestaan voor de hele regio van Oost Congo.

Bezoek secundaire school voor jongeren met een fysieke handicap te Butare

27 februari 2009

Claude geeft ons een rondleiding in de school, hij is eerst wat verlegen en weet niet goed hoe hij alles moet aanpakken, te begrijpen als je net hebt vernomen van de directeur dat je een groepje blanken moet rondleiden. Hij ontpopt zich tot een goede gids die ons op een aangename manier in geuren en kleuren vertelt welke hulpmiddelen de blinden gebruiken in de klassen en thuis. Hij toont ons het didactisch materiaal dat gebruikt wordt en ergens in de lerarenkamer opgeslagen is. Ook het labo laat hij ons zien, waar de leerlingen de beginselen leren van de microscoop en ze tot laborant worden opgeleid. Hier kunnen ze ook de opleiding kinesist volgen, informatica en menswetenschappen op A2 niveau en kunnen ze ondanks hun handicap snel werk vinden. De klassen worden hier ook gemengd, wat betekent dat de fysiek gehandicapte kinderen tussen de gezonde kinderen zitten en er ook enkele blinde of dove kinderen verdeeld worden over de verschillende klassen. Dit is mooi om te zien, hoe ze hier ook elkaar moeten helpen maar dit met heel veel liefde doen; Ze hebben een programma op computer dat de leerboeken omzet in braille, zodat de blinde kinderen deze kunnen gebruiken. Dit vraagt enorm veel werk. Claude vertelt dat hij na school nog bijles geeft, en dat hij de enige is die de braille typmachientjes kan herstellen in de school. Je voelt een zekere fierheid bij hem. Er is zeker nog veel werk in deze school, maar ieder doet zijn best en ook hier zorgt Caraes voor de verdere opvolging van de goede werking van de school; De school heeft een prachtige dansavond georganiseerd voor ons waar we honderduit van genieten en ons op de dansvloer uitleven.

Tijdens de terugreis van Congo naar Rwanda

28 februari 2009

Wat had ik graag mijn geliefden rondom mij gehad, Om mijn geluk te kunnen delen. Ik kan hen nooit beschrijven wat ik hier gezien, geproefd, geroken heb. Ik ben stil. Ik voel me ontroerd, Ik voel me klein, Ik voel zo veel. Alles loopt door elkaar, Vreugde, melancholie, angst en boosheid. Alles raakt me. Ik voel me overstroomd, Ik verdrink maar ik vind het niet erg om te verdrinken in de schoonheid van Congo, In een zee van bloemen en theevelden, In een zee van lachende, vrolijke mensen, In een zee van guitige, spelende kinderogen. Ik mag hier zijn wie ik ben, Ik krijg hun vertrouwen om mijn stem te laten horen als ik thuis ben. Ik voel me dankbaar.

Bijeenkomst met de coöperanten

28 februari 2009

We ontmoeten bij Frank, die de regionale coördinator is van Caraes, een paar andere coöperanten. Lies is werkzaam bij Handicap International. Zij geeft vorming aan opvoeders. Ze werkt mee aan het opmaken van een behandelingsplan voor elk kind : wat heeft elk kind nodig. Ze geeft tevens vorming rond inclusie onderwijs. Lies heeft het er erg moeilijk mee dat haar chef weinig afweet van inclusie onderwijs en dat ze hem moet coachen. Het is niet zo evident als je weet dat hij universiteit heeft gedaan. Lies vindt het erg belangrijk te werken met wat goed gaat en dat ook te benadrukken en dan pas de punten aan te halen die nog kunnen verbeteren want dat er nog veel werk is, is duidelijk. Ze zegt niet te willen komen vertellen hoe het moet en aan te nemen dat zij alles hier gaat veranderen, zo werkt het niet. An is orthopedagoog en werkt rond het kwaliteitshandboek van de blinde kinderen Ze heeft als taak de kwaliteitszorg verder uit te bouwen. Ze moet een gids uitschrijven voor mensen met een visuele en auditieve handicap. Zij beschouwt haar werk als een verrijkende ervaring voor haar leven, zij leert hier ook veel bij. Ook zij geeft vorming aan leerkrachten en vertrekt vanuit wat reeds goed is en hoopt dat alles wat ze zal achter laten na twee jaar duurzaam zal zijn. Je moet jezelf ook voortdurend in vraag durven stellen. Michel is psycholoog en voelt zich nog teveel toerist. Hij is hier nog maar twee maand en zoekt nog uit waar verbetering nodig is. Hij zit nog met vragen hoe hij het zal moeten aanpakken, hoe goeie coalities vormen. De zwarten zijn “gereserveerd” heeft hij na twee maanden ervaring geleerd. Een mooie gedachte waar hij mee eindigt.. “ze zien er boos uit, ongeïnteresseerd, ongemotiveerd, dom, afstandelijk, zonder vlam…het zijn maar enkele opmerkingen die we maar al te snel klaar hadden. Michel leerde me dat we ook anders naar hen kunnen kijken. We hebben meer tijd nodig om deze Rwandezen en Congolezen te leren kennen, Het was een leerrijke bijeenkomst die me leert dat we mogen blij zijn dat coöperanten gemotiveerd blijven om dit uitstekende werk te doen,we zullen ze nog lang nodig hebben.

Het dagcentrum Humara voor de opvang van kinderen en jongeren met een mentale handicap en thuisbegeleiding.

2 maart 2009

Wat ik hier gezien heb, is ongelooflijk. Ikzelf ben werkzaam geweest in een dagcentrum voor volwassen autisten met een mentale handicap. Hier in Kigali staat een centrum waar we zelfs in België een voorbeeld kunnen aan nemen; Hier zou ik me thuis voelen en willen werken. We worden onthaald door een groepje kinderen en hun opvoeders-leerkrachten. De tamboerijn en de trommels geven het startsein aan van een hartelijk welkom en tevens van het begin van de dag voor de kinderen en jongeren. Er wordt gedanst en we worden uitgenodigd om mee te doen. Er wordt begonnen met een algemeen welkom en er wordt gevraagd hoe het thuis is geweest. De kleuren worden geoefend en de dagen van de week. De kinderen krijgen hun picto waardoor ze weten naar welke groep ze moeten gaan. We ontmoeten ze opnieuw in de tuin waar enkele jongens de groetentuin onder handen nemen en alle onkruid wieden, de leerkracht laat ons de wortelen, pepers en aubergines zien die ze gekweekt hebben en die het dagcentrum voorziet van voeding voor de kinderen ’s middags. In de toekomst willen ze nog een stuk grond ontginnen voor bananen en appelsienen. We ontmoeten een groepje in de klas waar ze muziek krijgen. Ze kloppen twee plastic flesjes tegen elkaar en de juf ondersteunt de handjes van een kindje dat meer hulp nodig heeft. Verder zien we een kindje het konijnenhok proper vegen. Er is een klein boerderijtje aanwezig waar de kinderen leren omgaan met de dieren. Buiten zien we enkele kinderen spelen met een tennisballetje, de handcoördinatie wordt hier geoefend, je ziet dat ze er allemaal plezier aan beleven. In de keuken ontmoeten we een kleintje dat in de pap mag roeren en een ander meisje sorteert de rijst. Ieder wordt hier ingezet naar zijn mogelijkheden en zo leren ze zelfredzaam te zijn. Ergens leert een juf de gastjes blokjes volgens de vormen in het juiste gaatje te steken. Ze zijn fier als we in onze handen klappen. Er is een atelier voor initiatie houtbewerking (stoeltjes en kapstokjes maken) een handwerkatelier en een atelier waar ze zeepjes maken. De kinesist zorgt voor de kinderen die minder mobiel zijn en gaat de ouders opzoeken als het kind niet is komen opdagen, zelfs als dit 1 uur stappen is vanaf het centrum . Vandaag zijn er 7 leerkrachten opvoedsters voor 26 kinderen. Het centrum straalt rust en sereniteit uit. Wat zien we een enorme inzet voor de gastjes : de liefde van de begeleiders voor hen is zo groot en straalt doorheen het hele centrum. De leerkrachten beginnen ’s morgens vroeger om het onderhoud van de klassen te doen en ’s avonds blijven ze langer om de lessen van de volgende dag samen voor te bereiden. De teamgeest is hier sterk. Dit is alleen mogelijk dank zij de steun van Caraes en de broeders van Liefde.


Info

Ook op het internet gelden de auteursrechten. Werken die auteursrechtelijk beschermd zijn, zoals tekeningen, foto's, muziek, film en software, mag u niet verspreiden via het internet zonder de uitdrukkelijke toestemming van de auteur.
Een auteur van een programma kan de namaker van zijn werk strafrechtelijk laten vervolgen, maar dat kan alleen als het namaken kwaadwillig of bedrieglijk is gebeurd. Niet alleen de namaker is strafbaar, ook wie namaakprogramma's voor handelsdoeleinden verkoopt, in voorraad heeft voor verkoop of invoert in België, overtreedt het auteursrecht.
Delcol Martine