SiteLock
Livre du mois Le Petit futé Kinshasa 14,95 € Communiqué de presseGuide Kinshasa 2017 (petit futé)Neocity
Boek van de maand Zoon in Congo 15% korting + gratis verzending Zoon in Congo Lanoo Uitgeverij
   Webmasters Delcol Martine Eddy Van Zaelen De webmaster Delcol MartineEddy Van Zaelen
  Helpt U mee en stuur je ons uw boeken in ruil voor een publicatie op de site  Sponsor Site
Kasai Rencontre avec le roi des Lele Kasaï , rencontre avec le roi Prix exclusif Grâce a Congo-1960 Sans limite de temps 29.80 € frais de port inclus  -Editeur Husson
L'état indépendant du congo a la recherche de la vérité historiquecongo 1957-1966 TémoignageLes chemins du congoTussen vonk en omroep , draadloze communicatie in België en CongoLeodine of the belgian CongoLes éxilés d'IsangiGuide Congo (Le petit futé)Congo Ya Kalakala, avec mes remerciements a Mr Paul DaelmanCongo L'autre histoire, avec mes remerciements a Charles LéonardL'Héritage des Banoko , avec mes remerciements a Mr. Pierre Van BostL'année du Dragon avec mes remerciements a Mr Eddy Hoedt et Mr Peeters Baudoin

Kerstmis in Congo

2Aru, plaatsje in Congo aan de grens met Uganda.1

Daags voor Kerstmis staat het grote huis, dat ons enkele maanden geleden toegewezen, nog kaal en leeg. Onze kisten met reisgoed, samen met ons uit België vertrokken, zijn nog altijd niet toegekomen.

Toch heb ik mijn best gedaan om het wat gezellig te maken.

Een Gedienstige blanke bracht mij uit de afgelegen provinciestad een dikke rol stof mee Daarvan werden kussens gemaakt voor de lege zetels en gordijnen voor de grote ramen.

Hoe kan ik nu in zo'n huis kerststemming brengen?

Winkels zijn hier niet. Sparren of dennen evenmin. Gelukkig staan er hier in de post prachtige cypressen. Met de hulp van enkele zwarten prijkt weldra een enorme cypres in al zijn glorie in één van de hoeken van

de living. Zijn kruin reikt tot aan de zoldering. Uit België heeft mijn broer enkele onbreekbare kerstversieringen gestuurd, maar die zien we nauwelijks hangen in die grote boom.

Bleekgele sinaasappelen en helderoranje mandarijntjes gluren tussen het groen.

Als verlichting gebruik ik de kleinste stallantarentjes, die ik in een inlandse «nduka» (winkeltje) heb kunnen kopen, en bevestig die aan de stevigste takken. Het werk wordt voltooid met het gooien van propjes witte watten in de takken; er moet toch sneeuw zijn met Kerstdag !

De zelfgetekende, uitgeknipte en gekleurde figuurtjes krijgen hun plaatsje in de stal.

Daarna klim ik hoog op de ladder en in de boog, die de scheiding maakt tussen eetzaal en salon, maak ik draden vast waaraan ik propjes watten op gelijke afstand geregen heb. Zo lijkt die grote living kleiner en gezelliger. Moe ga ik in de zetel zitten

Eerst bewonder ik mijn werk. Wat is het warm!

Ik laat mijn blikken gaan door de grote open deur, die uitgeeft op de gaanderij. Hoog brandt de zon aan een diepblauwe, wolkeloze hemel. In de helrode en purperen kleuren vlammen de bloemen van de bougainvillea tegen de pijlers der barza. Alle bloemen bloeien buiten; de kana's, de vlambloembomen, de frangipaniers, de lau-rierrozen en de hibiscus, één kleurenpracht! Een tropisch paradijs!

Schel snerpen de sikaden in het lange gras en de wind zoeft in de slanke filao's.

De zwarte waterdragers sjouwen met hun watervrachten voorbij, druk pratend en lachend. Wordt het wel Kerstmis?

Dit alles schijnt zo onwerkelijk.

Hevig verlang ik plots naar huis, naar alles van vroeger, naar de plaats waar Kerstmis zo innig en stil gevierd wordt, waar sneeuw de stappen dempt. Vurig, hoop ik een brief te ontvangen met nieuws en kerstwensen van moeder thuis, van de broers en zussen; thuis waar ik nu ontbreek.

Zo ben ik dan in slaap gevallen. Ik moet wel een tijdje geslapen hebben, want daar brengt Pol, de boy, de brandende, zoemende Coleman lamp binnen. De tipoy (draagstoel) met mijn man, die uit safari weerkeert, stopt voor de deur.

Luid pratend en lachend, hun zweet afvegend, laten de zwarten de last van hun schouders zakken. Alle heimwee is weggevlogen.

De tafel wordt mooi gedekt en versierd met bloemen uit de tuin.

Bedrijvig en toch geruisloos gaat de boy in helderwitte schort heen en weer. We steken de stormlantarentjes aan en schuiven de gordijnen dicht. Mpishi heeft zijn best gedaan. De antilopenbout smaakt uitstekend en de zelfgemaakte Kersttaart is fijn.

Na de maaltijd neemt mijn man zijn viool. Helder klinken de tonen van «Stille nacht, heilige nacht» door het huis. Alles is nu weer goed; we voelen diep m ons hart de echte kerstvrede.

Rond 10 uur klopt er iemand op de deur. Het zijn onze naaste buren die komen vragen of we niet meerijden naar de missie van Essebi op 50 km van Aru. Daar we zelf over geen wagen beschikken aanvaarden we met vreugde. We zullen dan toch een middernachtmis kunnen bijwonen.

In het licht van de koplampen zien we de hobbelige smalle baan van rode aarde.

Hier en daar moet er voorzichtig gereden worden want er zijn soms diepe kuilen en vooruitstekende rotsstenen.

In het broessegras langs de weg zien we verschillende malen de ogen oplichten van roofdieren: civetkatten meestal, soms ook een luipaard. Snelle konijntjes wippen over de weg. Een bende hondapen maakt zich vlug uit de voeten. Als we over een heuvelrug rijden zien we in de verte de geheimzinnige laaiende gloed van een broussebrand.

Hier en daar steekt een knoestige savanneboom zijn kale spookachtige takken in de lucht. De maansikkel ligt als vermoeid op zijn rug tussen de schitterende sterren.

Het zuiderkruis moet wel ergens te zien zijn. Heel in de verte zien we nu en dan het purperachtige schijnsel van bliksemschichten.

Bij het naderen van de missie steken we hele karavanen stappende Congolezen voorbij.

Sommigen zijn al verschillende dagen op weg om zich naar de missie te begeven, want ze komen van kilometers ver te voet, beladen met hun slaapmatjes, kookgerief en mondvoorraad. Alles wordt op hun hoofd gedragen. De babies zitten in een doek op moeders rug. Hun slapende hoofdjes wiegen in kadans mee met de stappende mama, .

Grotere kinderen dragen kleine zus of broer. Ze stappen op de maat van eentonige wisselzangen of tokkelen al stappend op de likembo (inlands muziekinstrument bestaande uit een uitgehold plankje waarop metalen staafjes zijn bevestigd die verschillende tonen voortbrengen als men ze met de duimen naar beneden drukt en weer laat schieten).

De muziek van de likembe lijkt op de speelgoedkoffiemolentjes waar onze kleine kinderen zo graag aan draaien.

We komen nog enkele vrachtwagens tegen volgeladen met vrolijke zingende zwarten.

Nu naderen we de missie. Daar is de grote bakstenen kerk, de school en de andere bijgebouwen.

Pater overste en de andere paters en blanken verwelkomen ons op de barza van het patershuis. Alle beschikbare Coleman petroleumlampen zijn aangestoken en vele biloeloes (insecten) vliegen rond het licht. Er wordt kennis gemaakt, handen gedrukt en druk gebabbeld. Daar we nog niet lang in de streek aankwamen worden er vele vragen gesteld betreffende het moederland.

Op het kerkplein krioelt het van zwarten in veelkleurige pagnes en hoofddoeken.

Velen zijn echter ook nog in gewone karige broussekleding en dragen enkel een lendenrokje van versgeplukte bladeren, waarvan de bladstengels opgehouden worden door een gordel van rafia of van veelkleurige parels. Hun huid glimt lijk opgepoetst ebbenhout, want ze hebben zich voor de gelegenheid duchtig ingewreven met plantenolie.

He is bijna middernacht.

Iedereen begeeft zich naar de kerk.

Als we binnentreden walmt ons een warme doordringende lucht tegen.

Het is een mengeling van ranzige olie, zure maniok en zweet: een concentré van oerafrikaanse geuren.

De Mis wordt met veel luister en wierook opgedragen. Buiten de vaste gregoriaanse gezangen wordt ook nog veel gebeden en gezongen in het Logwaars, de stamtaal van de streek.

De zwarte misdienaartjes zwaaien fier met het wierrookvat. Hun zwarte geschoren hoofdjes steken fel af tegen hun hagelwitte gewaden.

We zijn innig ontroerd als we onze eigen oud Vlaamse kerstliederen in de inlandse taal horen zingen door de zangertjes «à la voix de bois» zoals de Pater ze ons lachend noemde. Er wordt besloten met een plechtig «Minuit Chrétien» gezongen door blanken en zwarten samen.

Daarna stroomt de kerk leeg.

De inlandse menigte joelt. Het doet ons vreemd aan de zwarten zo luidruchtig hun feestvreugde te horen uiten. De hoge joejoekreten galmen door de nacht terwijl de tamtam roffelt zonder ophouden.

De zwarten zullen dansen en zingen rond de vreugdevuren bij het drinken van ma-sanga.

Wij blanken zullen die nacht nog lang hun tamtams horen dreunen terwijl onze gedachten zullen uitgaan naar een kerstmis van vroegere jaren.

J. S.